Бисту ҳаштуми сифри беруни омадем , ба дияӣ раседем ки онро ҳисам обод гӯйанд ва аз он ҷо ба роҳи саҳроу кӯҳи мскён ба қасабаи нойини омадем ва аз сипоҳон то он ҷои сӣ фарсанг буд , ва аз нойини чиҳил ва се фарсанг бирафтем ба дияи гарма аз ноҳияи биёбон ки ин ноҳияи даҳ дувоздаҳ пора дия бошад ва он музиъӣ гармасту дарахтҳои хурмо буд ва ин ноҳия кўФҷон дошта буданд дар қадим ва дар ин таърих ки мо раседем амири гӣлакии ин ноҳия аз эшон бстдаҳ буду нойибӣ аз он худ ба дияӣ ки ҳисоракӣ дорад ва онро пиёда гӯйанд биншонада ва он вилоятро забт мекунаду роҳҳо эмин медорад ва агар кўФҷон ба роҳ задан дуанд сарҳангони амири гӣлакӣ ба роҳ эшон мефиристад ва эшонро бигиранд ва мол бустонанд ва бикашанд ва аз муҳофизати он бузурги ин роҳи ин буду халқи осӯда , худои табораку таъолии ҳамаи подшоҳони одилро ҳофизу Носиру муайяни бод ва биравонҳои гузаштагон раҳмат кунод . Ва дар ин роҳи биёбон ба ҳар ду фарсанги гнбдкҳо ба сабаб онаст то мардуми роҳ гум накунанд ва низ ба гармоу сармои лаҳзае дар он ҷо осоишӣ кунанд . Ва дар роҳи реги равони дидеми азим ки ҳар ки аз нишони бигардад аз миёни он реги беруни натавонад омадан ва ҳалок шавад . Ва аз он бигузаштем заминии шӯра падед омад брҷўшидаҳ ки шаш фарсанги чунин буд ки агар аз роҳ касе як сӯ шудӣ фурӯ рафтӣ . Ва аз он ҷо ба роҳи работи збидаҳ ки онро работ маро мегӯйанд бирафтем ва он работро панҷ чоҳ обаст ки агар работ ва об набӯдӣ кас аз он биёбон гузар накардӣ ва аз он ҷо ба чаҳордаҳи табаси омадем ба дияӣ ки онро рстобод мегуфтанд . Ва нуҳуми рабиъи алаввал ба табас раседем ва аз сипоҳон то табаси сад ва даҳ фарсанг мегуфтанд .

بیست و هشتم صفر بیرون آمدیم، به دیهی رسیدیم که آن را هیثم‌آباد گویند و از آن جا به راه صحرا و کوه مسکیان به قصبه نایین آمدیم و از سپاهان تا آن جا سی فرسنگ بود، و از نایین چهل و سه فرسنگ برفتیم به دیه گرمه از ناحیه بیابان که این ناحیه ده دوازده پاره دیه باشد و آن موضعی گرم است و درخت های خرما بود و این ناحیه کوفجان داشته بودند در قدیم و در این تاریخ که ما رسیدیم امیر گیلکی این ناحیه از ایشان بستده بود و نایبی از آن خود به دیهی که حصارکی دارد و آن را پیاده گویند بنشانده و آن ولایت را ضبط می‌کند و راه‌ها ایمن می‌دارد و اگر کوفجان به راه زدن دوند سرهنگان امیر گیلکی به راه ایشان می‌فرستد و ایشان را بگیرند و مال بستانند و بکشند و از محافظت آن بزرگ این راه این بود و خلق آسوده، خدای تبارک و تعالی همه پادشاهان عادل را حافظ و ناصر و معین باد و بروان های گذشتگان رحمت کناد. و در این راه بیابان به هر دو فرسنگ گنبدک‌ها به سبب آن است تا مردم راه گم نکنند و نیز به گرما و سرما لحظه ای در آن جا آسایشی کنند. و در راه ریگ روان دیدیم عظیم که هر که از نشان بگردد از میان آن ریگ بیرون نتواند آمدن و هلاک شود. و از آن بگذشتیم زمینی شوره پدید آمد برجوشیده که شش فرسنگ چنین بود که اگر از راه کسی یک سو شدی فرو رفتی. و از آن جا به راه رباط زبیده که آن را رباط مرا می‌گویند برفتیم و آن رباط را پنج چاه آب است که اگر رباط و آب نبودی کس از آن بیابان گذر نکردی و از آن جا به چهارده طبس آمدیم به دیهی که آن را رستاباد می‌گفتند. و نهم ربیع الاول به طبس رسیدیم و از سپاهان تا طبس صد و ده فرسنگ می‌گفتند.