Гўӣими бтўФиқи хдоитъолӣ ки бклимаҳи ихлос пайдо шавад хирадмандро ки ҳар чизикаҳ ҳаст чун бе номи худоӣ азоФт карда шавад нафйаст аънӣ ки ё нест бӯдааст ё нест шаваду хдоитъолӣ мусбатаст ки ӯст подшоҳ бар нест ва ҳаст то ҳастро аз нест пайдо оварад пас аз он пайдо шавад бқўли аъўзи биллоҳ ки роҳнамоӣ кист ва фарибанда кист ва кист ки мардумро бадви боз бояд гаштан ва кист ки мардумро азу бояд гурехтан ва намонад ҷузи онкии мрўро исбот кунӣ ки мрўро шояд паноҳ гирифтану устувори доштан .

گوئیم بتوفیق خدایتعالی که بکلیمه اخلاص پیدا شود خردمند را که هر چیزیکه هست چون بی نام خدای اضافت کرده شود نفی است اعنی که یا نیست بوده است یا نیست شود و خدایتعالی مثبت است که اوست پادشاه بر نیست و هست تا هست را از نیست پیدا آورد پس از آن پیدا شود بقول اعوذ بالله که راهنمای کیست و فریبنده کیست و کیست که مردم را بدو باز باید گشتن و کیست که مردم را ازو باید گریختن و نماند جز آنکه مرورا اثبات کنی که مرورا شاید پناه گرفتن و استوار داشتن.

Пас гўӣими бисмии аллоҳи арраҳмони арраҳиму номи аллоҳ далеласт бар падед овардани хдоитъолии мари чизҳои нахустинро на аз чизе бидонча ин номӣаст ношкоФтаҳ аз чизеи дигар то аз ҷиҳати лафзи мрўро бо маънӣ нисбат набошад бар мисоли берун омадани чизе на аз чизи дигар ва ин далеласт бар берун овардани хдоитъолии мари рўҳонёнро на аз чизе ки ҳар ду бикдигр монанди ном ношкоФтаҳасту чизе падед оварда на аз чизеу бози рҳмни ном дувумаст азин тартиб шикофтааст ин ном аз раҳми чунонкии расӯли алайҳ ассалом гуфт : ани аллоҳи аҳби алорҳому амри бўслҳоу аштқи лнФсаҳи асмоу ҳў арраҳмон гуфт худоӣ дӯст дорад мари арҳомро ва бифармуд пайвастани бон ва бшикофт хештанро номӣ аз он ва он ном рҳмнаст ва далеласт бар пайдо овардани худои мари чизҳои ошкоро аз пӯшида чун падед овардани раҳми мари чизҳои ошкороро аз пӯшидау раҳим шикофтааст аз раҳмату гирд гирифтааст ҳам мари чизҳои ошкоро аз нахустин ва ҳам мари чизҳои пӯшида бӯданироу раҳмат меҳр бошад ки он падед ояд андари дил ки пайванданд ҳар некиро бадӣгарӣ ё бугсаланд бадиро аз дайгарии пас хдоитъолӣ рҳмнаст бар мо бидонча моро бидон ҳоҷатаст аз ошкороииҳо чун хӯрданӣу ошомӣданӣу пӯшиданӣу ончӣ андарин саройаст ва раҳматаст бар ботинҳои мо ва расонандааст бмои ончии нафасҳои моро бидон ҳоҷатаст бар забони пайғамбарони хешу гмоштгони пайғамбарону шарҳи он бар пайғамбар уфтад ва бар васӣ ва бар эмом ва аз эшон бФрўдстон эшон расад ва азин номҳо чунонкӣ гӯям ин оят ки мари ҷумлагии ин ададро гирд гирифтааст чунонкӣ гӯям ин оят ки бисмии аллоҳи арраҳмон арраҳимаст чаҳор климаҳаст дувоздаҳ ҳарфаст чун б си ми аи ли ҳи ри ҳи Н ӣ ваба на порааст бад-ӣни ваҷҳи аввали бисмии дувум алиф сӯем ллаҳи чаҳоруми алифи панҷуми лури шашуми ҳмни ҳафтуми алифи ҳаштуми лур нуҳум ҳему ҷумла нӯздаҳ ҳарфаст ва аз ҷумлаи даҳ ҳарф ки баннои ин на оят бар онаст панҷ ҳарф бар як ҳоласт ва на мукаррараст чун б си ҳи Н ӣ ва панҷ азу як ҳоласт ва мукаррараст чун ми аи ли ри ҳи пас гўӣим ки чаҳор климаҳи азу далеласт бар чаҳор асли дайни ду азуи рӯҳонӣ ва ду азуи ҷисмонӣ ва на пораи азу далеласт бар ду ҳади ҷисмонӣ ва ҳафт худовандони адвори бузург ва панҷ ҳарф ки андар ҳар яке як пора беш нест далеласт бар панҷ ҳади рӯҳонӣ ки эшон ҳаргиз аз ҳол бар нигараданд ва боқӣанд чун аввалу сонӣу ҷаду фатҳу хаёл ва панҷ ҳарф ки андрўи бткрори боз омадааст далеласт бар панҷ ҳади ҷисмонӣ ки андар ҳар даврии мартаба эшон равонаст чун нотиқу асосу эмому ҳуҷҷату лоҳқ ва се ҳарфи бисмии пеш аз чаҳор ҳарф аллоҳаст далеласт ки аз роҳи се фаръ чун лоҳқу ҳуҷҷату эмоми мари чаҳор аслро битавон шинохту андари обдст низ ҳамчунин се суннатаст чун таҳорат кардану даҳану бинии об кардани пеш аз чаҳор фаризааст чун рӯй шустану даст то борнҷ шустану сару пойро масҳ кашӣдан ва пас ( аз ) бисмии аллоҳи арраҳмони арраҳим дувоздаҳ ҳарфаст далеласт бар дувоздаҳ ҳуҷҷати пас аз ҳафт имомон ки тайид аз эшон пазиранд ва бхлқ расонанду бҷмлгӣ нӯздаҳ ҳарфаст далеласт бар ҳафт худовандони даври бузург ки нотиқи аввал то нотиқи охир ва дувоздаҳ ҳуҷҷати эшон ( ва ) бар ҳафт имомону худовандони давр киинанд ва ( ба ) ҳаҷатон ки аз фармон эшон бошанд ки эшон бар аҳли дӯзах ки нодононнди мўклоннд то мари аишонро аз дӯзах бурҳонанд агар эшон итоат доранду хдоитъолии мари аишонро бар муваккилони дӯзах мисл занад бад-ӣни ояти қавлаи таъолӣ : алайҳои тсъаҳи ъушр ва ин ҳафт ва дувоздаҳ мўклоннд аз эзади таъолӣ бар берун овардани мари нафасҳои халқро аз ҳади қӯти бҳди феъл то бнъмт боқӣ расанд ҳамчинонкии ҳафт ситораи раванда ва дувоздаҳ бурҷ муваккиланд бар парвариши ҷасадҳои халқ то бнъмти фонӣ аинҷҳон барисанду мардумони азин чаҳор климаҳи мари ду климаҳи бисмии аллоҳро бештар гӯйанд андари корҳоу сабаби он аз ду рӯйаст яке онаст ки ин ду климаҳи нахустин далеласт бар ду ҳади ҷисмонӣу мардумро расӣдани брўҳонӣ аз роҳ ҷисмонӣаст ва бо ӯ ошнотараст баҳами ҷинсӣ ки ( бо ) ӯ дорад аз рӯй ҷисм ва дигар онаст ки ин ҳафт ҳуруф ки ин ду климаҳ азуаст далеласт бар худовандони адвори бузург ки эшон ошкороанду ҳаҷатони эшон пӯшидаанд магар аз муъминони пас мардуми марин ҳафт танро бештар шиносанд ки он дувоздаҳ танро ҳамчинонкии мари ситорагони равандаро ҳар кас бишносанду бенанду мари дувоздаҳ бурҷро ҷузи ксоникаҳи илми нуҷум хонда анд натавонанд дидан ва шинохтан .

پس گوئیم بسم الله الرحمن الرحیم و نام الله دلیل است بر پدید آوردن خدایتعالی مر چیز های نخستین را نه از چیزی بدانچه این نامی است ناشکافته از چیزی دیگر تا از جهت لفظ مرورا با معنی نسبت نباشد بر مثال بیرون آمدن چیزی نه از چیز دیگر و این دلیل است بر بیرون آوردن خدایتعالی مر روحانیانرا نه از چیزی که هر دو بیکدیگر مانند نام ناشکافته است و چیزی پدید آورده نه از چیزی و باز رحمن نام دوم است ازین ترتیب شکافته است این نام از رحم چنانکه رسول علیه السلام گفت : ان الله احب الارحام و امر بوصلها و اشتق لنفسه اسما و هو الرحمن گفت خدای دوست دارد مر ارحام را و بفرمود پیوستن بآن و بشکافت خویشتن را نامی از آن و آن نام رحمن است و دلیل است بر پیدا آوردن خدای مر چیز های آشکارا از پوشیده چون پدید آوردن رحم مر چیز های آشکارا را از پوشیده و رحیم شکافته است از رحمت و گرد گرفته است هم مر چیزهای آشکارا از نخستین و هم مر چیزهای پوشیده بودنی را و رحمت مهر باشد که آن پدید آید اندر دل که پیونداند هر نیکی را بدیگری یا بگسلاند بدی را از دیگری پس خدایتعالی رحمن است بر ما بدانچه ما را بدان حاجت است از آشکاراییها چون خوردنی و آشامیدنی و پوشیدنی و آنچه اندرین سرایست و رحمت است بر باطنهای ما و رساننده است بما آنچه نفسهای ما را بدان حاجت است بر زبان پیغمبران خویش و گماشتگان پیغمبران و شرح آن بر پیغمبر افتد و بر وصی و بر امام و از ایشان بفرودستان ایشان رسد و ازین نامها چنانکه گویم این آیت که مر جملگی این عدد را گرد گرفته است چنانکه گویم این آیت که بسم الله الرحمن الرحیم است چهار کلیمه است دوازده حرفست چون ب س م ا ل ه ر ح ن ی وبه نه پاره است بدین وجه اول بسم دوم الف سویم لله چهارم الف پنجم لر ششم حمن هفتم الف هشتم لر نهم حیم و جمله نوزده حرفست و از جمله ده حرف که بنای این نه آیت بر آنست پنج حرف بر یک حالست و نه مکرر است چون ب س ه ن ی و پنج ازو یک حالست و مکرر است چون م ا ل ر ح پس گوئیم که چهار کلیمه ازو دلیل است بر چهار اصل دین دو ازو روحانی و دو ازو جسمانی و نه پاره ازو دلیل است بر دو حد جسمانی و هفت خداوندان ادوار بزرگ و پنج حرف که اندر هر یکی یک پاره بیش نیست دلیلست بر پنج حد روحانی که ایشان هرگز از حال بر نگردند و باقی اند چون اول و ثانی و جد و فتح و خیال و پنج حرف که اندرو بتکرار باز آمده است دلیل است بر پنج حد جسمانی که اندر هر دوری مرتبه ایشان روانست چون ناطق و اساس و امام و حجت و لاحق و سه حرف بسم پیش از چهار حرف الله است دلیل است که از راه سه فرع چون لاحق و حجت و امام مر چهار اصل را بتوان شناخت و اندر آبدست نیز همچنین سه سنت است چون طهارت کردن و دهن و بینی آب کردن پیش از چهار فریضه است چون روی شستن و دست تا بآرنج شستن و سر و پای را مسح کشیدن و پس (از) بسم الله الرحمن الرحیم دوازده حرفست دلیلست بر دوازده حجت پس از هفت امامان که تائید از ایشان پذیرند و بخلق رسانند و بجملگی نوزده حرفست دلیل است بر هفت خداوندان دور بزرگ که ناطق اول تا ناطق آخر و دوازده حجت ایشان (و) بر هفت امامان و خداوندان دور کهین اند و (به) حجتان که از فرمان ایشان باشند که ایشان بر اهل دوزخ که نادانانند موکلانند تا مر ایشانرا از دوزخ برهانند اگر ایشان اطاعت دارند و خدایتعالی مر ایشانرا بر موکلان دوزخ مثل زند بدین آیت قوله تعالی:علیها تسعه عشر و این هفت و دوازده موکلانند از ایزد تعالی بر بیرون آوردن مر نفسهای خلق را از حد قوت بحد فعل تا بنعمت باقی رسند همچنانکه هفت ستاره رونده و دوازده برج موکلند بر پرورش جسد های خلق تا بنعمت فانی اینجهان برسند و مردمان ازین چهار کلیمه مر دو کلیمه بسم الله را بیشتر گویند اندر کارها و سبب آن از دو رویست یکی آنست که این دو کلیمه نخستین دلیل است بر دو حد جسمانی و مردم را رسیدن بروحانی از راه جسمانیست و با او آشناتر است بهم جنسی که (با)او دارد از روی جسم و دیگر آنست که این هفت حروف که این دو کلیمه ازوست دلیل است بر خداوندان ادوار بزرگ که ایشان آشکارا اند و حجتان ایشان پوشیده اند مگر از مومنان پس مردم مرین هفت تن را بیشتر شناسند که آن دوازده تن را همچنانکه مر ستارگان رونده را هر کس بشناسند و بینند و مر دوازده برج را جز کسانیکه علم نجوم خوانده اند نتوانند دیدن و شناختن.

Ва низ гўӣими бисмии аллоҳи ном худоӣ бошаду расӯли Мустафои слии аллоҳи алайҳу ?алау силами номи хдоисти андари даври хешу васӣ ӯ номи хдоисти андари замони хеши вомоми замони номи хдоисти андар ҳар рӯзгорӣу далел бар дурустии ин қавл онаст ки хдоитъолии ҳмигўиди қавлаи таъолӣ :у ло то клўои ммолми изкри исми аллоҳи алайҳ ҳмигўид махӯред аз ончии ном худоӣ бирав ёд накарда бошанду чизикаҳи расӯли алайҳи ассаломи азу хӯрдан нафармӯдааст агар сад бори ном худоӣ бирав ёд кунанд ҳалол нашавад пас бузургтар номи худоӣ расӯл бошад ки бгФтор ӯ чизе ҳаром шуд бози баноми худои ёд кардан ҳалол нашуд ва чун расӯли ном худоӣ бошад ( пас ) фарзандон ӯ ки бФрмон ӯ биҷой ӯ боистанд мароматро ном худоӣ бошанд ва ҳар чаҳ эшон ҳалол кунанд аз гуфтору кирдори ҳалол он бошад ва ҳар чаҳ ҳаром кунанд ҳаром он бошаду тоўили ин оят онаст ки илми мгўӣиди мари онкасро ки аҳди эмом замон бирав нагирифта бошанд ки бсмл карданро тоўили аҳд гирифтанаст ва хӯрданро тоўили илм пазируфтанаст ва бидонча гуяд ончии номи худоиро бирав ёд накунанд махӯред он ҳмихўоҳд ки аз ончии номи худоиро ёд нмикнд махӯреду номи худои андар ҳар рӯзгории эмом замон бошад яъне ҳар ки номи эмоми замонро напазируфтаст бадви илми тоўили мгўӣид .

و نیز گوئیم بسم الله نام خدای باشد و رسول مصطفی صلی الله علیه و آله و سلم نام خدایست اندر دور خویش و وصی او نام خدایست اندر زمان خویش وامام زمان نام خدایست اندر هر روزگاری و دلیل بر درستی این قول آنست که خدایتعالی همیگوید قوله تعالی:و لا تا کلوا ممالم یذکر اسم الله علیه همیگوید مخورید از آنچه نام خدای برو یاد نکرده باشند و چیزیکه رسول علیه السلام ازو خوردن نفرموده است اگر صد بار نام خدای برو یاد کنند حلال نشود پس بزرگتر نام خدای رسول باشد که بگفتار او چیزی حرام شد باز بنام خدای یاد کردن حلال نشد و چون رسول نام خدای باشد (پس) فرزندان او که بفرمان او بجای او بایستند مرامت را نام خدای باشند و هر چه ایشان حلال کنند از گفتار و کردار حلال آن باشد و هر چه حرام کنند حرام آن باشد و تاویل این آیت آنست که علم مگوئید مر آنکس را که عهد امام زمان برو نگرفته باشند که بسمل کردن را تاویل عهد گرفتن است و خوردن را تاویل علم پذیرفتن است و بدانچه گوید آنچه نام خدای را برو یاد نکنند مخورید آن همیخواهد که از آنچه نام خدای را یاد نمیکند مخورید و نام خدای اندر هر روزگاری امام زمان باشد یعنی هر که نام امام زمان را نپذیرفت است بدو علم تاویل مگوئید.

Ва гўӣим рҳмн номӣаст хоси мари худоиро ки маънӣ он омаст мари халқро ва раҳим номӣаст оми мари худоиро ки маънии он хосаст мари халқроу маънии ин қавл онаст ки рҳмни ҷузи худоиро нгўинд ва ин ном хос бошаду маънӣ ( он ) рӯзӣ диҳанда бошад андари дунё ва ин маънӣ аз худои мари ҳамаи мутӣъону осӣони рости ом ,у раҳим номӣаст ки ҳам хдоиро гӯйанд ва ҳам бхшоиндгонро аз махлуқот ва ин ном ом бошаду маънии он бахшӣдани хдоисти мари халқро ва дар охирати мутӣъони хосро на мари мутӣъони омро ,у андари ахбор омадааст ки рӯзи қиёмати дӯзахи бонг ҳаме кунаду ҳамеи дамад чун расӯли Мустафои слии аллоҳи алайҳу ?ала ва силам бияёд қадаҳи об бар гирад бисмии аллоҳи арраҳмон арраҳим бигӯед ва бар он оби дамад ва он оброи бдўзхи фурӯи резади андари вақти оташ фурӯ нишинаду овозаш паст шавад Нидо ояд бФрмони худои ъзўҷли мрўро ки эй оташи дӯзахи мари туро чаҳ буд ки хомӯши гаштӣ ва паст шудӣ дӯзах ҷавоб диҳад ки бо номи ту маро тоқат нест ,у тоўили ин ҳадис онаст ки дӯзахи душмани хонадон ҳақаст ки боҳилли хеши бонг ҳаме дораду қӯти хеши ҳамеи намояд ва чун аз оби ҳақиқат ки он илм ҳақаст як масаъла аз мстҷибӣ ки қадаҳӣаст мари он обро ки илм ҳақаст азуи пурсад оҷиз шаваду овозаш паст шавад аз баҳри онкии эмоми замони номи хдоисту мстҷиби он қадаҳӣаст ки номи худоӣ бар он об ки андрўст ёд карда ояду душмани хонадони эмом ки дӯзахаст ботиласт чун об бадв расад ҳамаи қӯт ӯ заъиф гардад инаст баёни софии андари бисмии аллоҳи арраҳмони арраҳим ки ёд карда шуд эзади таъолӣ дар дӯзахи ҷаҳлро баноми бузурги хеш баста кунод бар муъминон ва моро тавфиқи дҳод .

و گوئیم رحمن نامیست خاص مر خدای را که معنی آن عامست مر خلق را و رحیم نامیست عام مر خدای را که معنی آن خاص است مر خلق را و معنی این قول آنست که رحمن جز خدای را نگویند و این نام خاص باشد و معنی (آن) روزی دهنده باشد اندر دنیا و این معنی از خدای مر همه مطیعان و عاصیان راست عام، و رحیم نامی است که هم خدایرا گویند و هم بخشایندگانرا از مخلوقات و این نام عام باشد و معنی آن بخشیدن خدایست مر خلق را و در آخرت مطیعان خاص را نه مر مطیعان عام را، و اندر اخبار آمده است که روز قیامت دوزخ بانگ همی کند و همی دمد چون رسول مصطفی صلی الله علیه و آله و سلم بیاید قدح آب بر گیرد بسم الله الرحمن الرحیم بگوید و بر آن آب دمد و آن آبرا بدوزخ فرو ریزد اندر وقت آتش فرو نشیند و آوازش پست شود ندا آید بفرمان خدای عزوجل مرورا که ای آتش دوزخ مر ترا چه بود که خاموش گشتی و پست شدی دوزخ جواب دهد که با نام تو مرا طاقت نیست، و تاویل این حدیث آنست که دوزخ دشمن خاندان حق است که باهل خویش بانگ همی دارد و قوت خویش همی نماید و چون از آب حقیقت که آن علم حق است یک مسئله از مستجیبی که قدحی است مر آن آبرا که علم حق است ازو پرسد عاجز شود و آوازش پست شود از بهر آنکه امام زمان نام خدایست و مستجیب آن قدحی است که نام خدای بر آن آب که اندروست یاد کرده آید و دشمن خاندان امام که دوزخ است باطل است چون آب بدو رسد همه قوت او ضعیف گردد این است بیان صافی اندر بسم الله الرحمن الرحیم که یاد کرده شد ایزد تعالی در دوزخ جهل را بنام بزرگ خویش بسته کناد بر مومنان و ما را توفیق دهاد.