Нуҳуми рабиъи алаввал аз рқаҳ бирафтему давоздаҳуми моҳ ба шаҳр тун раседем . Миёни рқаҳу туни бист фарсангаст , шаҳри туни шаҳр бузург бӯдааст аммо дар он вақт ки ман дидам ағлаби хароб буд ва бар саҳройӣ ниҳодаасту оби равон ва кориз дорад ва бар ҷониби шарқии боғҳои бисёр буду ҳисорӣ муҳкам дошт . Гуфтанд дар ин шаҳри чаҳорсад коргоҳ бӯдааст ки зилўи боФтндӣ ва дар шаҳри дарахти писта бисёр буд дар саройҳоу мардуми Балх ва Тухористон пиндоранд ки пистаи ҷуз бар кӯҳ наравед ва набошад . Ва чун аз тун бирафтем он марди гӣлакии маро ҳикоят кард ки вақте мо аз тун ба гнобд мерафтӣ дуздон берун омаданд ва бар мо ғалаба карданд . Чанд нафар аз бими худро дар чоҳ кориз афканданд баъд аз он аз он ҷамоати якеро падарии мушфиқ буд биёмад ва якеро ба музд гирифт ва дар он чоҳ гузошт то писар ӯро берун оварад . Чандон ресмону расан ки он ҷамоат доштанд ҳозир карданду мардум бисёр биёмаданд . Ҳафтсад гази расан фурӯ рафт то он мард ба бен чоҳ расед , расан дар он писари баст ва ӯро мурда баркашиданд ва он мард чун берун омад гуфт ки обии азим дар ин кориз равонаст ва он коризи чаҳор фарсанг меравад ва он гуфтанд Кайхусрав фармӯдааст кардан .

نهم ربیع الاول از رقه برفتیم و دوازدهم ماه به شهر تون رسیدیم. میان رقه و تون بیست فرسنگ است، شهر تون شهر بزرگ بوده است اما در آن وقت که من دیدم اغلب خراب بود و بر صحرایی نهاده است و آب روان و کاریز دارد و بر جانب شرقی باغ های بسیار بود و حصاری محکم داشت. گفتند در این شهر چهارصد کارگاه بوده است که زیلو بافتندی و در شهر درخت پسته بسیار بود در سرای‌ها و مردم بلخ و تخارستان پندارند که پسته جز بر کوه نروید و نباشد. و چون از تون برفتیم آن مرد گیلکی مرا حکایت کرد که وقتی ما از تون به گنابد می‌رفتی دزدان بیرون آمدند و بر ما غلبه کردند. چند نفر از بیم خود را در چاه کاریز افکندند بعد از آن از آن جماعت یکی را پدری مشفق بود بیامد و یکی را به مزد گرفت و در آن چاه گذاشت تا پسر او را بیرون آورد. چندان ریسمان و رسن که آن جماعت داشتند حاضر کردند و مردم بسیار بیامدند. هفتصد گز رسن فرو رفت تا آن مرد به بن چاه رسید، رسن در آن پسر بست و او را مرده برکشیدند و آن مرد چون بیرون آمد گفت که آبی عظیم در این کاریز روان است و آن کاریز چهار فرسنگ می‌رود و آن گفتند کیخسرو فرموده است کردن.