Гўӣими бтўФиқи хдоитъолӣ ки намози одина далеласт бар нотиқ аз баҳри онкии рӯзи одина икрўзаст аз ҷумлаи ҳафт рӯз ки онрўзи мардумони бикҷо ҷамъ шаванд ҳамчинонкӣ нотиқ якеаст аз ҷумлаи ҳафт эмом ки панҷ эмоми пеш азу гузашта ва ӯ мураттабҳои аишонрои ҷумла гирд кардааст ва ӯро явми алҷмъаҳ аз баҳр он гуфтанд ки онрўзи мардумони уммати ҳама гирд шаванд бикҷои ҳамчинонкии мураттабҳои пайғамбарону имомони андари Муҳамади Мустафои слии аллоҳи алайҳу ?ала ҷумла шуд ки рӯзи одинаи далел бар ӯсту намози одинаи ду ракаат кунанд ва ду хутба хонанд мъниш онаст ки нотиқи мари халқро бчҳори асл дайн хонду хутба пеш кунанду намоз пас кунанд мъниш онаст ки нотиқи нахуст аз ду рӯҳонӣ огоҳ шуд онгаҳ ду ҷисмонӣ бар пой кард чун асосу эмому рӯзи одина бар омадани хатиб бар минбару пояи бпоиаҳи баду пои астодн ва онгаҳ бпоиаҳи дигар шудан нишонеаст ки нотиқ аз дараҷаи мстҷибӣ бар омад ( ва ) бдрҷаҳ мозўнӣ расед ва аз дараҷаи мозўнии бдрҷаҳ доъӣ расед ва аз дараҷаи доъии бдрҷаҳ ҳуҷҷатӣ расед ва аз дараҷаи ҳуҷҷатии бдрҷаҳ имомат расед ва аз дараҷаи имомати бдрҷаҳ набувват раседу андар ҳар дараҷа ки буд ҳам зоҳир ва ҳам ботинро баҳақи кори баст то бадви чизе ки илм ва амаласт бар ҳама мартабат бигузашту истодани хатиб бар сари минбар далеласт бар истодани нотиқи андари мартабати хешу рӯи сӯии машриқ кардани хатиб далеласт бар нотиқ ки рӯи сӯй ақл дошт ки ӯ машриқ тавҳидасту хутба кардани хатиб бар минбар далеласт бар мухотаба кардани нотиқ бо ақли кулу андари нахустин хутбаи далел бар шинохтани нотиқи мари нафаси кулроу фоида пазируфтан ӯ ва аз пас ӯ хутбаи фурӯд омадани хатиб аз минбар далеласт бар ҷисмонии гардонӣдани нотиқи мари он мхотбтҳои рӯҳониро каз ақли кулу нафас кул ёфт бар забони тозӣу наздики гардонӣдани мари онро ба шунавандагон онгаҳ намоз кардани хатиби мари қавмроу пушт ( кардан ) ӯ сӯии эшон далеласт мари гуфтори нотиқи мари он суханҳоро пӯшида яъне суханро ду сӯй гуфт ҳамчинонкии хатибро рӯи сӯй дигарасту нахуст хутба кунад онгаҳ намоз далеласт бар нахуст пазируфтани нотиқи мари илмро аз олами алавӣ ва онгаҳ бхлқи адо кардани мари онро (у бадӣгар рӯй ) рӯзи одина далеласт бар эмоми ҳақ ки бдрҷаҳи ҳафтум аз мстҷибаст ҳамчинонкии нотиқи дараҷаи ҳафтум аз эмому дараҷаи дигар мстҷибасту мозўни мутлақу доъии маҳдӯду доъии мутлақу ҳуҷҷати ҷазоиру ҳуҷҷати аъзаму эмом ҳафтумасту мари ҳафт дараҷаро бомом оварданаст ҳамчинонкии нотиқи мари дараҷоти амомонрои гирд орандааст ва азин ҳафт дараҷаи сухани гӯй бҳқиқт эмомаст агар касеро бишинаванд ва бигӯед ки роҳи ҳақ инаст ҳамчинонкӣ аз ҳафт имомони он эмоми ҳафтум берун ояду хештанро ошкоро кунаду набуввату шариъати бунааду намози одинаи андари масҷиди одинаи ду ракаат кунанду берун аз масҷиди чаҳор ракаат кунанд аз баҳри онкии ду хутба ки хатиб кунад далеласт мари хитобати нотиқро бо рӯҳонӣон ва ду ракаати намоз ( ки ) бо алҳмд танҳост ҳам нишон аз ду рӯҳонӣаст ва низ масҷиди ҷомеъи далел бар маҷмӯ зоҳирӣаст андари мартабати эмом аммо бзоҳр бояд кардан ду ракаати намоз ( ки ) бо алҳмд ва сӯрааст далел бар ҷисмонӣону далел бар зоҳрёнсту берун аз масҷиди чаҳор ракаат кунанд яъне ки дар ҷазираи Машҳади зоҳирёни эмомро бзоҳру ботини ёд бояд кардану итоати доштан ки чаҳор ракаати далел бар ду рӯҳонӣ ва бар ду ҷисмонӣату гуфтани ду хутба далеласт бар асосу ҳуҷҷат ки худовандон тоўиланд ва ду ракаати далели нотиқ ва эмомаст ки эшон худовандони таълифи зоҳир шариъатанд .

گوئیم بتوفیق خدایتعالی که نماز آدینه دلیل است بر ناطق از بهر آنکه روز آدینه یکروز است از جمله هفت روز که آنروز مردمان بیکجا جمع شوند همچنانکه ناطق یکیست از جمله هفت امام که پنج امام پیش از و گذشته و او مرتبهای ایشانرا جمله گرد کرده است و او را یوم الجمعه از بهر آن گفتند که آنروز مردمان امت همه گرد شوند بیکجا همچنانکه مرتبهای پیغمبران و امامان اندر محمد مصطفی صلی الله علیه و آله جمله شد که روز آدینه دلیل بر اوست و نماز آدینه دو رکعت کنند و دو خطبه خوانند معنیش آنست که ناطق مر خلق را بچهار اصل دین خواند و خطبه پیش کنند و نماز پس کنند معنیش آنست که ناطق نخست از دو روحانی آگاه شد آنگه دو جسمانی بر پای کرد چون اساس و امام و روز آدینه بر آمدن خطیب بر منبر و پایه بپایه بد و پای استادن و آنگه بپایه دیگر شدن نشانیست که ناطق از درجه مستجیبی بر آمد (و) بدرجه ماذونی رسید و از درجه ماذونی بدرجه داعی رسید و از درجه داعی بدرجه حجتی رسید و از درجه حجتی بدرجه امامت رسید و از درجه امامت بدرجه نبوت رسید و اندر هر درجه که بود هم ظاهر و هم باطن را بحق کار بست تا بدو چیزی که علم و عمل است بر همه مرتبت بگذشت و ایستادن خطیب بر سر منبر دلیل است بر ایستادن ناطق اندر مرتبت خویش و رو سوی مشرق کردن خطیب دلیل است بر ناطق که رو سوی عقل داشت که او مشرق توحید است و خطبه کردن خطیب بر منبر دلیل است بر مخاطبه کردن ناطق با عقل کل و اندر نخستین خطبه دلیل بر شناختن ناطق مر نفس کل را و فایده پذیرفتن او و از پس او خطبه فرود آمدن خطیب از منبر دلیل است بر جسمانی گردانیدن ناطق مر آن مخاطبتهای روحانی را کز عقل کل و نفس کل یافت بر زبان تازی و نزدیک گردانیدن مر آنرا به شنوندگان آنگه نماز کردن خطیب مر قوم را و پشت (کردن) او سوی ایشان دلیل است مر گفتار ناطق مر آن سخنها را پوشیده یعنی سخن را دو سوی گفت همچنانکه خطیب را رو سوی دیگر است و نخست خطبه کند آنگه نماز دلیل است بر نخست پذیرفتن ناطق مر علم را از عالم علوی و آنگه بخلق ادا کردن مر آنرا (و بدیگر روی) روز آدینه دلیل است بر امام حق که بدرجه هفتم از مستجیب است همچنانکه ناطق درجه هفتم از امام و درجه دیگر مستجیب است و ماذون مطلق و داعی محدود و داعی مطلق و حجت جزایر و حجت اعظم و امام هفتم است و مر هفت درجه را بامام آوردنست همچنانکه ناطق مر درجات امامانرا گرد آرنده است و ازین هفت درجه سخن گوی بحقیقت امامست اگر کسی را بشنواند و بگوید که راه حق این است همچنانکه از هفت امامان آن امام هفتم بیرون آید و خویشتن را آشکارا کند و نبوت و شریعت بنهد و نماز آدینه اندر مسجد آدینه دو رکعت کنند و بیرون از مسجد چهار رکعت کنند از بهر آنکه دو خطبه که خطیب کند دلیل است مر خطابت ناطق را با روحانیان و دو رکعت نماز (که) با الحمد تنهاست هم نشان از دو روحانی است و نیز مسجد جامع دلیل بر مجموع ظاهریست اندر مرتبت امام اما بظاهر باید کردن دو رکعت نماز (که) با الحمد و سوره است دلیل بر جسمانیان و دلیل بر ظاهریانست و بیرون از مسجد چهار رکعت کنند یعنی که در جزیره مشهد ظاهریان امام را بظاهر و باطن یاد باید کردن و اطاعت داشتن که چهار رکعت دلیل بر دو روحانی و بر دو جسمانیت و گفتن دو خطبه دلیل است بر اساس و حجت که خداوندان تاویل اند و دو رکعت دلیل ناطق و امامست که ایشان خداوندان تالیف ظاهر شریعت اند.