Гўӣим ки рӯзаро битозӣ савм гӯйанду савми боз истодан бошад аз чизе ки мардуми андар он бӯда бошанду рӯза воҷибаст бар ҳар мусулмонӣ ки болиғ бошад ва ҳозир бошад аз соли икмоаҳи кони шинохта ( шуда )аст бмоаҳи рамазон ва он икмоаҳи сӣ рӯзи тамом бояд бенуқсон ва ҳар рӯзии рӯзаро аз шаб бояд ният кардани бурузаи доштани он рӯз ва ( аз ) ончии рӯзаро табоҳ кунад хештанро нигоҳ бояд доштан ва он таом хӯрданасту шароб хӯрдану ҷимоъ кардану ғайбат кардан ва корҳои ношоиста кардану тоўил рӯза онаст ки нахусти бадоне ки ҳоли нафаси андар дайн баробараст бо ҳоли ҷасаду андари ҳоли тандурустии салоҳи ҷасад вобастааст ба таом хӯрдану шароб хӯрдану андари ҳоли бемории алоҷи ҷасад вобастааст бтъом нохӯрдану боздошти шароби азуу таоми нафаси танзилу зоҳир шариъатасту шароби нафас тоўил кушоданасту баёни шариъати пас ҳамчунин салоҳи нафас вақте андари кор бастан шариъатасту зоҳир ва донистану тоўил ӯ ва он бҳнгомӣ бошад ки ҳудӯди дайн бар пой бошаду олами дайни бихлл бар мисоли тандурустии ҷасаду боз вақте салоҳи нафаси андари пӯшидаи доштани ботин шариъатаст чун муъминон битарсанд бар ҳалок шудани хеш аз мухолифони дайни пас рӯзаи доштани мардуми бзоҳри тоъати хдоисту хештанро бимонанд крднисти бФрштгон ки аз таому шароб бениёзанд ва давр карданаст хештанро аз хуии сутурӣ ки ҳар чаҳ ёбанд баҳр вақте ки бошад михўрнди ин одати сахти но сутӯдааст ва кам хӯрдани ъодтисти сутӯда ва кам хорро низ ҳамаи кас дӯст доштаанду ботини рӯзаи боистодни ҳудӯд дайнаст аз шарҳу баёни ботини китобу шариъату далел бар дурустии ин қавли сухани хдоист ки андари сӯраи Марями алайҳои салом омадааст қавлаи таъолӣ : Фои мотарин ман албшри аҳдои Фқўои лӣ анӣ назуррат ллрҳмни сўмои Флни аклми алиўми ансёҳмигўиди Марямро пас агар бинӣ аз мардум касеро пас гӯй ки ман ният рӯза кардаам хдоирои пас сухан нагӯям ман имрӯз бо ҳеҷ мардумӣу андари хабар омадааст ки моҳи рамазон номӣаст аз номҳои худоӣ ва он моҳӣаст фозилтар аз ҳамаи моҳҳо ва андар хабараст ки андрўи мари Фрштгонрои бенанд ва дарҳои осмонрои андрў ва ба некӣ ҳо бигушоӣанду андрў ҷавонмардӣ фармуд кардан бо заъифон бар андозаи тавонои хешу солӣ дувоздаҳ моҳасту моҳи рамазон аз он ёздаҳи моҳи дигари шариф тарасту баёни тоўили он инаст ки ҳар пиғмбрирои васӣ ва ҳар имомиро дувоздаҳ ҳуҷҷат бошад яке аз дувоздаҳ ҳуҷҷати пайғамбарии васӣ ӯ бошад ва яке аз дувоздаҳ ҳуҷҷати васӣ эмом бошад ки аз пас васии биҷой ӯ истаду Юсуфи алайҳи ассаломи ҳуҷҷат буд аз пас эмом ки ёқӯб буду эмоми ҳаме хоста буданд мрўрои бхёли бнмўдн ки он ёздаҳи ҳуҷҷати дигару эмоми рӯзгору боб ӯ ҳаме ӯро итоат хоҳанд дошт чунонкӣ хдоитъолӣ фармуд ки қавлаи таъолӣ : ании рояти аҳади ъушри кўкбоу алшмсу алқмри роитҳми лӣ соҷдин гуфт ман дидам ёздаҳи ситорароу моҳу офтоби маро саҷда карданду бёздаҳи ситораи ёздаҳи ҳуҷҷатро хост ки ӯ давоздаҳуми эшон буду боФтоби мари эмомро хосту бмоаҳи мари бобарои хосту бсҷдаҳ кардан эшон мари хештанро он хост ки эшон маро итоат доранду моҳ мисласт бар вазиру васии вазир нотиқ бошад бар ишорати эзади таъолӣ ,у бурузаи доштани моҳ рамазон онаст ки ҳар ки ӯ бдъўти тоўил пайваста шавад бояд ки ҳақиқати шариъат аз пӯшидагӣ ҷӯяд на аз зоҳир ,у рӯз далеласт бар зоҳиру танзилу шаб далеласт бар ботину тоўил , пас моро бифармуданд андари моҳи рамазони бурузи он ҷамъ кардан то шаби мар онро бихӯрем , ва ҳамчунинаст онкас ки бдъўти тоўил андар ояд башнавад мари зоҳирҳороу ҳақиқатро аз айни он зоҳир наҷуед балки ҳақиқатро аз роҳ тоўил биҷӯед то биёбад , ва мисли он чунонаст ки агар касе хоҳад ки аз зоҳири ҳоли бидонад ки гӯшти хӯкро чаро эзади таъолӣ ҳаром карду гӯшти гӯсфанди ҳалоли боз натавонад ёфт марин маъниро андари зоҳир ва ин ду гӯшт на бъқл нопарварда тавонад донист ки чаро гӯшти хӯкро ки ӯ зиёнкор аст набояд хӯрдан ва озурдану гӯшти гӯсфандро ки безиёнаст бибояд хӯрдан ва озурдан , ва агар бзоҳр ҳол бингарем бъқли хеши чунон лозим ояд ки зиёнкорро бибояд хӯрдан ва озурдан ва безиёнро набояд хӯрдан ва озурдан , чун илми ҳақиқати биомузад онгаҳ маънии нохӯрдании гӯшти хӯки бидонаду зиён аз хӯрдан ӯ бишносаду андари гӯшти гӯсфанд низ на андари ҷасад балки андари нафасу мтобъи рмзонро ки муъминаст он донистан аз роҳ тоўиласт на аз айни зоҳири ончизӣ ки монда бошад бхўрдни онкии буруз ҷамъ карда бошад ва рӯз бирав гузашта бошад то хӯрдании ҷасадонеро ки бурузи замонӣ ҷамъ карда бошад андари шаб замонӣ бихӯрад чун рӯза зоҳир дорад андари моҳи рамазон , ( яъне ) зоҳири хӯрдании ҷисмонӣ ки бшриът ёфта бошад ки он рӯз дайнаст андари шаби дайн ки он тоўил ҳақиқатаст хӯрданӣ бошад , ва чун рӯза нафсонӣ дорад бишносад онкас ки ӯ моҳи хдоист ,у шаҳр аз шуҳрагӣ гирифтаанд ва бидонча ҳмигўиди шаҳр рамазон бидон мари онкасро ҳмихўоҳд ки сӯй ӯ худоӣ машҳураст ва онкас онаст ки қуръони андрўи фиристодаи хдоисту қуръони андари онкаси фурӯ фиристодааст ки хилофу шабаҳат аз мислҳои қуръон ӯ тавонад беруни бурдану онкаси васӣ нотиқаст алайҳ ассалом набинӣ ки хдоитъолии ҳмигўиди қавлаи таъолӣ : шаҳри рамазони алзии анзли фӣаи алқуръони ҳудои ллносу байноти ман алҳдӣ ва алФрқон гуфт моҳ рамазон онаст ки фурӯ фиристоданд андрўи қронро то роҳ рост бинмоед мрдмонроу бёнҳоро аз роҳи рост ӯ ҷдокнд яъне машҳур худоӣ онаст ки қри он андари зот ӯ фурӯди омада то роҳ рост бинмоед мрдмонроу пӯшидаи ҳоро пайдо кунад ва ҷудо кунад ҳақро аз ботил пас гуфт қавлаи тъол : Фмни шаҳди мнкми алшҳри Флисмҳпс ҳар ки биёбад аз шумо марин моҳро пас рӯза дорад яъне ҳар кас ки асосро бишносад мартабат ӯро пинҳон дорад аз душманони дайн чунонкӣ гуфт қавлаи таъолӣ : ва ман кони мризо ӯ алии сафари Фъдаҳи ман айёми ахргФт ҳар ки бемор бошад ё бар сафари гӯи рӯзаро мдордмгри рӯзҳои дигари шмрдкаҳ боз бигирад мъниш онаст ки ҳаркас ки нафас ӯ бемор бошад банно ёфтан тоўил ӯ аз ҳоли баҳол гарданда бошад ва заъиф бошад чун беморон ё бсФр бошад яъне талабкунанда мари ҳақиқатро раво набошад ки хомӯш бошад

گوئیم که روزه را بتازی صوم گویند و صوم باز ایستادن باشد از چیزی که مردم اندر آن بوده باشند و روزه واجب است بر هر مسلمانی که بالغ باشد و حاضر باشد از سال یکماه کان شناخته (شده) است بماه رمضان و آن یکماه سی روز تمام باید بی نقصان و هر روزی روزه را از شب باید نیت کردن بروزه داشتن آن روز و (از) آنچه روزه را تباه کند خویشتن را نگاه باید داشتن و آن طعام خوردنست و شراب خوردن و جماع کردن و غیبت کردن و کارهای ناشایسته کردن و تاویل روزه آنست که نخست بدانی که حال نفس اندر دین برابرست با حال جسد و اندر حال تندرستی صلاح جسد وابسته است به طعام خوردن و شراب خوردن و اندر حال بیماری علاج جسد وابسته است بطعام ناخوردن و بازداشت شراب ازو و طعام نفس تنزیل و ظاهر شریعت است و شراب نفس تاویل گشادنست و بیان شریعت پس همچنین صلاح نفس وقتی اندر کار بستن شریعت است و ظاهر و دانستن و تاویل او و آن بهنگامی باشد که حدود دین بر پای باشد و عالم دین بیخلل بر مثال تندرستی جسد و باز وقتی صلاح نفس اندر پوشیده داشتن باطن شریعت است چون مومنان بترسند بر هلاک شدن خویش از مخالفان دین پس روزه داشتن مردم بظاهر طاعت خدایست و خویشتن را بمانند کردنیست بفرشتگان که از طعام و شراب بی نیاز اند و دور کردنست خویشتن را از خوی ستوری که هر چه یابند بهر وقتی که باشد میخورند این عادت سخت نا ستوده است و کم خوردن عادتیست ستوده و کم خوار را نیز همه کس دوست داشته اند و باطن روزه بایستادن حدود دین است از شرح و بیان باطن کتاب و شریعت و دلیل بر درستی این قول سخن خدایست که اندر سوره مریم علیها سلام آمده است قوله تعالی:فا ما ترین من البشر احدا فقولی انی نذرت للرحمن صوما فلن اکلم الیوم انسیاهمیگوید مریم را پس اگر بینی از مردم کسی را پس گوی که من نیت روزه کرده ام خدایرا پس سخن نگویم من امروز با هیچ مردمی و اندر خبر آمده است که ماه رمضان نامی است از نامهای خدای و آن ماهیست فاضلتر از همه ماهها و اندر خبرست که اندرو مر فرشتگانرا بینند و درهای آسمانرا اندرو و به نیکی ها بگشایند و اندرو جوانمردی فرمود کردن با ضعیفان بر اندازه توانایی خویش و سالی دوازده ماهست و ماه رمضان از آن یازده ماه دیگر شریف تر است و بیان تاویل آن این است که هر پیغمبری را وصی و هر امامی را دوازده حجت باشد یکی از دوازده حجت پیغمبری وصی او باشد و یکی از دوازده حجت وصی امام باشد که از پس وصی بجای او ایستد و یوسف علیه السلام حجت بود از پس امام که یعقوب بود و امام همی خواسته بودند مرورا بخیال بنمودن که آن یازده حجت دیگر و امام روزگار و باب او همی او را اطاعت خواهند داشت چنانکه خدایتعالی فرمود که قوله تعالی :انی رایت احد عشر کوکبا و الشمس و القمر رایتهم لی ساجدین گفت من دیدم یازده ستاره را و ماه و آفتاب مرا سجده کردند و بیازده ستاره یازده حجت را خواست که او دوازدهم ایشان بود و بآفتاب مر امام را خواست و بماه مر بابرا خواست و بسجده کردن ایشان مر خویشتن را آن خواست که ایشان مرا اطاعت دارند و ماه مثل است بر وزیر و وصی وزیر ناطق باشد بر اشارت ایزد تعالی، و بروزه داشتن ماه رمضان آنست که هر که او بدعوت تاویل پیوسته شود باید که حقیقت شریعت از پوشیدگی جوید نه از ظاهر، و روز دلیل است بر ظاهر و تنزیل و شب دلیل است بر باطن و تاویل، پس ما را بفرمودند اندر ماه رمضان بروز آن جمع کردن تا شب مر آنرا بخوریم، و همچنین است آنکس که بدعوت تاویل اندر آید بشنود مر ظاهرها را و حقیقت را از عین آن ظاهر نجوید بلکه حقیقت را از راه تاویل بجوید تا بیابد، و مثل آن چنانست که اگر کسی خواهد که از ظاهر حال بداند که گوشت خوک را چرا ایزد تعالی حرام کرد و گوشت گوسفند حلال باز نتواند یافت مرین معنی را اندر ظاهر و این دو گوشت نه بعقل ناپرورده تواند دانست که چرا گوشت خوک را که او زیانکار است نباید خوردن و آزردن و گوشت گوسفند را که بی زیان است بباید خوردن و آزردن، و اگر بظاهر حال بنگریم بعقل خویش چنان لازم آید که زیانکار را بباید خوردن و آزردن و بی زیان را نباید خوردن و آزردن، چون علم حقیقت بیاموزد آنگه معنی ناخوردنی گوشت خوک بداند و زیان از خوردن او بشناسد و اندر گوشت گوسفند نیز نه اندر جسد بلکه اندر نفس و متابع رمضانرا که مومن است آن دانستن از راه تاویل است نه از عین ظاهر آنچیزی که مانده باشد بخوردن آنکه بروز جمع کرده باشد و روز برو گذشته باشد تا خوردنی جسدانی را که بروز زمانی جمع کرده باشد اندر شب زمانی بخورد چون روزه ظاهر دارد اندر ماه رمضان، (یعنی) ظاهر خوردنی جسمانی که بشریعت یافته باشد که آن روز دین است اندر شب دین که آن تاویل حقیقت است خوردنی باشد، و چون روزه نفسانی دارد بشناسد آنکس که او ماه خدایست، و شهر از شهرگی گرفته اند و بدانچه همیگوید شهر رمضان بدان مر آنکس را همیخواهد که سوی او خدای مشهور است و آنکس آنست که قرآن اندرو فرستاده خدایست و قرآن اندر آنکس فرو فرستاده است که خلاف و شبهت از مثلهای قرآن او تواند بیرون بردن و آنکس وصی ناطق است علیه السلام نبینی که خدایتعالی همیگوید قوله تعالی:شهر رمضان الذی انزل فیه القرآن هدی للناس و بینات من الهدی و الفرقان گفت ماه رمضان آنست که فرو فرستادند اندرو قرآنرا تا راه راست بنماید مردمانرا و بیانهارا از راه راست او جداکند یعنی مشهور خدای آنست که قر آن اندر ذات او فرود آمده تا راه راست بنماید مردمانرا و پوشیده هارا پیدا کند و جدا کند حق را از باطل پس گفت قوله تعال:فمن شهد منکم الشهر فلیصمهپس هر که بیابد از شما مرین ماه را پس روزه دارد یعنی هر کس که اساس را بشناسد مرتبت او را پنهان دارد از دشمنان دین چنانکه گفت قوله تعالی:و من کان مریضا او علی سفر فعده من ایام اخرگفت هر که بیمار باشد یا بر سفر گو روزه را مداردمگر روزهای دیگر شمردکه باز بگیرد معنیش آنست که هرکس که نفس او بیمار باشد بنا یافتن تاویل او از حال بحال گردنده باشد و ضعیف باشد چون بیماران یا بسفر باشد یعنی طلب کننده مر حقیقت را روا نباشد که خاموش باشد بلکه باید که همی جوید وهمی پرسد تا حق را بیابد وآنگاه تندرست شود و بخانه باز شود پس از آن مر تبت اساس را پنهان دارد از مخالفان دین ومعنی آنکه بیمار ومسافر روزهای دیگر شمرند وروزه بگیرند آنست که هر که تاویل اساس را نتواند پذیرفت روا باشد کز حجت وداعی وماذون تاویل پذیرد که ایشان روز های دیگرند مر اساس را و هر یکی از ایشان روز نداندر عالم دین پس گوییم که تاویل یکماه از دوازده ماه روزه داشتن آنست که اندر حدود از جمله دوازده حجت اساس یک حجت بود که مرتبت اورا مستور باید داشتن و او بدین مرتبت مخصوص باشد از یازده یار خویش همچنانکه ماه رمضان شریف شده است بسوی خلق که آن یازده ماه دیگر که یاران ویند آن شرف ندارند و تاویل آنکه ماه رمضان نهم ماهست از جمله ماهها آنست که مرتبت حدود دین دوازده است از مستجیب تا بعقل چون مستجیب و ماذون محدود و ماذون مطلق و داعی محدود و داعی مطلق و حجت و باب و امام و وصی و ناطق و ثانی و اول و وصی نهم مرتبت است همچنانکه ماه رمضاه نهم ماه هست از سال و پس از ماه رمضان از سال سه ماهست چون شوال و ذوالقعده و ذوالحجه همچنین پس از وصی سه مرتبت است اندر دین چون ناطق و نفس و عقل و اندر عدد این حال هم موجود است از بهر آنکه عدد بدوازده مرتبت است نه ازو آحاد است دهم عشر اتست و یازدهم مآتست و دوازدهم هم الوفست و ازپس هزار همه تکرار است هم برین صورت احاد مرتبت جسمانیان و متعلمان است ووصی برتر درجه است که او بنهم منزلت است و ناطق را مرتبت عشراتست از حساب که او نهایت آدمیانست و کمال صورت انسانیت نبینی خدای مرده را که آن مرتبت ناطق است همی کامل خواند قوله تعالی:تلک عشره کامله و مرتبت مائه مر نفس راست و مرتبت الوف مر عقل راست اما تاویل آنکه مر هر روزیرا که روزه دارد از شب آن روز نیت باید کردن آنست که مر ظاهر کتاب و شریعت (تاویل)پذیر آمده است و سبب آن تاویل بود که پس از ظاهر بود بر مثال سخنی که بآواز و کلمات و حروف بگویند پس سبب آن آواز و کلمات و حروف آن معنی بوده باشد که نفس شنونده نخست شنود و سخن از گوینده بر آن معنی پذیر آید پس روزه ظاهر را از شب ظاهر نیت باید کردن تا درست باشد و همچنین نخست معنی روزه بباید دانستن آنگه روزه داری تا آن نیت که آن شناخت روزه است سبب باشد مر روزه داشتن را که آن روزه داشتن پوشیده داشتن مرتبت اساس است از دشمنان دین و اما تاویل آنکه روزه سی روز تمام بباید داشتن آنست که این سی مرتبت را نخست بباید شناختن تا از آن بتاویل رسیم و آن سی مرتبت آنست که آفاق و انفس بر درستی آن گواهست و از آن سی مرتبت شش مرتبت آفرینش لاندر جسدهاست چنانکه خدایتعالی مر آنرا یاد کرده است از نطفه و سلاله و علقه و مضغه و لحم و عظام تا بدان هفتم مردم تمام شود و برابر آن اندر آفرینش نفسها شش مرتبت است از طهارت و نماز و روزه و زکوه و حج و جهاد تا بولایت تمام شود و برابر آن اندر پیغمبری شش مرتبت است چون آدم و نوح و ابراهیم و موسی و عیسی و محمد مصطفی علیهم السلام تا نطفه نبوت تمام شود و برابر آن از پس پیغمبر شش امامست که تمام آن اندر پدید آمدن قائم حق است علیه السلام و مر هر شش را ازین ششها که یاد کرده شد هفتمین است که تمامی آن شش از هر منزلتی اندر هفتم اوست چنانکه مر شش مرتبت انجامی جسد را هفتم روح است که تمامی آن شش مرتبت اندروست و نیز برابر این هفت مرتبت جسمانی اندر جسد هفت اعضای رئیسه است چون مغز و دل و جگر و شش و سپر زوزهره و گرده که زندگی جسم اندروست و برابر هفت رکن شریعت معنیها آنست که از دانش آن پیوستن است بر ولایت و برابر طهارت پاکیزه کردن نفس است و برابر نماز اطاعت و برابر روزه خویشتن نگاه داشتن از ناشایسته و برابر زکوه علم گفتن و برابر حج خویشتن را رسانیدن بامام و برابر جهاد قهر کردن مر دشمنان دین را بعلم و برابر هفت امام مر هر امامی را اندر عصر او تایید است که آن جان و نفس شریف اوست که بر خلق بدان سالاری کند و برابر مرتبت ناطق مرتبت قائم قیامت است که مقصود از آمدن و خبر دادن ایشان مر خلق را اوست.

Аз ҷумлаи сӣ мартабат ки рӯза (ро ) бунёд бар онаст шаш мартабати нотқонрост ва ҳафт мартабати амомонрои сет ва бар он аз мавзӯи шариъат гувоҳон гузаронидем .

از جمله سی مرتبت که روزه (را) بنیاد بر آنست شش مرتبت ناطقانراست و هفت مرتبت امامانرا ست و بر آن از موضوع شریعت گواهان گذرانیدیم.

Акнӯн гўӣим каз он пас дувоздаҳ мартабат (аст ) андари офариниши ҷисму нафас ва ҳам андари олами дайну андари офариниши ҷисмии он дувоздаҳ онаст ки бар ҷисми мардум аз берун дувоздаҳ сӯрохаст сӯии андарун чун ду бинӣ ва ду гӯш ва ду чашму даҳан ва ду пистону ноф ва ду фараҷу андари офариниши нафасии баробари он дувоздаҳ ақласту нафасу фаҳму фикрату зеҳну хотиру ҳифзу хаёлу ваҳму мутасаррифау тмиизу тақсиму андари олами дайни баробари он дувоздаҳ соҳиб ҷазирааст ки ҳар яке бҷзираҳ махсӯсаст ва мисли он андари ончии бслоҳи аинҷҳону ҷисмӣ боз гардад чунонаст ки аз мо касе дониста шавад ки андар ҳар ҷазира аз ҷазоир чаҳ чиз ёфта шавад аз таому шаробу дору ва ҳар гоҳ ки бчизӣ аз он ҳоҷатманд шавад бибояд рафтан бидон ҷзирту талаб кардани ончизро ки ӯ ҳоҷатаст ҳамчунин доъӣ бояд ки соҳиби ҷзири тонрои бидонад ки ончии марои пурситад аз эшон биёбем ва аз ҳар чаҳ прсндш бок надораду бидонаду ончӣ аз ӯ пурсанади ҷавоби ҳама прсндгон битавонад додан .

اکنون گوئیم کز آن پس دوازده مرتبت (است) اندر آفرینش جسم و نفس و هم اندر عالم دین و اندر آفرینش جسمی آن دوازده آنست که بر جسم مردم از بیرون دوازده سوراخست سوی اندرون چون دو بینی و دو گوش و دو چشم و دهن و دو پستان و ناف و دو فرج و اندر آفرینش نفسی برابر آن دوازده عقل است و نفس و فهم و فکرت و ذهن و خاطر و حفظ و خیال و وهم و متصرفه و تمییز و تقسیم و اندر عالم دین برابر آن دوازده صاحب جزیره است که هر یکی بجزیره مخصوص است و مثل آن اندر آنچه بصلاح اینجهان و جسمی باز گردد چنانست که از ما کسی دانسته شود که اندر هر جزیره از جزایر چه چیز یافته شود از طعام و شراب و دارو و هر گاه که بچیزی از آن حاجتمند شود بباید رفتن بدان جزیرت و طلب کردن آنچیز را که او حاجت است همچنین داعی باید که صاحب جزیر تانرا بداند که آنچه مرا پرستد از ایشان بیابیم و از هر چه پرسندش باک ندارد و بداند و آنچه از او پرسند جواب همه پرسندگان بتواند دادن.

Ва пас аз он панҷ мартабатаст ки онро бибояд донистану андари офариниши ҷисмӣ мисли он панҷ ҳавосаст чун шунавоӣу бенаӣу бўёиӣу чишоӣу басоеу андари офариниши нафасӣ тмиизасту тақсиму танзилу таълифу тоўилу ҷамъ кардани миёни ону андари олами дайн монанди ин панҷ нотиқасту асосу эмому ҳуҷҷату доъӣу андари мартабати пайғамбарӣ монанди ин панҷ он панҷ аўлўолъзмасту набии вўсӣу эмом ва монанди ин панҷ миёнҷии миёни аўлўи алъзму миёни олами алавӣ низ панҷ бӯдаанд ва ҳаст чун қаламу лавҳу Микоилу исрофилу Ҷабраил .

و پس از آن پنج مرتبت است که آنرا بباید دانستن و اندر آفرینش جسمی مثل آن پنج حواس است چون شنوایی و بینایی و بویایی و چشایی و بسایی و اندر آفرینش نفسی تمییز است و تقسیم و تنزیل و تالیف و تاویل و جمع کردن میان آن و اندر عالم دین مانند این پنج ناطق است و اساس و امام و حجت و داعی و اندر مرتبت پیغمبری مانند این پنج آن پنج اولوالعزم است و نبی ووصی و امام و مانند این پنج میانجی میان اولو العزم و میان عالم علوی نیز پنج بوده اند و هست چون قلم و لوح و میکائیل و اسرافیل و جبرئیل .

Пас ҷумлаи ин ҳудӯд сӣаст чун шаш нотиқ ва шаш эмому қоим ва дувоздаҳ ҳуҷҷати ҷазоир ва панҷ ҳади рӯҳонӣ чун аввалу сонӣу ҷаду фатҳу хаёлу рӯзаи доштани ин сӣ рӯз бар шинохтан ин сӣ ҳад далеласт аз баҳри онк раво нест ки ( аз ) сӣ рӯз кам рӯза дошта бошад ва ё беш аз ону маънии онкӣ ҳар ки ӯ болиғ бошад икмоаҳ бояд рӯза доштан онаст ҳар ки хирад ёбад бирав воҷиб шавад марин сӣ ҳадро шинохтану фавойид аз эшон пазируфтану бФрўд аз хештан додан .

پس جمله این حدود سی است چون شش ناطق و شش امام و قائم و دوازده حجت جزایر و پنج حد روحانی چون اول و ثانی و جد و فتح و خیال و روزه داشتن این سی روز بر شناختن این سی حد دلیل است از بهر آنک روا نیست که(از) سی روز کم روزه داشته باشد و یا بیش از آن و معنی آنکه هر که او بالغ باشد یکماه باید روزه داشتن آنست هر که خرد یابد برو واجب شود مرین سی حد را شناختن و فواید از ایشان پذیرفتن و بفرود از خویشتن دادن.

Ва маънии онкии таом хӯрдану шароб хӯрдану ҷимоъ кардани мари рӯзаи зоҳирро табоҳ кунад онаст ки чун бар мстҷиб аҳд гиранд ӯро боз доранд аз танзилу тоўили гуфтан ва аз ҷимоъи нафсонӣ кардан ки ҳосил кардани нутфа нафсонӣаст ки чун маъҳуди танзил ( ва ) тоўил гуяд ҳамчунон бошад ки рӯзаи дори зоҳири таом ва шароб хӯрду маънӣ ҷимоъ наздикаст бтъому шароб хӯрдан аз баҳри онкӣ аз ҷимоъи сӯрати инсон бҳосл ояд ва аз таоми бақои он сӯрат бошад ва аз шароби қавӣ шудан ӯ бошад ва ин ҳар се ҳоли ботини бурузаи дор ботин ҳаромаст ҳамчинонкии он се ҳоли зоҳири бурузаи дор зоҳир ҳаромасту рӯзаи кушодан мисласт бар баён кардани мари ҳади асосро ва ҳар ки ӯ рӯза бигушоед бъмдои икрўзро ду моҳи пайвастаи рӯза бояд доштан тоўилш онаст ки ҳар ки ӯ ошкоро кунад мари ҳадро аозини се ҳудӯди куффорат ӯ онаст ки боз гардад сӯии фаръин бтўбаҳ кардан ки эшон мисланд бар ду моҳ ва хабараст аз пайғамбари алайҳи ассалом ки гуфт : азои ақбли аллили манҳо ҳноу адбри алнҳори манҳо ҳнои Фқди аФтр алсоӣм гуфт чун бияёд шаб аз сӯии машриқ рӯза дорад ва бар ( ва дар ) ваз аз сӯии мағриб ( рӯзаи дор ) рӯза бигушоеду тоўили ин хабар онаст ки шаб далеласт бар ботину тоўилу рӯз далеласт бар зоҳиру танзил ва бидонча ҳмигўид чун шаб бугзарад аз сӯии машриқи рӯза дор доред он ҳмихўоҳд ки таъйид аз ақли кул ки ӯ машриқи нур тавҳид аст биёбед ва бидонча ҳмигўид чун рӯз бугзарад ( ва ) рӯи басӯи мағриб кунед яъне ки чун зоҳири шариъат нопадид шавад рӯи сӯй сонӣ кунед яъне ки чун зоҳири шзиъти но падед шавад рӯи сӯй сонӣ кунед ки ӯ мағрибаст нури тавҳидроу бзоҳр аз аҷсоми падеди оранда ҳаме боист ва он сонӣ буду рӯзаи рӯзаи дор кушода шавад яъне ки ҳақ ошкоро шавад ва аз душманони дайни ҳеҷ тарсӣ набошад муъминонро ва ҳар касеро ки ҳақ бирав буду дигар хабараст аз расӯли алайҳи ассалом ки гуфт : лӣси ман албри алсўми фии алсФр ҳмигўид нест аз тоъати рӯзаи доштани андари сафару тоўили ин хабар онаст ки чун муъмин ҷӯянда бошад равонӣаст каз ҷустан ва пурсидани бози истад балки бояд биҷӯед ҳақиқатро то хдоитъолиро бзоҳру ботин тоъат дошта бошаду дигар хабараст аз расӯли алайҳи ассалом ки гуфт : сўмўои тсҳўогФт рӯза доред то тундараст бошед яъне ки пайдо макунед мартабати асосро сӯии зоҳирён то аз офати эшон саломат бошед ва низ расӯли алайҳ ассалом гуфт : соФрўо тғнмўо гуфт сафари гнид то ғанимат ҳо биёбед яъне ки андари даъвати раведу ҳақиқатро ки ғанимат аст биёбеду пайғамбари алайҳ ассалом гуфт шаби қадари андари моҳ рамазон бошаду андари он шаби ҳамаи хилоиқу ҷонварону дарахтону гавҳарҳо мари хдоиро саҷда кунанд ва ӯро хузўъи намоянд ва тоўилш онаст ки аз фарзандони асос касе ҳаст ки ӯ ошкоро шавад андари дайн ва ин сӣ ҳад ки ёд кардем мрўро тоъат доранду худовандони миллатҳои парокандау дайнҳои мухталифи ҳама бҷзо расанд чунонкӣ гуфт : лайлаи алқдри хайри ман алиф шаҳр гуфт шаби қадар беҳтараст аз ҳазор моҳ яъне лоҳқи қоим бар тараст аз ҳар эмом агар чаҳ маротиби эшонро ҷумлаи бик мартабат гӯйанду пайғамбари алайҳ ассалом гуфт бҷўӣиди марин шабро андари даҳаи бози пасини андари тоқҳоу даҳаи бози пасин мисласт бар ҳади имомону даҳаи миёнагӣ мисласт бар ҳади асосон ва нахустин даҳа мисласт бар ҳади се ҳад бпоӣ кардаанд то даҳ бошаду тоқҳо аз даҳаи бози пасин мисласт бар ҳади имомону ҷуфтҳо мисласт бар ҳади ҳаҷатони пас ҳмигўид натавон шинохти мари қоимро магар аз ҷиҳати панҷ ҳад чун асосу эмому бобу ҳуҷҷату доъӣ боз намӯда шуд аз баёни рӯза бар қадари кифояти муъмини мустаҳаққро вассалом .

و معنی آنکه طعام خوردن و شراب خوردن و جماع کردن مر روزه ظاهر را تباه کند آنست که چون بر مستجیب عهد گیرند او را باز دارند از تنزیل و تاویل گفتن و از جماع نفسانی کردن که حاصل کردن نطفه نفسانی است که چون معهود تنزیل (و) تاویل گوید همچنان باشد که روزه دار ظاهر طعام و شراب خورد و معنی جماع نزدیکست بطعام و شراب خوردن از بهر آنکه از جماع صورت انسان بحاصل آید و از طعام بقای آن صورت باشد و از شراب قوی شدن او باشد و این هر سه حال باطن بروزه دار باطن حرامست همچنانکه آن سه حال ظاهر بروزه دار ظاهر حرامست و روزه گشادن مثل است بر بیان کردن مر حد اساس را و هر که او روزه بگشاید بعمدا یکروز را دو ماه پیوسته روزه باید داشتن تاویلش آنست که هر که او آشکارا کند مر حد را اازین سه حدود کفارت او آنست که باز گردد سوی فرعین بتوبه کردن که ایشان مثل اند بر دو ماه و خبر است از پیغمبر علیه السلام که گفت:اذا اقبل اللیل من ها هنا و ادبر النهار من ها هنا فقد افطر الصائم گفت چون بیاید شب از سوی مشرق روزه دارد و بر (و در ) وز از سوی مغرب (روزه دار ) روزه بگشاید و تاویل این خبر آنست که شب دلیل است بر باطن و تاویل و روز دلیل است بر ظاهر و تنزیل و بدانچه همیگوید چون شب بگذرد از سوی مشرق روزه دار دارید آن همیخواهد که تایید از عقل کل که او مشرق نور توحید است بیابید و بدانچه همیگوید چون روز بگذرد (و) رو بسوی مغرب کنید یعنی که چون ظاهر شریعت ناپدید شود رو سوی ثانی کنید یعنی که چون ظاهر شزیعت نا پدید شود رو سوی ثانی کنید که او مغرب است نور توحید را و بظاهر از اجسام پدید آرنده همی بایست و آن ثانی بود و روزه روزه دار گشاده شود یعنی که حق آشکارا شود و از دشمنان دین هیچ ترسی نباشد مومنان را و هر کسی را که حق برو بود و دیگر خبر است از رسول علیه السلام که گفت:لیس من البر الصوم فی السفر همیگوید نیست از طاعت روزه داشتن اندر سفر و تاویل این خبر آنست که چون مومن جوینده باشد روانیست کز جستن و پرسیدن باز ایستد بلکه باید بجوید حقیقت را تا خدایتعالی را بظاهر و باطن طاعت داشته باشد و دیگر خبر است از رسول علیه السلام که گفت :صوموا تصحواگفت روزه دارید تا تندرست باشید یعنی که پیدا مکنید مرتبت اساس را سوی ظاهریان تا از آفت ایشان سلامت باشید و نیز رسول علیه السلام گفت:سافروا تغنموا گفت سفر گنید تا غنیمت ها بیابید یعنی که اندر دعوت روید و حقیقت را که غنیمت است بیابید و پیغمبر علیه السلام گفت شب قدر اندر ماه رمضان باشد و اندر آن شب همه خلایق و جانوران و درختان و گوهر ها مر خدایرا سجده کنند و او را خضوع نمایند و تاویلش آنست که از فرزندان اساس کسی هست که او آشکارا شود اندر دین و این سی حد که یاد کردیم مرورا طاعت دارند و خداوندان ملت های پراکنده و دین های مختلف همه بجزا رسند چنانکه گفت:لیله القدر خیر من الف شهر گفت شب قدر بهتر است از هزار ماه یعنی لاحق قائم بر تر است از هر امام اگر چه مراتب ایشان را جمله بیک مرتبت گویند و پیغمبر علیه السلام گفت بجوئید مرین شب را اندر دهه باز پسین اندر طاقها و دهه باز پسین مثل است بر حد امامان و دهه میانگی مثل است بر حد اساسان و نخستین دهه مثل است بر حد سه حد بپای کرده اند تا ده باشد و طاق ها از دهه باز پسین مثل است بر حد امامان و جفت ها مثل است بر حد حجتان پس همیگوید نتوان شناخت مر قائم را مگر از جهت پنج حد چون اساس و امام و باب و حجت و داعی باز نموده شد از بیان روزه بر قدر کفایت مومن مستحق را والسلام.