Гўӣими бтўФиқи хдоитъолии ҷанобат аз ҷимоъ воҷиб шавад аз фурӯд омадани оби пушт ҳар чанд ҷимоъ набошад ва аз рӯй бо рӯй шудан ду хутанаи гоҳ ҳарчанд об фурӯд наёяд ва аз дидани хоб чун об фурӯд ояду лафзи ҷанобатро аз давр шудан гирифтаанд ки дўрирои араб муҷонибат гӯйанду бегонаро аҷнабӣ гӯйанду тоўил бҳқиқт онаст ки сухангӯии андари даъвати ҳақи илмро бхдоўнди ҳақ нисбат кунаду хештанро аз даъвии илм ки гуфта бошад давр кунад ва он хештан шустан ӯ бошад ва чун азуи обӣ берун ояд ки аз он ҳамчун аўӣӣ бҳосл ояд хештан шустани мардум воҷиб шавад мъниш онаст ки чун аз забони мардуми суханӣ берун ояд каз он сухани зойиш рӯҳонӣ бошаду андари дили мардуми сӯратии бандади ҳамчинонкӣ аз оби зойиши зоҳири ҷисмонӣ бҳосл ояд бар онкас воҷиб шавад ки хештанро аз он сухан давр кунад мари он суханро басӯии имомони ҳафтгона нисбат кунад ва он азуи хештан шустан рӯҳонӣ бошад ҳамчинонкӣ аз маҷомеъати ҷисмонии хештанро бишӯйанду боби ҳафт андомро пок кунанду ҷанобати ҳалол далеласт бар онкас ки ӯ бар фармони худованди рӯзгор сухан гуяду ҳаром далеласт бар онкас ки сухан ( на ) бФрмон гуяду хоб дидан далеласт бар онкас ки сухан бигӯед биқсдӣ аз сухани тоўил ва пас аз он огаҳ шавад ки ин сухан аз тоўил буду Марвро андари он сухан гирифторӣ набошад валикини он суханро нисбати бомом бояд кардани ҳамчинонкии онкасро ки андари хоб ҷимоъ бинад сарви тан бибояд шустану андари маҷомеъати нафсонии гӯянда чун мардасту пазирнда чун занаст ва бар ҳар ду ( дар ) ҷанобати ҷисмонӣу рӯҳонӣ шустан воҷиб шавад яъне бояд ки ҳар ду мар он гуфта ва шунавандаро нисбат бомом кунанд ҳамчинонкии нару мода ҳар ду сар ва тан бишӯйанду оби фурӯд омадан беҷимоъ далеласт бар суханӣ ки гуфта шавад ва аз он мар шунавандаро маънӣ накушояду бад-ӣни ҳамаи рӯйҳо ҷанобати нафсонӣ воҷиб шаваду муъмин мухлис онаст ки ҷанобати ҷисмонӣу рӯҳониро шустан бар хештан воҷиб донад .

گوئیم بتوفیق خدایتعالی جنابت از جماع واجب شود از فرود آمدن آب پشت هر چند جماع نباشد و از روی با روی شدن دو ختنه گاه هرچند آب فرود نیاید و از دیدن خواب چون آب فرود آید و لفظ جنابت را از دور شدن گرفته اند که دوریرا عرب مجانبت گویند و بیگانه را اجنبی گویند و تاویل بحقیقت آنست که سخنگوی اندر دعوت حق علم را بخداوند حق نسبت کند و خویشتن را از دعوی علم که گفته باشد دور کند و آن خویشتن شستن او باشد و چون ازو آبی بیرون آید که از آن همچون اوئی بحاصل آید خویشتن شستن مردم واجب شود معنیش آنست که چون از زبان مردم سخنی بیرون آید کز آن سخن زایش روحانی باشد و اندر دل مردم صورتی بندد همچنانکه از آب زایش ظاهر جسمانی بحاصل آید بر آنکس واجب شود که خویشتن را از آن سخن دور کند مر آن سخن را بسوی امامان هفتگانه نسبت کند و آن ازو خویشتن شستن روحانی باشد همچنانکه از مجامعت جسمانی خویشتن را بشویند و بآب هفت اندام را پاک کنند و جنابت حلال دلیل است بر آنکس که او بر فرمان خداوند روزگار سخن گوید و حرام دلیل است بر آنکس که سخن (نه) بفرمان گوید و خواب دیدن دلیل است بر آنکس که سخن بگوید بیقصدی از سخن تاویل و پس از آن آگه شود که این سخن از تاویل بود و مرو را اندر آن سخن گرفتاری نباشد ولیکن آن سخن را نسبت بامام باید کردن همچنانکه آنکس را که اندر خواب جماع بیند سرو تن بباید شستن و اندر مجامعت نفسانی گوینده چون مرد است و پذیرنده چون زنست و بر هر دو (در) جنابت جسمانی و روحانی شستن واجب شود یعنی باید که هر دو مر آن گفته و شنونده را نسبت بامام کنند همچنانکه نر و ماده هر دو سر و تن بشویند و آب فرود آمدن بی جماع دلیل است بر سخنی که گفته شود و از آن مر شنونده را معنی نگشاید و بدین همه رویها جنابت نفسانی واجب شود و مومن مخلص آنست که جنابت جسمانی و روحانی را شستن بر خویشتن واجب داند.