Гўӣими эзад таъолӣ бифармуд мари расӯли хешро то халқро бклимаҳи ихлос даъват карду андрў нафй кард сифоти махлуқотро аз бории субҳонау таъолӣ ва исбот кард ба ягонагии мрўрои пас халқ бар мисоли нафйу исбот ки бар ду гӯна буд ду гуруҳ шуданд як гуруҳ аз аҳл ҳақ шуданд ва нафй карданд мари он сифотро ки аҳли ботили мари онро исбот карданд чун аҳли ботилро пайдо наомад бидон ишорат ки андари климаҳи ихлос буд ( ва ) муҷаррад карданд тавҳидроу эзади таъолии мари расӯли хешро бифармуд нигоҳи доштани хешро бхдои аздиўи рондаи бад-ӣни ояти қавлаи таъолӣ : Фозои қроти алқуръони Фостъзбооллаҳи ман алшитон алрҷим гуфт чун бихонӣ қуръонро нигоҳи дори хешро бхдоӣ аз деви рондаи пас пайғамбари слии аллоҳи алайҳу ?ала ва силам бифармуд пеш аз хондани қуръони аъўзи боаллоҳи ман алшитони алрҷиму раҷими андари луғати арабӣ касе бошад ки чизҳоро нодида ва ношунида аз хештани бунаад ва ин андари тозӣ Фъиласт бмънии фоили чунонкии алӣами бмънӣ олам бошаду қадири бмънӣ қодир бошад ва дуруст кунад марин маъниро қавлаи таъолӣ : хумсаи содсҳми кулбаами рҷмои болғиби ҳмигўиди андари ҳадиси асҳоби алкҳФ гуруҳе гуфтанд ки эшон панҷ тан буданду шашуми эшон саги эшон буд асҳоби алкҳФ ҷамоатӣ буданд дар ғорӣ сухан гуфтанд бар ғайб яъне нодида ва ношунида ва аз чизҳои нодидаи сухани гуфтан раво нест магар ки бинӣ ё аз касе ростгӯӣ бишинавӣу раҷим низ сангсор карда бошад ва ронда бошад ва ин ҳамаи маъонӣ бикдигр наздикасту пайваста бикдиграст аз баҳри онкӣ чун касе нодида ва шунида сухан гуяд ҳам сангсор кунандаш ва ҳам бронндш ва чун касе андари дайни бмроди нафас хеш равад ( ва ) даъват хеш кунад биФрмони худованди дайни бронндш ва давр кунандаш ва ин лафзи раҷим ки девро бидон сифат карданд далеласт бар онкас ки фармони расӯлро даст боз доштааст ва аз пас ройу қиёси хеши рафтау гуфтори аъўзи биллоҳ чунон бошад ки гўӣии хештанро нигоҳ дорам бхдоӣ далеласт бар дасти андар задан бар он кас ки ӯ ҳар чаҳ гуфт аз зот хеш нагуфт чунонкии хдоитъолии расӯли хешро сифат кард бФрмон бурдорӣу сухани ногуфтани бмроди хеши қавлаи таъолӣ : ва мо интқи ани алҳўии ани ҳўи алои ваҳй иўҳӣ гуфт сухан нагӯяд бмроди хештан ва нест он яъне қуръони магари ваҳй ки бадв фиристоданд пас ҳар ки бФрмони пайғамбари слии аллоҳи алайҳу ?ала сухан гуфт ӯ бар сиблати худоӣ буд ва ҳар ки бмроди хеши андари дайн сухан гуфт ӯ деви ронда буду лафзи аъўзи биллоҳи андари сухан араб бидон рӯй гӯйанд ки бксӣ шавам ки маро ӯ басанда бошад пас худовандони дайн бар онкас шаванд ки хдоитъолии мрўро бпоӣ кардаасту бадв аз деви фарибандаи растгории ҷӯянд ва марин ъёзро кори хеш нгоҳдоштаҳасту хдоитъолӣ пайдо кардааст бгФтори хеши қул аъўзи брб аннос гуфт бигӯ ки мари хештанро нигоҳ дорам ба парвардгори мардумони малики анноси илоҳи анноси подшоҳи мардумони худои мардумон ва тоўилш онаст ки мардумро бояд ки парвариши нафсонӣ аз онкас бошад ки фармон аз худоӣ дораду андари малик худоӣ бошаду бФрмон ӯ равад чунонкии мамлуки бФрмон молик раваду бзоти хеш чизе набинад чунонкӣ озодон кунанд малику раби хдоисти таъолӣу тақаддусу илоҳи боз пас гуфт врбпиш гуфт вмлки андар миёна гуфт аз баҳри онкӣ парвардгор номӣаст бар ҳар касе биафтад чун парвардгори фарзанду сутуру ҷузи ону бози малик аз раби хос тарасту бози илоҳи хостар аз маликасту мари ҳеҷ махлуқиро андарин ном баҳра нест ва чун ъёз аз шайтони раҷими бад-ӣн рӯй карда шавад деви рондаи бдонкси дасти наёбади бФриФтну гумроҳ кардани мрўро ва чун на хдоиро бишносад ва на девро ҳаргиз баҳақ нарасаду нафаси муъмини покиза бдонкс шавад ки нигоҳ дошт бадв ҷӯяду олӯда бдонкс нашавад ки нигоҳ дошт азу боядаш ва чун ҳар дуро бишнохт покизаи гашти чунонкии хдоитъолии ҳмигўиди қавлаи таъолӣ : анаи лӣси ?лаи султони алии аллазӣнаи омнўоу алии рбҳм итўклўн гуфт нест мари девро подшоҳӣ бар онҳо ки бгрўиднд ва бар парвардгори хештан такя кунанд пас нигоҳ дошт муъмин ба эмом замонаст аз душмани хонадони ҳақ .

گوئیم ایزد تعالی بفرمود مر رسول خویش را تا خلق را بکلیمه اخلاص دعوت کرد و اندرو نفی کرد صفات مخلوقات را از باری سبحانه و تعالی و اثبات کرد به یگانگی مرورا پس خلق بر مثال نفی و اثبات که بر دو گونه بود دو گروه شدند یک گروه از اهل حق شدند و نفی کردند مر آن صفات را که اهل باطل مر آنرا اثبات کردند چون اهل باطل را پیدا نیامد بدان اشارت که اندر کلیمه اخلاص بود(و) مجرد کردند توحید را و ایزد تعالی مر رسول خویش را بفرمود نگاه داشتن خویش را بخدای ازدیو رانده بدین آیت قوله تعالی:فاذا قرات القرآن فاستعذباالله من الشیطان الرجیم گفت چون بخوانی قرآن را نگاه دار خویش را بخدای از دیو رانده پس پیغمبر صلی الله علیه و آله و سلم بفرمود پیش از خواندن قرآن اعوذ باالله من الشیطان الرجیم و رجیم اندر لغت عربی کسی باشد که چیزها را نادیده و ناشنیده از خویشتن بنهد و این اندر تازی فعیل است بمعنی فاعل چنانکه علیم بمعنی عالم باشد و قدیر بمعنی قادر باشد و درست کند مرین معنی را قوله تعالی:خمسه سادسهم کلبهم رجما بالغیب همیگوید اندر حدیث اصحاب الکهف گروهی گفتند که ایشان پنج تن بودند و ششم ایشان سگ ایشان بود اصحاب الکهف جماعتی بودند در غاری سخن گفتند بر غیب یعنی نادیده و ناشنیده و از چیزهای نادیده سخن گفتن روا نیست مگر که بینی یا از کسی راستگوی بشنوی و رجیم نیز سنگسار کرده باشد و رانده باشد و این همه معانی بیکدیگر نزدیکست و پیوسته بیکدیگر است از بهر آنکه چون کسی نادیده و شنیده سخن گوید هم سنگسار کنندش و هم برانندش و چون کسی اندر دین بمراد نفس خویش رود (و) دعوت خویش کند بیفرمان خداوند دین برانندش و دور کنندش و این لفظ رجیم که دیو را بدان صفت کردند دلیل است بر آنکس که فرمان رسول را دست باز داشته است و از پس رای و قیاس خویش رفته و گفتار اعوذ بالله چنان باشد که گوئی خویشتن را نگاه دارم بخدای دلیل است بر دست اندر زدن بر آن کس که او هر چه گفت از ذات خویش نگفت چنانکه خدایتعالی رسول خویش را صفت کرد بفرمان برداری و سخن ناگفتن بمراد خویش قوله تعالی:و ما ینطق عن الهوی ان هو الا وحی یوحی گفت سخن نگوید بمراد خویشتن و نیست آن یعنی قرآن مگر وحی که بدو فرستادند پس هر که بفرمان پیغمبر صلی الله علیه و آله سخن گفت او بر سبیل خدای بود و هر که بمراد خویش اندر دین سخن گفت او دیو رانده بود و لفظ اعوذ بالله اندر سخن عرب بدان روی گویند که بکسی شوم که مرا او بسنده باشد پس خداوندان دین بر آنکس شوند که خدایتعالی مرورا بپای کرده است و بدو از دیو فریبنده رستگاری جویند و مرین عیاذ را کار خویش نگاهداشته است و خدایتعالی پیدا کرده است بگفتار خویش قل اعوذ برب الناس گفت بگو که مر خویشتن را نگاه دارم به پروردگار مردمان ملک الناس اله الناس پادشاه مردمان خدای مردمان و تاویلش آنست که مردم را باید که پرورش نفسانی از آنکس باشد که فرمان از خدای دارد و اندر ملک خدای باشد و بفرمان او رود چنانکه مملوک بفرمان مالک رود و بذات خویش چیزی نبیند چنانکه آزادان کنند ملک و رب خدایست تعالی و تقدس و اله باز پس گفت وربپیش گفت وملک اندر میانه گفت از بهر آنکه پروردگار نامیست بر هر کسی بیفتد چون پروردگار فرزند و ستور و جز آن و باز ملک از رب خاص تر است و باز اله خاص تر از ملک است و مر هیچ مخلوقی را اندرین نام بهره نیست و چون عیاذ از شیطان رجیم بدین روی کرده شود دیو رانده بدانکس دست نیابد بفریفتن و گمراه کردن مرورا و چون نه خدایرا بشناسد و نه دیو را هرگز بحق نرسد و نفس مومن پاکیزه بدانکس شود که نگاه داشت بدو جوید و آلوده بدانکس نشود که نگاه داشت ازو بایدش و چون هر دو را بشناخت پاکیزه گشت چنانکه خدایتعالی همیگوید قوله تعالی:انه لیس له سلطان علی الذین آمنوا و علی ربهم یتوکلون گفت نیست مر دیو را پادشاهی بر آنها که بگرویدند و بر پروردگار خویشتن تکیه کنند پس نگاه داشت مومن به امام زمانست از دشمن خاندان حق.