Гўӣими бтўФиқи хдоитъолӣ ки таяммуми обдсти бхоки андари ҳол дармондагӣасту мари ду танро равост мар бимориро равост ки битарсад бар ҳалок шудани ҷасади хеш ва бар мусофирон равост чун об наёбанд пас ин ду тани бхок таяммум кунанд раво бошаду тоўили бемори мстҷиб заъифаст ки касеро натавонад ёфтан ки ӯро фармон бошад бсхни гуфтани Марвро раво бошад каз муъминоне ки мутлақ набошанд фоида гирад ва ҳамчунин тоўили мусофир каз аҳлу хонаи хеши ҷудо афтода бошад касеаст каз доъӣу ҳуҷҷати хеши ҷудо афтода бошад Марвро раво бошад каз покиза фоида ҷӯяд бълм ( то ) онгоҳ ки касе ёбад ки ӯро фармон бошад бсхни гуфтан онгаҳ раво набошад Марвро сухани шунидани ҷуз аз онкии худованд фармон бошад ҳамчунон ки чун об ёфта бошад бхок таяммум нишоед кардану об далеласт бар илми эмому хок далеласт бар илми ҳуҷҷат чун илми эмом ҳозир набошад ( ва низ ) об далеласт бар илми ҳуҷҷату хок далеласт бар илми доъӣ ( чун ҳуҷҷат ҳозир набошад ) ҳамчунин ҳаме ояд то чун мозўн ҳозир набошад илм ӯ об бошаду илми муъмини номутлақ хок бошад ва мисли муъмин бхок бидон задаанд ки хоки боб омизндаҳаст ва мисли илми бобст ва бо илми ҷуз муъмин наёмизад пас ӯ хок бошад набинӣ ки хдоитъолии ҳмигўиди қавлаи таъолӣ :у иқўли алкоФри ёлитнии канти тробои ҳмигўиди рӯзи қиёмат кофар гуяд ки эй кош ки ман хок будамӣ ва тоўилш онаст ки кофар хоҳад ки онрўзи муъмин будӣ ва ҳар ки ба баёни ҳуҷҷат натавонад расед нафас ӯ бемор бошад раво бошад ки илм аз доъии бипазирад .

گوئیم بتوفیق خدایتعالی که تیمم آبدست بخاک اندر حال درماندگی است و مر دو تن را رواست مر بیماریرا رواست که بترسد بر هلاک شدن جسد خویش و بر مسافران رواست چون آب نیابند پس این دو تن بخاک تیمم کنند روا باشد و تاویل بیمار مستجیب ضعیف است که کسی را نتواند یافتن که او را فرمان باشد بسخن گفتن مرو را روا باشد کز مومنانی که مطلق نباشند فایده گیرد و همچنین تاویل مسافر کز اهل و خانه خویش جدا افتاده باشد کسی است کز داعی و حجت خویش جدا افتاده باشد مرو را روا باشد کز پاکیزه فایده جوید بعلم (تا) آنگاه که کسی یابد که او را فرمان باشد بسخن گفتن آنگه روا نباشد مرو را سخن شنودن جز از آنکه خداوند فرمان باشد همچنان که چون آب یافته باشد بخاک تیمم نشاید کردن و آب دلیل است بر علم امام و خاک دلیل است بر علم حجت چون علم امام حاضر نباشد (و نیز) آب دلیل است بر علم حجت و خاک دلیل است بر علم داعی ( چون حجت حاضر نباشد ) همچنین همی آید تا چون ماذون حاضر نباشد علم او آب باشد و علم مومن نامطلق خاک باشد و مثل مومن بخاک بدان زده اند که خاک بآب آمیزنده است و مثل علم بآبست و با علم جز مومن نیامیزد پس او خاک باشد نبینی که خدایتعالی همیگوید قوله تعالی: و یقول الکافر یالیتنی کنت ترابا همیگوید روز قیامت کافر گوید که ای کاش که من خاک بودمی و تاویلش آنست که کافر خواهد که آنروز مومن بودی و هر که به بیان حجت نتواند رسید نفس او بیمار باشد روا باشد که علم از داعی بپذیرد.

Ва эмом таяммум онаст ки чун об наёбанд онкаси басӯии хок пок шавад ва ҳар ду кафи даст бар хок занад якбори боз пас биафшонад дастҳоро то хок азу бирезад онгаҳ сарҳои ангуштро биравӣ хеш бимолад аз абрӯ то бзнхи якбор ва онгаҳ рӯй ангуштони дасти чапро бар пушти ангуштони дасти рост наад ва аз бен ангуштони басар берун бимоладу боз рӯй ангуштони дасти ростро бар пушти ангуштони дасти чап наад ва аз бен ангуштони басар берун бимолад якбори таяммум ӯ бад-ӣн тамом шавад тоўилш онаст ки қасд кардан онкас бидон хоки пок мисласт бқсд кардани муъмини заъифи бемор ки аз соҳиби даъвати хеши ҷудо монда бошад басӯии муъмини покизаи номутлақи бФоидаҳ гирифтани азуи вздн ӯ мари ду кафро бар хоки якбор чун таяммум кунад далеласт бар иқрори муъмини бомоми замону ҳуҷҷат ӯ ва афшодани даст аз хок далеласт бар эътиқод нокардан он муъмини заъифро андари он муъмини номутлақ казу ҳаме фоида гирад ки ин илм ки ман ҳамеи шунӯдами маринро нест ва марин муъмини номутлақи муфидро ин манзалат аз сӯии эмом ва ҳуҷҷатаст ки эшон мутлақанд андари даъвати ҳақ ҳар чанд ки имрӯз азу фоида ҳаме ёбаду фурӯ молидан ӯ мари чаҳор ангушти ду даст бар ваии андари таяммум далеласт . Иқрори муъмини заъиф бар бист ва чаҳор ҳади эмом ки эшон мисланд бар бист ва чаҳор соъати рӯзу шаб ки бар ҳар дасти мари чаҳор ангуштро дувоздаҳ пайвандасту ҷумлагии он бист ва чаҳор бошад ва рӯй бо ҳафт сӯрох ки андрўст чун ду чашм ва ду гӯш ва ду бинии викдҳн мисласт бар ҳафт соҳиби шариъат ва чора нест муъминро ҳар чанд ки заъиф бошад бар шинохтан ин ҳафт ҳаду иқрор кардани бадишону масҳ мисласт бар иқрор кардан ва шустан мисласт бар итоат ва дар таяммуми ин ду чиз ки дар обдст шустанӣ буд масҳ кардании гашт ва ду масҳ кардании биФтод чун масҳи сарви пой далел онаст ки мстҷиби заъиф оҷизаст аз итоати худовандони тоўилу ҳамчинонкӣ бар ҳуҷҷату доъии мари эмому асосу нотиқро итоатаст ( ва ) мари аввалу сониро иқрораст бар мстҷиби заъифи мари худовандони тоўилро иқрораст ва итоат нест ва задан ду дасти якбор бар хок далеласт мари басанда бӯдани мари муъмини заъифро бидон миқдори фоида каз мартабат нахустин ёбад ва он ҳад муъминаст ва ношудан ӯ бдрҷаҳи дигар аз доъӣу ҷузи он ва ин таяммуми ҳам обдст бошад ва ҳам ҷанобат шустан яъне мари зъиФонрои қавли муъминони поки номутлақи худ басанда бошад бпок кардани мари аишонроу таяммум аз хоки палид раво набошад яъне ки нишоед муъмини заъиф сухан башнавад аз муъмин ки ӯ покиза набошад боътқоди андари авлиёии худоӣу ассалом .

و امام تیمم آنست که چون آب نیابند آنکس بسوی خاک پاک شود و هر دو کف دست بر خاک زند یکبار باز پس بیفشاند دستها را تا خاک از و بریزد آنگه سرهای انگشت را بروی خویش بمالد از ابرو تا بزنخ یکبار و آنگه روی انگشتان دست چپ را بر پشت انگشتان دست راست نهد و از بن انگشتان بسر بیرون بمالد و باز روی انگشتان دست راست را بر پشت انگشتان دست چپ نهد و از بن انگشتان بسر بیرون بمالد یکبار تیمم او بدین تمام شود تاویلش آنست که قصد کردن آنکس بدان خاک پاک مثل است بقصد کردن مومن ضعیف بیمار که از صاحب دعوت خویش جدا مانده باشد بسوی مومن پاکیزه نامطلق بفایده گرفتن ازو وزدن او مر دو کف را بر خاک یکبار چون تیمم کند دلیل است بر اقرار مومن بامام زمان و حجت او و افشاندن دست از خاک دلیلست بر اعتقاد ناکردن آن مومن ضعیف را اندر آن مومن نامطلق کزو همی فایده گیرد که این علم که من همی شنودم مرین را نیست و مرین مومن نامطلق مفید را این منزلت از سوی امام و حجت است که ایشان مطلق اند اندر دعوت حق هر چند که امروز از و فایده همی یابد و فرو مالیدن او مر چهار انگشت دو دست بر وی اندر تیمم دلیل است . اقرار مومن ضعیف بر بیست و چهار حد امام که ایشان مثل اند بر بیست و چهار ساعت روز و شب که بر هر دست مر چهار انگشت را دوازده پیوند است و جملگی آن بیست و چهار باشد و روی با هفت سوراخ که اندروست چون دو چشم و دو گوش و دو بینی ویکدهن مثل است بر هفت صاحب شریعت و چاره نیست مومن را هر چند که ضعیف باشد بر شناختن این هفت حد و اقرار کردن بدیشان و مسح مثل است بر اقرار کردن و شستن مثل است بر اطاعت و در تیمم این دو چیز که در آبدست شستنی بود مسح کردنی گشت و دو مسح کردنی بیفتاد چون مسح سرو پای دلیل آنست که مستجیب ضعیف عاجز است از اطاعت خداوندان تاویل و همچنانکه بر حجت و داعی مر امام و اساس و ناطق را اطاعت است (و) مر اول و ثانی را اقرار است بر مستجیب ضعیف مر خداوندان تاویل را اقرار است و اطاعت نیست و زدن دو دست یکبار بر خاک دلیل است مر بسنده بودن مر مومن ضعیف را بدان مقدار فایده کز مرتبت نخستین یابد و آن حد مومن است و ناشدن او بدرجه دیگر از داعی و جز آن و این تیمم هم آبدست باشد و هم جنابت شستن یعنی مر ضعیفانرا قول مومنان پاک نامطلق خود بسنده باشد بپاک کردن مر ایشانرا و تیمم از خاک پلید روا نباشد یعنی که نشاید مومن ضعیف سخن بشنود از مومن که او پاکیزه نباشد باعتقاد اندر اولیای خدای و السلام.