Гӯйем ба тавфиқи худои таъолӣ ки намозкунанда чун ба намози истади он намӯданаст аз ва ки нотиқу эмоми рост истодаанд андари кори худои таъолии чунин ки ман истодаам ӣнҷо ҳар чанд ки ӯ бар он гӯнаи бандагии натавонад кардан ки эшон карданд ва ба миҳроб боистаду миҳроби баробар қибла бошаду миҳроб далеласт бар асосу қибла далеласт бар қоим таъвил онаст ки эмоми фоидаҳои таъӣд аз асоси пазираду даъвати мари халқро сӯй қоим кунад ва ҳар ки андари намоз рӯй аз қибла бигардонад намозаш дуруст набошад яъне ҳар ки худоиро тоъат на бар миёнҷӣ қоим дорад худои таъолии тоъат ӯро напазирад ва чун такбир кунад ва низ даст то гӯшҳо бар дорад ва бигӯед аллоҳи Акбар ишорат карда бошад ки худои таъолӣ аз даҳ ҳудӯди ҷисмонӣу рӯҳонии бузург тараст яъне дӣданӣ нест чун ин ду гӯнаи халқ ва ба дасти рости панҷ ангуштаст мари он оламро хоҳад ва панҷ ҳудӯди рӯҳониро ва ба дасти чап низ панҷ ангуштаст мари ин оламро хоҳад ва панҷ ҳудӯди ҷисмониро ва бидонча дастҳо то гӯш бар дорад он хоҳад ки фоида аз эшон бадви гӯш бояд пазируфтан яке ба гӯши сар ва яке ба гӯши дилу онкӣ сано хонд нафй карданаст сифоти ҳамаи офарӣдаро аз бории субҳонау таъолӣ ба миёнҷии ду асли дайн пас гуяд ании ваҷҳати ваҷҳеи ллзии Фитри алсмўоту аларзи ҳниФо ва мо анои ман алмшркин гуяд ман рӯй ниҳодам бидон худоӣ ки бёФриди осмонҳоу заминро ва бишносонед дидау нодидаро пок парастиданӣ ва нестам ман аз он анбози горон ба таъвили осмонҳо мари ҳудӯди алавиро хоҳад ва ба замини мари нотиқонро хоҳад яъне ки ин ҳудӯдро худоӣ офарӣдааст ки доност ба зоҳиру ботин ва нестам ман аз он ксоникаҳи ҳудӯди рӯҳонӣу ҷисмониро гирами худоиро пас гуяд сбҳонки аллоҳаму бҳмдку табораки асмк (у таъолии ҷдку лои илоҳи ғайрик ) маънӣ ш онаст ки худои сет ки ҳамди мрўросту аллоҳами панҷ ҳарфаст ва ин тасбеҳи аввали сет ки ҳаме гуяд поки сети падеди орандаи ман аз онкӣ монанда бошад ба ману бҳмдки тасбеҳу тамҷиди гуфтан со нест ки ҳаме гуяд ба ҳамди ту падед омад ҳамаи халқ яъне ба миёнҷии ҳамд ки аввали сету таборак асмк гуяд бартараст номи ту ва бидон мари сониро хоҳад ки мрўрои бёФридӣу баном хеш гардонидӣ яъне аз роҳи аввалу сонӣ ба парастиданаст мари хдоитъолиро ки эшон рост ба ҳақиқати номи худои таъолӣу таъолӣ ҷдк гуяд бартараст ҷади ту ки бадв нараседӣ ҳар касе магари нотиқон ва « лои илоҳи ғайрик » гуяд « нест худои ҷузи ту » аъўзи боаллоҳи алсмиъи алълими ман алшитон алрҷим гуяд паноҳ мехоҳам ба худои шунавоу доно аз деви ронда аз ҳақ ва бидон деви рондаи мари душман вале худоиро хоҳад бисмии аллоҳи арраҳмони арраҳими таъвили ин азин пештар гуфта шудааст онгаҳ алҳмд бихонаду алҳмди ҳафт оятаст далеласт бар ҳафт эмом ки бадишони пайвастагии биҷӯянд ба худоӣ онгаҳ сӯра дигар бихонад ва он далеласт бар ҳаҷатон ки фурӯд амомн бошанду итоати эшон бФрмони эмом воҷибаст онгаҳ рукӯъ кунад далеласт бар асос ки имомону ҳаҷатонро таъйид азуасту рукӯъ он бошад ки пушт гўз кунаду хештанро ду то кунад мъниш онаст ки сонӣ карам кард марои нотиқ то бо ӯ ду то бошем ва гуяд аллоҳи Акбару аллоҳи чаҳор ҳарфаст мъниш онаст ки асос бинмудаст ки худои бузург тараст аз чаҳор асли дайну андари рукӯъ тасбеҳ бигӯед субҳони рабии алълии алъзиму бҳмдаҳ яъне покаст парвардгори бузурги ман ва ба ҳамд ӯ ояд яъне ба миёнҷии аввал ки ин ҳамд авваласту бад-ӣни тасбеҳи падед кардани бузургвор сонӣаст ки таъйид асос азуаст ва ӯ худованди таркиби ин олам бузургаст онгаҳ рост боистад ва бигӯед самъи аллоҳи лмни ҳамда яъне худоӣ башнавада хондани онкас ки мрўро аз роҳ ақл бастоед ва сипос дорад ва бишносад ӯро онгаҳ саҷда кунаду саҷда далеласт бар нотиқ ки асосу эмому ҳуҷҷатро таъйид аз роҳи ваии сету суҷуди хештанро бар замин афганданаст далеласт бар онкии нотиқи ҳамаи эътиқоди хешро як лухт ба сонии супурд чун рӯяти бёФт аз олами рӯҳонӣу замин мисласт бар сонӣ ки ӯст бар дорандаи ҳамаи нафасҳо чунонкии замин бар дорандаи ҳамаи ҷисмҳосту суҷуд низ хештанро се тоӣ карданаст яъне ки нотиқ сӯем буд мари аввалу сониро ва ( дар ) суҷуди сар дар замин бошад ва дар рукӯъи андар ҳаво бошад яъне ки асос ба миёнҷӣ аз сонии фоидаи пазираду нотиқ бемиёнҷӣ аз сонии фоидаи пазираду тасбеҳи андар суҷуд гуяд субҳони рабии алълии алоълӣ ва бҳмдаҳ гуяд покаст парвардгори ман аз ҳамаи бартару бад-ӣни парвардгори ман аз ҳамаи бартари мари ақли кулро хоҳад ки ӯ бартараст аз ҳудӯди рӯҳонӣу ҷисмонӣу бории субҳонау таъолӣ аз он бартараст ки ба аввал бимонадӣ ва чун ба аввали нмондии пас ҳеҷ ҳудӯди фурӯдтар азуи бадви нмондӣу рукӯъи яке сету суҷуди ду мъниш онаст ки нотиқро баҳра аз аввалу сонӣ буду мари асосро баҳра аз сонӣ беш набӯд онгаҳ суҷуд кунад ва ба ташаҳҳуд биншинад андари нахустин ракаат мъниш онаст ки қарори халқи андари ин ҷаҳон ба таъвил асосаст ва бар зоҳири нотиқ қарор нест чаро каз он андар ихтилоф уфтанду нафаси эшон баёни асосро биёбад бёромди бад-ӣни сабаб буд ки ракаати нахустин аз намоз далеласт бар нотиқу дувуми ракаат далеласт бар асос ва сӯем ракаат далеласт бар аввалу чаҳоруми ракаат далеласт бар сонӣу андари намози шоми андари дуюми ракаат нишастанаст ва андар сӯем ракаати ҳам нишастанасту андар нахустин нест ( далел ) онаст ки мари зоҳири нотиқу қарори халқ бар таъвил асосаст ва аз пас он намоиши эмом замонаст қарори халқу алтҳёти ҳафт ҳарфаст далеласт ки намоз кун гуяд мари ҳафт ҳади бомар худоӣ истанд алслўоти ҳам ҳафт ҳарфаст далеласт ки нмозкн гуяд ҳафт нотиқи мари худоироанд алтиботҳм ҳафт ҳарфаст далеласт ки намоз кун гуяд ҳафт асоси мар хдоироанду алтҳёти хабар фиристодан бошад ва ин далел бар ҳудӯд алавӣаст каз роҳ эшон омад ки нотиқон нахуст омаданд мари халқро алслўоти дуруд фиристодан бошад яъне нафаси кули бёгоҳонид ва огоҳ гардонид мари халқро аз кори он ҷаҳону алтибот покизагӣ бошад ва он далел асосон бошад ки эшон пок карданд мари халқро ба таъвил аз ҳамаи палидиҳои шаку ширку раҳмаи аллоҳу баракота раҳмат кард бар эшон ва бар халқи раҳмати худоӣ асосаст ки ӯ бахшедӣ бар халқу баракотау баракот имомонанд алайҳими ассалом ки аз пас якдигар бинишастанд бФрмони худои таъолӣу халқро бедор карданд аз хоби ғифлату брстнд аз торикии ҷаҳлу брсиднд ҷое аз он олам ки неъматҳо аз эшон ҳаргиз бурӣда нашаваду ассаломи ълиноу алии ибоди аллоҳ алсолҳин гуяд саломи худоӣ бар мо ва бар бандагони худоӣ ки никоннду салом таъйидасту салом бар мо ки нотқоним ки таъйид бар мосту бандагони некони асосоннд ва имомон гуяд ки таъйиди худоӣ бар нотиқону асосону имомон ки эшонанд худовандони таъйиди ашҳади ани лои илоҳи алои аллоҳи вҳдаҳи лои шарики ?лау ашҳади ани мҳмдои абда ва расӯла гуяд гувоҳӣ май даҳуми казин ҳудӯд ки ёд кардам ҳеҷ як худоиро монанда нестанду худои эшон якеаст ва ба ҳеҷ рӯй бадишон намонаду гувоҳӣ май даҳум ки бандагӣ ба ҳақиқати он буд ки Муҳамади алайҳ ассалом карду пайғамбарӣ ба ҳақиқати он буд ки Муҳамади алайҳ ассалом карду ассалом .

گوییم به توفیق خدای تعالی که نماز کننده چون به نماز ایستد آن نمودن است از و که ناطق و امام راست ایستاده‌اند اندر کار خدای‌تعالی چنین که من ایستاده‌ام اینجا هر چند که او بر آن گونه بندگی نتواند کردن که ایشان کردند و به محراب بایستد و محراب برابر قبله باشد و محراب دلیل است بر اساس و قبله دلیل است بر قائم تأویل آنست که امام فایده‌های تأیید از اساس پذیرد و دعوت مر خلق را سوی قائم کند و هر که اندر نماز روی از قبله بگرداند نمازش درست نباشد یعنی هر که خدای‌را طاعت نه بر میانجی قائم دارد خدای‌تعالی طاعت او را نپذیرد و چون تکبیر کند و نیز دست تا گوش‌ها بر دارد و بگوید الله اکبر اشارت کرده باشد که خدای‌تعالی از ده حدود جسمانی و روحانی بزرگ‌تر است یعنی دیدنی نیست چون این دو گونه خلق و به‌دست راست پنج انگشت است مر آن عالم را خواهد و پنج حدود روحانی را و به دست چپ نیز پنج انگشت است مر این عالم را خواهد و پنج حدود جسمانی را و بدانچه دست‌ها تا گوش بر دارد آن خواهد که فایده از ایشان بدو گوش باید پذیرفتن یکی به گوش سر و یکی به گوش دل و آنکه ثنا خواند نفی کردن است صفات همه آفریده را از باری سبحانه و تعالی به میانجی دو اصل دین پس گوید انی وجهت وجهی للذی فطر السموات و الارض حنیفا و ما انا من المشرکین گوید من روی نهادم بدان خدای که بیافرید آسمان‌ها و زمین را و بشناسانید دیده و نادیده را پاک پرستیدنی و نیستم من از آن انباز گاران به تأویل آسمان‌ها مر حدود علوی را خواهد و به زمین مر ناطقان‌را خواهد یعنی که این حدود را خدای آفریده است که داناست به ظاهر و باطن و نیستم من از آن کسانیکه حدود روحانی و جسمانی را گیرم خدای‌را پس گوید سبحانک اللهم و بحمدک و تبارک اسمک (و تعالی جدک و لا اله غیرک) معنی‌ش آنست که خدای‌ست که حمد مروراست و اللهم پنج حرف است و این تسبیح اول‌ست که همی‌گوید پاک‌ست پدید آرنده من از آنکه ماننده باشد به من و بحمدک تسبیح و تمجید گفتن ثا نیست که همی‌گوید به حمد تو پدید آمد همه خلق یعنی به میانجی حمد که اول‌ست و تبارک اسمک گوید برتر است نام تو و بدان مر ثانی را خواهد که مرورا بیافریدی و بنام خویش گردانیدی یعنی از راه اول و ثانی به پرستیدن است مر خدایتعالی را که ایشان‌راست به حقیقت نام خدای‌تعالی و تعالی جدک گوید برتر است جد تو که بدو نرسیدی هر کسی مگر ناطقان و ‌«لا اله غیرک‌» گوید ‌«نیست خدایی جز تو‌» اعوذ باالله السمیع العلیم من الشیطان الرجیم گوید پناه می‌خواهم به خدای شنوا و دانا از دیو رانده از حق و بدان دیو رانده مر دشمن ولی خدای‌را خواهد بسم الله الرحمن الرحیم تأویل این ازین پیشتر گفته شده است آنگه الحمد بخواند و الحمد هفت آیت است دلیل است بر هفت امام که بدیشان پیوستگی بجویند به‌خدای آنگه سوره دیگر بخواند و آن دلیل است بر حجتان که فرود امامن باشند و اطاعت ایشان بفرمان امام واجب است آنگه رکوع کند دلیل است بر اساس که امامان و حجتان‌را تایید ازوست و رکوع آن باشد که پشت گوز کند و خویشتن را دو تا کند معنیش آنست که ثانی کرم کرد مرا ناطق تا با او دو تا باشیم و گوید الله اکبر و الله چهار حرف است معنیش آنست که اساس بنمود است که خدای بزرگ‌تر است از چهار اصل دین و اندر رکوع تسبیح بگوید سبحان ربی العلی العظیم و بحمده یعنی پاکست پروردگار بزرگ من و به حمد او آید یعنی به میانجی اول که این حمد اول است و بدین تسبیح پدید کردن بزرگوار ثانی است که تایید اساس ازوست و او خداوند ترکیب این عالم بزرگست آنگه راست بایستد و بگوید سمع الله لمن حمده یعنی خدای بشنوده خواندن آنکس که مرورا از راه عقل بستاید و سپاس دارد و بشناسد او را آنگه سجده کند و سجده دلیل است بر ناطق که اساس و امام و حجت را تایید از راه وی‌ست و سجود خویشتن را بر زمین افگندن است دلیل است بر آنکه ناطق همه اعتقاد خویش را یک لخت به ثانی سپرد چون رویت بیافت از عالم روحانی و زمین مثل است بر ثانی که اوست بر دارنده همه نفس‌ها چنانکه زمین بر دارنده همه جسم‌هاست و سجود نیز خویشتن را سه تایی کردن است یعنی که ناطق سویم بود مر اول و ثانی را و (در) سجود سر در زمین باشد و در رکوع اندر هوا باشد یعنی که اساس به میانجی از ثانی فایده پذیرد و ناطق بی میانجی از ثانی فایده پذیرد و تسبیح اندر سجود گوید سبحان ربی العلی الاعلی و بحمده گوید پاکست پروردگار من از همه برتر و بدین پروردگار من از همه برتر مر عقل کل را خواهد که او برتر است از حدود روحانی و جسمانی و باری سبحانه و تعالی از آن برتر است که به اول بماندی و چون به اول نماندی پس هیچ حدود فرود‌تر ازو بدو نماندی و رکوع یکی‌ست و سجود دو معنیش آنست که ناطق را بهره از اول و ثانی بود و مر اساس را بهره از ثانی بیش نبود آنگه سجود کند و به تشهد بنشیند اندر نخستین رکعت معنیش آنست که قرار خلق اندر این جهان به تأویل اساس است و بر ظاهر ناطق قرار نیست چرا کز آن اندر اختلاف افتند و نفس ایشان بیان اساس را بیابد بیارامد بدین سبب بود که رکعت نخستین از نماز دلیل است بر ناطق و دوم رکعت دلیل است بر اساس و سویم رکعت دلیل است بر اول و چهارم رکعت دلیل است بر ثانی و اندر نماز شام اندر دویم رکعت نشستن است و اندر سویم رکعت هم نشستن است و اندر نخستین نیست (دلیل) آنست که مر ظاهر ناطق و قرار خلق بر تأویل اساس است و از پس آن نمایش امام زمان است قرار خلق و التحیات هفت حرف است دلیل است که نماز‌کن گوید مر هفت حد بامر خدای ایستند الصلوات هم هفت حرفست دلیل است که نمازکن گوید هفت ناطق مر خدای‌را اند الطیباتهم هفت حرفست دلیل است که نماز کن گوید هفت اساس مر خدایرا اند و التحیات خبر فرستادن باشد و این دلیل بر حدود علوی است کز راه ایشان آمد که ناطقان نخست آمدند مر خلق را الصلوات درود فرستادن باشد یعنی نفس کل بیاگاهانید و آگاه گردانید مر خلق را از کار آن جهان و الطیبات پاکیزگی باشد و آن دلیل اساسان باشد که ایشان پاک کردند مر خلق را به تأویل از همه پلیدی‌های شک و شرک و رحمه الله و برکاته رحمت کرد بر ایشان و بر خلق رحمت خدای اساس است که او بخشیدی بر خلق و برکاته و برکات امامان اند علیهم السلام که از پس یکدیگر بنشستند بفرمان خدای‌تعالی و خلق را بیدار کردند از خواب غفلت و برستند از تاریکی جهل و برسیدند جایی از آن‌عالم که نعمت‌ها از ایشان هرگز بریده نشود و السلام علینا و علی عباد الله الصالحین گوید سلام خدای بر ما و بر بندگان خدای که نیکانند و سلام تایید است و سلام بر ما که ناطقانیم که تایید بر ماست و بندگان نیکان اساسانند و امامان گوید که تایید خدای بر ناطقان و اساسان و امامان که ایشانند خداوندان تایید اشهد ان لا اله الا الله وحده لا شریک له و اشهد ان محمدا عبده و رسوله گوید گواهی می‌دهم کزین حدود که یاد کردم هیچ یک خدای‌را ماننده نیستند و خدای ایشان یکی است و به‌هیچ روی بدیشان نماند و گواهی می‌دهم که بندگی به‌حقیقت آن بود که محمد علیه السلام کرد و پیغمبری به‌حقیقت آن بود که محمد علیه السلام کرد و السلام.