Табаси шаҳрӣ анбӯҳаст агарчӣ ба рӯстои намояду об андак бошаду зироат кам тар кунанд , хрмостон ҳо бошаду бсотин ва чун аз он ҷои сӯии шимоли раванди Найшобӯр ба чиҳил фарсанг бошад ва чун сӯии ҷануб ба хбиси раванд ба роҳи биёбони чиҳил фарсанг бошаду сӯии машриқи кӯҳӣ муҳкамаст ва дар он вақти амири он шаҳри гӣлакии бен Муҳамад буд ва ба шамшери гирифта буду азими эмин ва осӯда буданд мардуми он ҷои чунон ки ба шаб дар сароҳои нбстндӣу сутур дар кӯй ҳо бошад бо он ки шаҳрро девор набошад ва ҳеҷ занро Зуҳра набошад ки бо марди бегона сухан гуяд ва агар гуфтӣ ҳар дуро бкштндӣ ва ҳамчунин дузд ва хӯнӣ набӯд аз посу адл ӯ . Ва аз ончии ман дар араб ва аҷам дидам аз адлу амн ба чаҳор мавзе дидам яке ба ноҳити дашт дар айёми лашкари хон , дувум ба дилмстон дар замони амири амирони ҷустони бен иброҳӣм , сиўм дар айёми алмстнсрболлаҳи Амиралмӯъминин , чаҳорум ба табас дар айёми амири Абулҳасани гӣлакии бен Муҳамад ва чандон ки бгштм ба эминии ин чаҳор мавзе надидам ва нишнидам , ва моро ҳафдаҳи рӯз ба табас нигоҳ дошту зиёфат ҳо кард ва ба вақт рафтан слт фармуд ва узрҳо хост . Эзади субҳонау таъолӣ аз ӯ хушнӯди бод , ркобдорӣ аз он худ бо ман фиристод то зўзн ки ҳафтод ва ду фарсанг бошад . Чун аз табас дувоздаҳ биёмадем қасабае буд ки онро рқаҳ мегӯйанд . Обҳои равон дошту заръу боғу дарахту борӯу масҷиди одинау дияҳоу мазореъ тамом дорад .

طبس شهری انبوه است اگرچه به روستا نماید و آب اندک باشد و زراعت کم تر کنند، خرماستان‌ها باشد و بساتین و چون از آن جا سوی شمال روند نیشابور به چهل فرسنگ باشد و چون سوی جنوب به خبیص روند به راه بیابان چهل فرسنگ باشد و سوی مشرق کوهی محکم است و در آن وقت امیر آن شهر گیلکی بن محمد بود و به شمشیر گرفته بود و عظیم ایمن و آسوده بودند مردم آن جا چنان که به شب در سراهای نبستندی و ستور در کوی‌ها باشد با آن که شهر را دیوار نباشد و هیچ زن را زهره نباشد که با مرد بیگانه سخن گوید و اگر گفتی هر دو را بکشتندی و همچنین دزد و خونی نبود از پاس و عدل او. و از آنچه من در عرب و عجم دیدم از عدل و امن به چهار موضع دیدم یکی به ناحیت دشت در ایام لشکر خان، دوم به دیلمستان در زمان امیر امیران جستان بن ابراهیم، سیوم در ایام المستنصربالله امیرالمومنین، چهارم به طبس در ایام امیر ابوالحسن گیلکی بن محمد و چندان که بگشتم به ایمنی این چهار موضع ندیدم و نشنیدم، و ما را هفده روز به طبس نگاه داشت و ضیافت‌ها کرد و به وقت رفتن صلت فرمود و عذرها خواست. ایزد سبحانه و تعالی از او خشنود باد، رکابداری از آن خود با من فرستاد تا زوزن که هفتاد و دو فرسنگ باشد. چون از طبس دوازده بیامدیم قصبه ای بود که آن را رقه می‌گویند. آب های روان داشت و زرع و باغ و درخت و بارو و مسجد آدینه و دیه‌ها و مزارع تمام دارد.