Гўӣими бтўФиқи хдоитъолӣ ва биҷӯад вале замони алайҳи ассалом ки хдоитъолӣ фармӯдааст ҳад задани мари мрдўзнро ки зино кунанд бсди тозӣонаи қавлаи таъолӣ : алзониаҳу алзонии Фоҷлдўои кули воҳиди мнҳмои моӣаҳи ҷилдау лои тохзкми бҳмои роФаҳи фии дайни аллоҳи ани кантами тўмнўни боаллоҳу алиўми алохру лишҳди ъзобҳмои тоӣФаҳи ман алмўмнин гуяд марду зани зинокунандаро сад тозӣона бизанед ҳар якеро то шуморо раҳм наёяд бар эшон андари дайни худоӣ агар шумо муъминон бошед бхдоитъолӣу бурузи бози пасин ва бибинад азоби аишонрои гуруҳе аз муъминон ва ин фармон аз хдоисти субҳонау Муҳамади расӯли алайҳи ассаломи мари онро тафсил дод бФрмони хдоитъолии ҳам чунин ки хдоитъолӣ фармуд ки намоз кунед ва зкўаҳ бидиҳеду расӯли алайҳ ассалом гуфт бача вақт кунед ҳар нмозироу зкўаҳро ҳар нақду сутуру ғалла чаҳ диҳед пас расӯли алайҳи ассаломи мари зинокунандаро аз зану мард чун ( мард ) безан бошаду зан бешавҳар бошад ҳар якеро сад тозӣона ҳад фармуд задану ҳарки аз эшон ҷуфт хеш дорад ва зино карда бошад Марвро рҷм фармуд ва он сангсор кардани бошдкаҳи нимаи аъзои фурӯди таниши базмин андар гираду санг бар сараш ҳаме зананд то бимираду бъомаҳи муъминони зоҳири шариъат инаст ва ҳар ки азин фармон берун ояд осӣ бошад ва ин ду ҳадаст мари зинокунанда бо ҷуфт ва беҷуфтроу тоўили ин фармони андари китоби ботини шариъат инаст ки расӯли слии аллоҳи алайҳу ?алаи мард ҳақиқатаст андари дайни мари ҳамаи халқроу ҳамаи уммати бдонрўӣ казуӣ фоида ҳаме гиранд андари илми дайн ӯро бмнзлт занонанд аз мардони ҳам чунонкии мардони бакори занон истодаанд расӯли бакори уммат истодааст чунонкии ӣстодагии мардони бакори занону хдоитъолӣ ҳаме гуяд қавлаи таъолӣ : алрҷоли қўомўни алии алнсобмои фазли аллоҳи бъзҳми алии баъзи андари зёдтӣу андари истодани расӯли алайҳи ассаломи бакори уммати хдоитъолӣ ҳаме гуяд қавлаи таъолӣ : ё аиҳо алмдсри Қуми Фонзр чун дуруст шуд ки расӯли алайҳи ассаломи марди ҳама умматаст гўӣими фурӯд аз расӯли алайҳи ассалом ҳар устодии марди шогирд хешаст андари нафсонӣ ва ҳар шогирдии зани устод хешаст бидонча азуи фоида гӣрандааст чунонкии нотиқ мардаст мари асосро ва асос занаст мари нотиқро бмртбти нафсонӣу асос мардаст мари эмомро ва эмом шӯйаст мари ҳуҷҷат (роу ҳуҷҷат ) шӯйаст мари доъиро ва доъӣ шӯйаст мари мозўнро ва мозўн шӯйаст мари мстҷибро пас ҳар ҳаддӣ зибрин шӯйаст мари ҳади зерин (ро )у ҳади фурӯдин занаст мари ҳади зибринро ,у забони андари тоўили бмртбти фараҷи мирдосату гӯши бмнзлт фараҷ занасту шнўонидн аз гӯянда маҷомеъатаст вазн бешӯй шунаванда биъҳдасту мард бе зани шнўонндаҳи биФрмонсту тоўили ҳади зан бо мард безану зан бешӯй ки бо ҳам гирд оянд бсди тозӣона ва он даҳ ақд аст онаст ки чун касе бошад ( ки ) бмнзлти даъват расида бошад ва ӯро фармон набошад бсхни гуфтан ва сухан гуяд мари мстҷибро ки мрўро доъӣ набошад ҳар дуро аздаҳи ҳади рӯҳонӣу ҷисмонӣ бибояд афгандану бзоҳри аввалу сонӣу ҷдўи фатҳу хаёлу нотиқу асосу эмому ҳуҷҷату доъии боз бояд бурдан ( ва ) ин ҳад задан рӯҳонӣ бошад мрўроу тоўили сангсор кардани мардро ки аўзн хеш дораду занӣ ки шавҳар хеш дорад ва зино кунанд онаст ки чун доъӣ бошад ё мозўн ки аишонро фармон дода бошанд бҳдўди зерини сухани гуфтани мари гуруҳеро ки аҳд эшон доранду миёни эшон зинои шўҳргӣ афтода бошад бъҳди мисоқ онгаҳ ин доъӣ ё мозўн сухан гӯйанд мари мстҷиби дигари доъиро ки аҳд эшон надораду аҳди дигар доъӣ дорад мари гӯянда ва шунавандаро сангсори нафсонӣ воҷиб ояд пас бояд ки ҳар дуро бзоҳри шариъату бктоби худоӣ боз баранд ва он мисласт брзмини андар гирифтани мари нимаи зерини аишонро аз баҳри онкии нимаи зерини эшон мисласт бар зоҳири шариъат ки андар даъватасту китоби худоӣ мисласт брзмин ки неъматҳоро мояаст андари лаззоти ҷисмонӣ ва бояд ки ҳар дуро санг бар сари ҳмизннд то бимиранду тоўили ин ҳол онаст ки санг андохтан мисласт бар масаълаҳои сахту мушкил яъне бгФтни масаълаҳои устувори мар аишонро бимоланд то нафасҳои эшон андари он мурда шавад аз зиндагии илми ҳақиқат ва низ натавонанд андари илми шариъати шурӯ кардани чунонкии колбуди бснг задан мурда шаваду натавонад ҷунбидан пас онкас ки ӯро рҷм ҷисмонӣ кунанд ӯ ранҷ ҷисмонӣ бинад ва аз лаззоти олами ҷисмонӣ навмед шавад ва ҳар ки мрўрои рҷм нафсонӣ кунанд ранҷ нодон бинад ва аз лаззоти олами рӯҳонӣ бурӣда шаваду бъзоби ҷовдонии пайвандад бояд ки муъмини гумони набард ки сангсори нафсонии осон тараст аз сангсори ҷисмонӣ ки сангсори ҷисмонии осон тараст аз сангсори рӯҳонӣ аз баҳри онкии ранҷҳои ҷисмонӣ гузарандааст ва ранҷҳои нафсонӣ боқӣаст ва низ гўӣим ки эзади таъолии андари муомилот ки миён халқ бошад андари муомилоти дунёи ду гувоҳ фармуд гирифтан бар дурустии он чунонкӣ фармуд :у астшҳдўои шаҳидин ман рҷолкм гуфт чун мари якдигарро вом диҳед ду марди ростгӯӣ гувоҳ гиред чун зиноро ёд кард чаҳор гувоҳи хост чунонкӣ фармуд қавлаи таъолӣ : луи лои ҷаваи алайҳи борбъаҳи шуҳадои Фозлми ётўо бо лшҳдои Фоўлӣки ъндоллаҳи ҳам алкозбўн гуфт чун бзно даъвӣ кунанд чаҳор гувоҳ бояд ки бигузаронанд ва чун он гувоҳон наёранд он гӯяндагони бнздики худоӣ дурӯғ занонанд маънии ин ояти андар ботин чунонаст ки агар он чаҳор гувоҳ набошад он гӯяндаи он зино худ карда бошаду бзоҳри маънии ин оят дуруст наёяд аз баҳри онкӣ мумкин бошад ки касе зино карда бошад ва он чаҳор гувоҳ набошад касе он бигӯед лозим наёяд ки сӯии худои дурӯғ зан бошад аз баҳри онкии худоӣ доноаст ки ӯ ҳаме рост гуяд ҳарчанд ӯ гувоҳ надорад ки ростгӯиро басӯии худои бгўоаҳ ҳоҷат нест ки ӯ ҷлти клмтаҳи олам алғибасту расӯли слии аллоҳи алайҳу ?ала ва силам гуфт агар касе касеро бикашади ду гувоҳи хост ва бар зинои чаҳор гувоҳи хосту маънии ин андари зоҳири шариъат чунинаст ки куштани феъл кушандааст ва гувоҳ бирав иктни ҳаме бояд ки ин ӯ кишту куштаи худ бо хештан дорад ки ҳозир аст бидон сабаб (аст ) ки ҳамеи ду гувоҳ басанда бошаду андари муомилоти дунёи ҳам ду гувоҳи хост аз баҳри онкии худованди ҳақи ҳаме истодааст бдъўии хешу хасмаши мункири а

گوئیم بتوفیق خدایتعالی و بجود ولی زمان علیه السلام که خدایتعالی فرموده است حد زدن مر مردوزن را که زنا کنند بصد تازیانه قوله تعالی:الزانیه و الزانی فاجلدوا کل واحد منهما مائه جلده و لا تاخذکم بهما رافه فی دین الله ان کنتم تومنون باالله و الیوم الاخر و لیشهد عذابهما طائفه من المومنین گوید مرد و زن زنا کننده را صد تازیانه بزنید هر یکی را تا شما را رحم نیاید بر ایشان اندر دین خدای اگر شما مومنان باشید بخدایتعالی و بروز باز پسین و ببیند عذاب ایشانرا گروهی از مومنان و این فرمان از خدایست سبحانه و محمد رسول علیه السلام مر آنرا تفصیل داد بفرمان خدایتعالی هم چنین که خدایتعالی فرمود که نماز کنید و زکوه بدهید و رسول علیه السلام گفت بچه وقت کنید هر نمازیرا و زکوه را هر نقد و ستور و غله چه دهید پس رسول علیه السلام مر زنا کننده را از زن و مرد چون (مرد) بی زن باشد و زن بی شوهر باشد هر یکی را صد تازیانه حد فرمود زدن و هرکه از ایشان جفت خویش دارد و زنا کرده باشد مرو را رجم فرمود و آن سنگسار کردن باشدکه نیمه اعضای فرود تنش بزمین اندر گیرد و سنگ بر سرش همی زنند تا بمیرد و بعامه مومنان ظاهر شریعت این است و هر که ازین فرمان بیرون آید عاصی باشد و این دو حد است مر زنا کننده با جفت و بی جفت را و تاویل این فرمان اندر کتاب باطن شریعت این است که رسول صلی الله علیه و آله مرد حقیقت است اندر دین مر همه خلق را و همه امت بدانروی کزوی فایده همی گیرند اندر علم دین او را بمنزلت زنانند از مردان هم چنانکه مردان بکار زنان ایستاده اند رسول بکار امت ایستاده است چنانکه ایستادگی مردان بکار زنان و خدایتعالی همی گوید قوله تعالی:الرجال قوامون علی النسابما فضل الله بعضهم علی بعض اندر زیادتی و اندر ایستادن رسول علیه السلام بکار امت خدایتعالی همی گوید قوله تعالی:یا ایها المدثر قم فانذر چون درست شد که رسول علیه السلام مرد همه امت است گوئیم فرود از رسول علیه السلام هر استادی مرد شاگرد خویش است اندر نفسانی و هر شاگردی زن استاد خویش است بدانچه ازو فایده گیرنده است چنانکه ناطق مرد است مر اساس را و اساس زنست مر ناطق را بمرتبت نفسانی و اساس مرد است مر امام را و امام شویست مر حجت (را و حجت ) شویست مر داعی را و داعی شویست مر ماذون را و ماذون شویست مر مستجیب را پس هر حدی زبرین شویست مر حد زیرین (را) و حد فرودین زن است مر حد زبرین را، و زبان اندر تاویل بمرتبت فرج مرداست و گوش بمنزلت فرج زنست و شنوانیدن از گوینده مجامعت است وزن بی شوی شنونده بیعهد است و مرد بی زن شنواننده بیفرمانست و تاویل حد زن با مرد بی زن و زن بی شوی که با هم گرد آیند بصد تازیانه و آن ده عقد است آنست که چون کسی باشد (که) بمنزلت دعوت رسیده باشد و او را فرمان نباشد بسخن گفتن و سخن گوید مر مستجیب را که مرورا داعی نباشد هر دو را ازده حد روحانی و جسمانی بباید افگندن و بظاهر اول و ثانی و جدو فتح و خیال و ناطق و اساس و امام و حجت و داعی باز باید بردن (و) این حد زدن روحانی باشد مرورا و تاویل سنگسار کردن مرد را که اوزن خویش دارد و زنی که شوهر خویش دارد و زنا کنند آنست که چون داعی باشد یا ماذون که ایشانرا فرمان داده باشند بحدود زیرین سخن گفتن مر گروهی را که عهد ایشان دارند و میان ایشان زنا شوهرگی افتاده باشد بعهد میثاق آنگه این داعی یا ماذون سخن گویند مر مستجیب دیگر داعی را که عهد ایشان ندارد و عهد دیگر داعی دارد مر گوینده و شنونده را سنگسار نفسانی واجب آید پس باید که هر دو را بظاهر شریعت و بکتاب خدای باز برند و آن مثل است برزمین اندر گرفتن مر نیمه زیرین ایشانرا از بهر آنکه نیمه زیرین ایشان مثل است بر ظاهر شریعت که اندر دعوتست و کتاب خدای مثل است برزمین که نعمت ها را مایه است اندر لذات جسمانی و باید که هر دو را سنگ بر سر همیزنند تا بمیرند و تاویل این حال آنست که سنگ انداختن مثل است بر مسئله های سخت و مشکل یعنی بگفتن مسئله های استوار مر ایشانرا بمالند تا نفسهای ایشان اندر آن مرده شود از زندگی علم حقیقت و نیز نتوانند اندر علم شریعت شروع کردن چنانکه کالبد بسنگ زدن مرده شود و نتواند جنبیدن پس آنکس که او را رجم جسمانی کنند او رنج جسمانی بیند و از لذات عالم جسمانی نومید شود و هر که مرورا رجم نفسانی کنند رنج نادان بیند و از لذات عالم روحانی بریده شود و بعذاب جاودانی پیوندد باید که مومن گمان نبرد که سنگسار نفسانی آسان تر است از سنگسار جسمانی که سنگسار جسمانی آسان تر است از سنگسار روحانی از بهر آنکه رنجهای جسمانی گذرنده است و رنجهای نفسانی باقی است و نیز گوئیم که ایزد تعالی اندر معاملات که میان خلق باشد اندر معاملات دنیا دو گواه فرمود گرفتن بر درستی آن چنانکه فرمود:و استشهدوا شهیدین من رجالکم گفت چون مر یکدیگر را وام دهید دو مرد راستگوی گواه گیرید چون زنا را یاد کرد چهار گواه خواست چنانکه فرمود قوله تعالی:لو لا جاوا علیه باربعه شهدا فاذلم یاتوا با لشهدا فاولئک عندالله هم الکاذبون گفت چون بزنا دعوی کنند چهار گواه باید که بگذرانند و چون آن گواهان نیارند آن گویندگان بنزدیک خدای دروغ زنانند معنی این آیت اندر باطن چنانست که اگر آن چهار گواه نباشد آن گوینده آن زنا خود کرده باشد و بظاهر معنی این آیت درست نیاید از بهر آنکه ممکن باشد که کسی زنا کرده باشد و آن چهار گواه نباشد کسی آن بگوید لازم نیاید که سوی خدای دروغ زن باشد از بهر آنکه خدای دانا است که او همی راست گوید هرچند او گواه ندارد که راستگوی را بسوی خدای بگواه حاجت نیست که او جلت کلمته عالم الغیب است و رسول صلی الله علیه و آله و سلم گفت اگر کسی کسی را بکشد دو گواه خواست و بر زنا چهار گواه خواست و معنی این اندر ظاهر شریعت چنین است که کشتن فعل کشنده است و گواه برو یکتن همی باید که این او کشت و کشته خود با خویشتن دارد که حاضر است بدان سبب (است) که همی دو گواه بسنده باشد و اندر معاملات دنیا هم دو گواه خواست از بهر آنکه خداوند حق همی ایستاده است بدعوی خویش و خصمش منکر است و گواه برو یکتن همی باید که او سوم ایشان است و چون اندر خصومت مال یکتن منکر باشد دو گواه واجب آید (و) چون در زنا هر دو تن منکرند چهار گواه واجب آید پس این بیان روشن است مر خردمندانرا مگر که خاطر گردانیده از محبت خاندان حق است و تاویل این ظاهر آنست که ظاهر مر باطن را همچون پوستی است مر تن را و چون تن شکل مردم دارد پوست برو بر شکل مردم باشد و پوست که او بشکل گاو باشد بدان سبب (است که) جسد بشکل گاو باشد پس این ظاهرها که یاد کردیم بر باطن خویش هم برین منزلت است و چون مومن خردمند ظاهریرا بروئی از رویها ببیند بداند که باطنش مانند این است (و) چون بشنوانند نفس او مر آنرا بتواند پذیرفتن پس گوئیم باطن وام دادن آنست که کسی سخن بگوید بر کسی و آنگه آنسخن ازو همچنان باز خواهد چنانکه داعی مر مستجیب را سخن از تاویل بگوید آنگه باز خواهد تا (باز گوید) همچنانکه یادگرفت که او گفت مرو را از بیم آنکه تا صورت او کسر نشود پس این مانند وام ظاهر است که کسی را (ده درم) وام دهند و آنگه ازو همچنان ده درم باز خواهند و اندر ظاهر خداوند ده گانه را دو گواه باید که آنها گویندکه این سیم بدو داد و مر داعی را دو گواه باید که او سخن گفت مر مستجیب را و گواه خداوند دو درم دو مرد راستگوی باید و گواه داعی حجت باید و امام که ایشان گواهان دو جهانند که ایشان فرموده باشند مر داعی را این سخن بمستجیب دادن و همچنانکه اگر گواه ظاهر نباشد آن ده درم خداوند سیم ظاهر نشود همچنان اگر مر داعی را ایندو گواه نباشد او داعی نباشد و بی علم باشد همچنانکه این دیگر بی سیم است و تاویل کشته آنست که مردی از تاویل که معنی کتاب خدایست بیفتد که اندر آن زندگانی جاوید است همچنانکه کشتن آنست که زندگانی ظاهر آزرده شود و چون داعی سخن بگوید ظاهر بر سبیل کژ که مردم شنونده را اندر آن معنی تاویل ازو نفصانی پیدا شود یا مر آن شنونده را معلوم کند که این چیزیرا که همی شنوی بظاهر این معنی نیست و چون بر آنکس سخن سخت و قوی افتد و شنونده نا امید شود از کتاب خدایتعالی و گمان برد که آن خود باطل است آن چون هلاک شونده باشدکز زندگانی نومید شودو مثل این چنان است که استاد خواهد که شاگرد را بزخم ادب کند تا نیکوتر آموزد و شاگرد ضعیف اندر آن زخم هلاک شود پس سخن داعی بآن شنونده از خداوند تالیف باشد و خداوند تاویل بدین سبب مرکشته را دو گواه بباید بیش نباید اندر ظاهر که باطنش این است که گفتیم و تاویل آنکه اندر زنا چهار گواه باید آنست که زنا کردن مثل است بر سخن گفتن بیفرمان خداوند زمان علیه السلام و چون کسی بیفرمان اندر دعوت سخن گوید از چهار حد گوید چون ناطق و اساس و امام و حجت کز ایشان دو بدین زمان گذشته اند و دو بزمان باقی اند بجای ایشان چون(یکی) ازین چهار تن اندر زمان سخن گوید بیفرمان خداوند زمان علیه السلام زنای باطن کرده باشد و این چهار حد عظیم برو گواه باشند بدانچه او کرده باشد و او بیاویزد آویختن سخت گنه کاران چنانکه خدایتعالی گفت قوله تعالی: ولا یز نون و من یفعل ذلک یلق اثاما گفت آنها که زنا کنند هر که آن بکند هلاک خویش بیند این است تاویل خواستن چهار گواه بر آنکس که زنا کند و اما تاویل آنکه زنا بفرج کرده شود و زنا کننده را برپشت زنند آنست که قوت فرج از پشت است (و) مر پشت را ضعیف کند که آن مایه از آنجا رفته بود و تاویل این موضوع آنست که فرج بسوی شکم (باشد) و شکم دلیل است بر باطن و پشت دلیل است بر ظاهر وکسی که زنای باطن کند آنست که سخن گفته باشد از تاویل بیفرمان پس مرو را بر ظاهر باید بردن مر آن را ظاهر را برو تباه باید کردن چنانکه سوی آن باطن نیاید از آن ظاهر همچنانکه مر زنا کننده را بر پشت همی زنند تا فرج بضعیفی پشت ضعیف شود این بیان روشن است مومن مخلص را که یاد کرده شد و السلام.