Гўӣими бтўФиқи хдоитъолӣ ки хабараст аз расӯли алайҳи ассалом ки рӯзӣ берун омад сӯии ёрони хешу андари дасти рости пора заррина дошту андари даст ( чап ) пораи ҳарири гФтҳзони муҳаррамони алии зкўромтӣу ҳалоли ло нсиҳо гуфт ин ҳар ду зару абрешим ҳаромаст бар мардони уммати ман ва ҳалоласт бар модагони уммати ману бад-ӣни қавли зоҳир ӯ алайҳ ассалом гуфт ки ( агар ) мард бо перояи заррин чун ангуштарину корду камару ҷузи он чунонкии андрў ва ҳеҷ чизи ҷуз зар набошад намоз кунад ё ҷома ки тору пуди он абрешим бошад бепунба намоз кунад намози вай раво набошад аз баҳри онкӣ бо ҳароми намоз раво набошаду ончӣ расӯл гуяд ҳаромаст ҳаром бошад чунонкӣ хдоитъолӣ гуфт қавлаи таъолӣ : ва мо отикм алрасул Фхдўаҳ ва мо нҳикми анҳу Фои нтҳўоу андари тоўил ( инки ) ҳаромаст зару абрешими гўӣими ороиши ҷисми мардум бҷомаҳасту перояу абрешими шарифтар аз ҳамаи боФтниҳост казу ҷомеъа ҳо кунанду зари шарифтар аз гавҳарҳои гудохтанӣаст казу пероя кунанд ва ҳар ду длилоннди бузи мартабати нотиқ ки ӯ шарифтар аз ҳама халқасту абрешим аз наботи бмёнҷии ҳайвони падед омадаасту намозро бар ҷома бояд кардан каз набот бошад руста аз хоку хок далеласт бар муъмину набот далеласт бар ботини шариъату илми ҳақиқату дъўтикаҳ ӯ тоўил намозаст бмўмн сазовораст бълми ботину набот далеласт бар эмом ки ӯ аз хок бе миёнҷии падед омадааст ҳамчинонкии эмом аз асос бе миёнҷии падед омадаасту абрешим далеласт бар ҳуҷҷат ки ӯ бмёнҷии эмоми падед омадааст аз асосу эмоми бдъўт ки ӯ намоз ҳақиқӣаст сазовортар аз ҳуҷҷатаст ва аз онаст ки намоз бар наботи бшоид кардан ва бар абрешим нишоед кардану сим далеласт бар асосу босими намоз шоистаасту сим ба баҳои ҳамраҳ зараст чунонкии тоўили маънӣ танзиласту мардони андари даъвати ҳудӯд дайнанд чун нотиқу асосу эмому ҳуҷҷату доъӣу мозўни вазни андари даъват мстҷибасту намоз далеласт бар пайвастани бхдоўнди давру маънии ин қавл ки гуфт зар бесиму ҳарир бепунба ҳаромаст бар нарон уммат ман онаст ки гуфт нотиқи ҳудӯди дайнро аз роҳи тоўил бояд пайвастани бмн то мартабат маро бишносанд аз роҳи танзилу зоҳири шариъат ва бидонча гуфт аиндўи чизи мари модагонро аз уммати ман ҳалоласт он хост ки мар мстҷибонро равост ки бзоҳр пайваста бошанд бмн аз баҳри онкӣ чун ҳуҷҷату доъӣ ки эшон худовандон даъват бошанд ва тоўил бидонанд ва кор бабанданд аишонрои мартабат мардӣ бошаду нотиқу асосро бҳқиқт бишносанд ва агар мстҷиби зоҳириро напазирад ва аз роҳи зоҳири бдъўт пайваста нашаваду ботинро худ наёфта бошад на мард бошад андари дайн ва на зан бошаду тоўили онкии занро нишоед ки бмсҷд андар ояд онаст ки масҷид мисласт бар доъӣ яъне бар мстҷиб нишоед ки бе зоҳири шариъати бдоъии пайвандад ва аз он гуфтанд ки занонро некӯтар бошад ки бо перояу абрешим намоз кунанду абрешим мисласт бар зоҳир каз ботини пайдо омадааст аз баҳри онкии набот далеласт бар ботину карам чун чизе аз набот хӯрд онгаҳ аз ботини хеши мари хешро чизе зоҳир месозад чунонкии пела аз даҳани беруни ораду карам далеласт бар зиди даъват ки ӯ аз ботини ҳамеи зоҳири падеди ораду латифро ҳаме касиф гирданд пас бад-ӣни сабаб намоз равонӣаст бо абрешими маҳзи магар ки бова пунба бошад онгаҳ раво бошад ҳамчинонкии парастиши худоӣ бояд ки бзоҳру ботин бикҷоӣ бошад инаст он чиз ки ёд карда шуду ассалом .

گوئیم بتوفیق خدایتعالی که خبر است از رسول علیه السلام که روزی بیرون آمد سوی یاران خویش و اندر دست راست پاره زرینه داشت و اندر دست (چپ) پاره حریر گفتهذان محرمان علی ذکورامتی و حلال لا نسیها گفت این هر دو زر و ابریشم حرام است بر مردان امت من و حلال است بر مادگان امت من و بدین قول ظاهر او علیه السلام گفت که (اگر) مرد با پیرایه زرین چون انگشترین و کارد و کمر و جز آن چنانکه اندرو و هیچ چیز جز زر نباشد نماز کند یا جامه که تار و پود آن ابریشم باشد بی پنبه نماز کند نماز وی روا نباشد از بهر آنکه با حرام نماز روا نباشد و آنچه رسول گوید حرامست حرام باشد چنانکه خدایتعالی گفت قوله تعالی :و ما آتیکم الرسول فخدوه و ما نهیکم عنه فا نتهوا و اندر تاویل (اینکه) حرام است زر و ابریشم گوئیم آرایش جسم مردم بجامه است و پیرایه و ابریشم شریفتر از همه بافتنیهاست کزو جامعه ها کنند و زر شریفتر از گوهر های گداختنی است کزو پیرایه کنند و هر دو دلیلانند بز مرتبت ناطق که او شریفتر از همه خلق است و ابریشم از نبات بمیانجی حیوان پدید آمده است و نماز را بر جامه باید کردن کز نبات باشد رسته از خاک و خاک دلیل است بر مومن و نبات دلیل است بر باطن شریعت و علم حقیقت و دعوتیکه او تاویل نماز است بمومن سزاوار است بعلم باطن و نبات دلیل است بر امام که او از خاک بی میانجی پدید آمده است همچنانکه امام از اساس بی میانجی پدید آمده است و ابریشم دلیل است بر حجت که او بمیانجی امام پدید آمده است از اساس و امام بدعوت که او نماز حقیقی است سزاوارتر از حجت است و از آنست که نماز بر نبات بشاید کردن و بر ابریشم نشاید کردن و سیم دلیل است بر اساس و باسیم نماز شایسته است و سیم به بها همره زر است چنانکه تاویل معنی تنزیل است و مردان اندر دعوت حدود دین اند چون ناطق و اساس و امام و حجت و داعی و ماذون وزن اندر دعوت مستجیب است و نماز دلیل است بر پیوستن بخداوند دور و معنی این قول که گفت زر بی سیم و حریر بی پنبه حرامست بر نران امت من آنست که گفت ناطق حدود دین را از راه تاویل باید پیوستن بمن تا مرتبت مرا بشناسند از راه تنزیل و ظاهر شریعت و بدانچه گفت ایندو چیز مر مادگان را از امت من حلال است آن خواست که مر مستجیبانرا رواست که بظاهر پیوسته باشند بمن از بهر آنکه چون حجت و داعی که ایشان خداوندان دعوت باشند و تاویل بدانند و کار ببندند ایشانرا مرتبت مردی باشد و ناطق و اساس را بحقیقت بشناسند و اگر مستجیب ظاهری را نپذیرد و از راه ظاهر بدعوت پیوسته نشود و باطن را خود نیافته باشد نه مرد باشد اندر دین و نه زن باشد و تاویل آنکه زن را نشاید که بمسجد اندر آید آنست که مسجد مثل است بر داعی یعنی بر مستجیب نشاید که بی ظاهر شریعت بداعی پیوندد و از آن گفتند که زنان را نیکوتر باشد که با پیرایه و ابریشم نماز کنند و ابریشم مثل است بر ظاهر کز باطن پیدا آمده است از بهر آنکه نبات دلیل است بر باطن و کرم چون چیزی از نبات خورد آنگه از باطن خویش مر خویش را چیزی ظاهر می سازد چنانکه پیله از دهن بیرون آرد و کرم دلیل است بر ضد دعوت که او از باطن همی ظاهر پدید آرد و لطیف را همی کثیف گرداند پس بدین سبب نماز روانیست با ابریشم محض مگر که باو پنبه باشد آنگه روا باشد همچنانکه پرستش خدای باید که بظاهر و باطن بیکجای باشد این است آن چیز که یاد کرده شد و السلام.