Гўӣими бтўФиқи хдоитъолӣ ки фарқ нест миёни мард ки хештан (ро ) зан бӯдан ихтиёр кунаду миёни занӣ ки хештанро мард бӯдан ихтиёр кунаду расӯли алайҳи ассаломи барин ҳар ду лаънат кард чунонкӣ гуфт : лаънаи аллоҳи алии алмтшбҳини ман алрҷоли болнсо ва ( алмтшбҳоти ман ) алнсои болрҷоли пас андарин ҳоли бзоҳри он мард ки дайгариро марди хештан мумкин кунад худ мари аишонрои биҷой зан бошад ва он зан ки хештанро монанди мардон кунад он аз зан сҳоқаҳ бошад ки бо занони дигар гирд меояд ва аз занони дигари худро биҷои мардон наад ва ин ду гуруҳро аз ҳукми хдоитъолии сангсор бояд кардан ки чунин ҳукм кард Амиралмӯъминини алии алайҳи ассалом аз баҳри онкии хдоитъолии марқӯми лутро гуфт ки эшон бо мардон фароз омаданд чунонкӣ гуфт қавлаи таъолӣ : анкми лтои туни алрҷоли шҳўаҳи ман дуни алнсои ҳмигўиди лути мари қавми хешро бгўӣиду мункир нашудаи аишонрои вагуфти шумо басӯи мардон шавед биравӣ шаҳват на басӯии занон онгаҳ гуфт қавлаи таъолӣ : ҷълнои олӣҳо соФлҳоу амтрнои алайҳои ҳаҷҷораи ман сҷил мнзўд гуфт ( зирў боло намудем ) шаҳристонӣ (ро ) ки дар он фоҳиша ҳаме карданд ( ва ) бар эшон санг бо ронидим аз дӯзахи дамодами пас ин оят аз хдоитъолии таълим буд мари амомнро ки чун андари уммат ливотат кунанд бо эшон санг боронанд чунонкӣ бар қавми луту мардону занони қавм лут бидон азоб яксон буданду онкии мар ҳар дуро ки ливотат аз эшон омад сангсор воҷиб омад аз баҳр онаст ки онкас ки ливотат кард ситам кард бидонча мардиро биҷой зан дошту хдоитъолӣ бар ситамкорон лаънат кард чунонкӣ гуфт : лаънаи аллоҳи алии алзолмину онкас ки ливотат бо ва карданд мард буду хештанро биҷой зан дошту лаънат пайғамбар бирав буд ( чунонкӣ ) пеш аз ин дар ( оғоз ) гуфтор ёд кардем ва ҳар ки андари лаънати расӯли алайҳ ассалом бошад андари лаънат хдоитъолӣ бошад чун бар ин ҳар ду гуруҳ ки ливотат карданд уқубат лозим омад бозгардем бар занони сҳоқаҳ ки ( аишонро ) ҳамин лозим омад аз баҳр онкӣ гуфт фарқӣ нест миёни мардӣ ки хештанро чун занон кунаду миёни занӣ ки ( хештанро ) чун мардон кунаду тоўили ин мавзӯ онаст ки он мард ки худро чун мардон кунаду тоўили ин мавзӯ онаст ки он мард ки худро чун зан кунад то бирав фароз оянд чунонкӣ бизанон фароз оянд ва ӯ худ мардаст ва бидон манзалатаст ва бидон манзалатаст ки бо занон фароз оянд мисласт бар доъӣу мозўн ки бмнзлт мард бошанду фармони сухан гуфтан доранд ва онгаҳ бтмъи дунёи бзоҳрён рағбат кунанду хештанро зери дасти эшон созанду сухан эшон бипазиранд казин худ ҳеҷ сӯратӣ падед наёяд ва он сухан монанди нутфа мардӣ бошад ки андар мардӣ уфтаду азуи фарзанди ҷисмонӣ таваллуд накунад ва ин ботинро ливотат бошад ва ҳар ду андари лаънат хдоитъолӣ бошанд аз баҳри онкии лаънат даврӣ бошад ва он зоҳирӣ (ро ) худ аз эмоми замон ки ӯ базмин Халифаи хдоисти бФрмон ӯ алайҳи ассалом даврӣаст ва ин ҳад ки рӯй аз ҳақ бигардонаду андари зоҳири бтмъи дунё рағбат кунад аз эмоми замон давр бимонаду ҳалоки нафсонӣ ки бмънии рҷм нафсонӣаст андар ҳар ду расида бошад ва он зан ки хештанро монанди мардон кунад онкас бошад ки хештанро биҷои нотиқ бпоӣ кард то ӯро ҳаме боист сухани шунидан аз онкии нотиқ ӯро бпоӣ кард ва ӯ гуфт ман мари шуморо бшнўонму аўзн буд андари ҳоли нафсонӣ ки хештанро монанди мардон кард ва бар хештан ва бар уммат ситам карду лаънати худоӣу расӯли андар вай бариседу мтобъон ӯро низ ҳамонаст ки бпоӣ доранд ки ҳамаи занон нафсонӣанд аз баҳри онкӣ чун аз маъонии муташобиҳи китоби эшонро пурсӣ ндонанду тоўили шариъатро нашносанд ва оҷизон умматанд ҳамчинонкии занон оҷиз бошанд аз мардону биҷои мардон истодаанду ҳмигўинди шумо пазирндагон бошед чун занон ва мо фоида диҳандагон бошем чун мардон ва эшон ҳар яке сҳоқаҳанд ва ҳар ки аз эшон пазируфт занонеанд ки бар худ сҳоқаҳро подшоҳ кардаанд аз бҳронкаҳи халқро аз омухтан чора нест ҳамчинонкии мари занонро аз мардон чора нест валикини знонрои зери дасти мардон бояд бӯдан то бар суннати расӯли алайҳи ассалому фармони хдоитъолӣ рафта бошанд ва ҳар занӣ ки зери дасти занӣ дигар бошад бад-ӣни маънӣ ки ёд кардем ӯ андари лаънати хдоитъолии гирифтори бошдўи ҳалокӣу рсўоӣӣу харобии нафсонии андрў расида бошад ба бурӣда шудани файзи рӯҳи алқдўси азуи эзади таъолии мўмнонро бар ҳақ нигоҳ дорад омини раби Алъоламин .

گوئیم بتوفیق خدایتعالی که فرق نیست میان مرد که خویشتن (را) زن بودن اختیار کند و میان زنی که خویشتن را مرد بودن اختیار کند و رسول علیه السلام برین هر دو لعنت کرد چنانکه گفت :لعنه الله علی المتشبهین من الرجال بالنسا و (المتشبهات من) النسا بالرجال پس اندرین حال بظاهر آن مرد که دیگری را مرد خویشتن ممکن کند خود مر ایشانرا بجای زن باشد و آن زن که خویشتن را مانند مردان کند آن از زن سحاقه باشد که با زنان دیگر گرد می آید و از زنان دیگر خود را بجای مردان نهد و این دو گروه را از حکم خدایتعالی سنگسار باید کردن که چنین حکم کرد امیرالمومنین علی علیه السلام از بهر آنکه خدایتعالی مرقوم لوط را گفت که ایشان با مردان فراز آمدند چنانکه گفت قوله تعالی:انکم لتا تون الرجال شهوه من دون النسا همیگوید لوط مر قوم خویش را بگوئید و منکر نشده ایشانرا وگفت شما بسوی مردان شوید بروی شهوت نه بسوی زنان آنگه گفت قوله تعالی :جعلنا عالیها سافلها و امطرنا علیها حجاره من سجیل منضود گفت (زیرو بالا نمودیم) شهرستانی(را) که در آن فاحشه همی کردند (و) بر ایشان سنگ با رانیدیم از دوزخ دمادم پس این آیت از خدایتعالی تعلیم بود مر امامنرا که چون اندر امت لواطت کنند با ایشان سنگ بارانند چنانکه بر قوم لوط و مردان و زنان قوم لوط بدان عذاب یکسان بودند و آنکه مر هر دو را که لواطت از ایشان آمد سنگسار واجب آمد از بهر آنست که آنکس که لواطت کرد ستم کرد بدانچه مردی را بجای زن داشت و خدایتعالی بر ستمکاران لعنت کرد چنانکه گفت :لعنه الله علی الظالمین و آنکس که لواطت با و کردند مرد بود و خویشتن را بجای زن داشت و لعنت پیغمبر برو بود (چنانکه) پیش از این در (آغاز) گفتار یاد کردیم و هر که اندر لعنت رسول علیه السلام باشد اندر لعنت خدایتعالی باشد چون بر این هر دو گروه که لواطت کردند عقوبت لازم آمد بازگردیم بر زنان سحاقه که (ایشانرا) همین لازم آمد از بهر آنکه گفت فرقی نیست میان مردی که خویشتن را چون زنان کند و میان زنی که (خویشتن را) چون مردان کند و تاویل این موضوع آنست که آن مرد که خود را چون مردان کند و تاویل این موضوع آنست که آن مرد که خود را چون زن کند تا برو فراز آیند چنانکه بزنان فراز آیند و او خود مرد است و بدان منزلت است و بدان منزلت است که با زنان فراز آیند مثل است بر داعی و ماذون که بمنزلت مرد باشند و فرمان سخن گفتن دارند و آنگه بطمع دنیا بظاهریان رغبت کنند و خویشتن را زیر دست ایشان سازند و سخن ایشان بپذیرند کزین خود هیچ صورتی پدید نیاید و آن سخن مانند نطفه مردی باشد که اندر مردی افتد و ازو فرزند جسمانی تولد نکند و این باطن را لواطت باشد و هر دو اندر لعنت خدایتعالی باشند از بهر آنکه لعنت دوری باشد و آن ظاهری (را) خود از امام زمان که او بزمین خلیفه خدایست بفرمان او علیه السلام دوری است و این حد که روی از حق بگرداند و اندر ظاهر بطمع دنیا رغبت کند از امام زمان دور بماند و هلاک نفسانی که بمعنی رجم نفسانی است اندر هر دو رسیده باشد و آن زن که خویشتن را مانند مردان کند آنکس باشد که خویشتن را بجای ناطق بپای کرد تا او را همی بایست سخن شنودن از آنکه ناطق او را بپای کرد و او گفت من مر شما را بشنوانم و اوزن بود اندر حال نفسانی که خویشتن را مانند مردان کرد و بر خویشتن و بر امت ستم کرد و لعنت خدای و رسول اندر وی برسید و متابعان او را نیز همانست که بپای دارند که همه زنان نفسانی اند از بهر آنکه چون از معانی متشابه کتاب ایشان را پرسی ندانند و تاویل شریعت را نشناسند و عاجزان امتند همچنانکه زنان عاجز باشند از مردان و بجای مردان ایستاده اند و همیگویند شما پذیرندگان باشید چون زنان و ما فایده دهندگان باشیم چون مردان و ایشان هر یکی سحاقه اند و هر که از ایشان پذیرفت زنانی اند که بر خود سحاقه را پادشاه کرده اند از بهرآنکه خلق را از آموختن چاره نیست همچنانکه مر زنان را از مردان چاره نیست ولیکن زنانرا زیر دست مردان باید بودن تا بر سنت رسول علیه السلام و فرمان خدایتعالی رفته باشند و هر زنی که زیر دست زنی دیگر باشد بدین معنی که یاد کردیم او اندر لعنت خدایتعالی گرفتار باشدو هلاکی و رسوائی و خرابی نفسانی اندرو رسیده باشد به بریده شدن فیض روح القدوس ازو ایزد تعالی مومنانرا بر حق نگاه دارد آمین رب العالمین.