Гўӣими бтўиқи хдоитъолӣ ки ҷиҳод кардан воҷибаст бар ( мусулмонон бо ) тарсоёну ҷуҳудону Муғону габрони кофарон ва ҳар ки аз эшон аҳл китобанд мари эмомро равост газяти бстдн ва аз эшон дасти бози доштан агар хоҳад он газятро сарф кардани андари масолеҳи дайну қавии гардонӣдани муъминону мусулмонони брқҳркрдни душманони дайну боздоштани шроишон аз пиромни аҳли дайн ва ҳар музиъӣ ки андар шариъатаст ботини он андари нуфуси хоқро баробар ёфтааст банноу пойдории он зоҳир бар он ботинаст ва хабараст аз расӯли алайҳи ассалом ки гуфт : алғлоаҳи насорои ҳзаҳи аломаҳу алнўосби яҳудҳоу алхўорҷ маҷусҳо гуфт ғолён тарсоён умматанду носибӣон ҷуҳудон умматанд (у хориҷиён Муғон умматанд ) ва ( аз ) Муғони мари хориҷиёнро хост ки Фдўённду Муғонро китоб нест ки бидон коркунанд ва аз пас он раванди чунонкии мари ҷуҳудонроу тарсоёнро китоб ҳаст ки аз пас он равандаанду тоўили ин қавл онаст ки ғолёну носибӣони эмом собит кунанд ҳамчинонкии ҷуҳудону тарсоён китоб доранд аз тавроту Инҷилу тоўили китоб эмомасту хориҷиёни эмом собит накунанд ва гӯйанд эмом ҳарки бошад раво бошад чун одил бошад ҳамчинонкии Муғонро ки мисли эшонанд китоб маълум нест гўӣим ҳар гуруҳе ки аишонро китоб нест аз эшон газяти нстоннди чунонкии Муғон ва бут прессатон аз ҷуҳудону тарсоён ки китоб доранд газят бустонанду маънии ин мавзӯу тоўил он онаст ( ки ) ҳар ки эмом собит кунад баъзе аз қавл ӯ бибояд пазируфтану мрўрои ҳам бқўл ӯ рад бояд кардани чунонкии газят аз аҳл китоб ситонанд ва бидон мари аишонрои қҳркннд каз эшон ситада бошанду ҳаркии эмом собит накунад ҳеҷ қавл ӯро набояд пазируфтан ки ӯ донишро ботил кардаасту мисоли ин чунон бошад ки носибӣон гӯйанд ки эмом собитаст ва маълумаст каз Қурайшаст аз ҷумлаи хилоиқ ва мо ин қавлро аз эшон бигирем бар мисоли газяти стдн аз аҳл китоб бошад онкии қавли эшонро бар эшон рад кунем онаст ки ( гўӣим ) оре ки эмом аз Қурайшаст ( ва аишонро бимолем ) яке бидонча гўӣими чунонкии шумо мари Қурайшро аз ҳамаи халқ берун кардед бад-ӣни ҳукм ( ки ) эмом аз эшонаст ҳамчунин ин иктн ки эмом ӯ бошад ва аз Қурайшаст аз ҳама Қурайш ҷудост то бад-ӣни қавл бо қарор ( эшон ) мар аишонро бимолем чунонкии газят аз аҳл ( китоб ) бустонанд ва мроишонро бимоланд ва он ҷазои қавл эшон бошад ки лафзи газят аз ҷазо гирифтаанду ҷузят аз аҳли миллати дувоздаҳ дирам ситонанд ва он стдн иқрораст брҳқўқи мандии дувоздаҳ ҳуҷҷат ки бақои ҷовидонии бҷони муъминонро аз роҳ эшон бирасад бФрмони худованди замони алайҳи ассалому нуфуси муъминони бадишон руста шавад аз азоби ҷовидонии ҳамчинонкии бгзоридни дувоздаҳ дирам ки мисли бар адад эшонаст ҷонҳои аҳли миллати бақоӣ гузаранда ёбанд андари аинъолм инаст тоўили китоби газят ки ёд карда шуд .

گوئیم بتویق خدایتعالی که جهاد کردن واجب است بر (مسلمانان با) ترسایان و جهودان و مغان و گبران کافران و هر که از ایشان اهل کتابند مر امام را رواست گزیت بستدن و از ایشان دست باز داشتن اگر خواهد آن گزیت را صرف کردن اندر مصالح دین و قوی گردانیدن مومنان و مسلمانان برقهرکردن دشمنان دین و بازداشتن شرایشان از پیرامن اهل دین و هر موضعی که اندر شریعت است باطن آن اندر نفوس خاق را برابر یافته است بنا و پایداری آن ظاهر بر آن باطن است و خبر است از رسول علیه السلام که گفت: الغلاه نصاری هذه الامه و النواصب یهودها و الخوارج مجوسها گفت غالیان ترسایان امتند و ناصبیان جهودان امتند (و خارجیان مغان امتند )و (از) مغان مر خارجیان را خواست که فدویانند و مغان را کتاب نیست که بدان کارکنند و از پس آن روند چنانکه مر جهودان را و ترسایان را کتاب هست که از پس آن رونده اند و تاویل این قول آنست که غالیان و ناصبیان امام ثابت کنند همچنانکه جهودان و ترسایان کتاب دارند از تورات و انجیل و تاویل کتاب امام است و خارجیان امام ثابت نکنند و گویند امام هرکه باشد روا باشد چون عادل باشد همچنانکه مغان را که مثل ایشان اند کتاب معلوم نیست گوئیم هر گروهی که ایشانرا کتاب نیست از ایشان گزیت نستانند چنانکه مغان و بت پرستان از جهودان و ترسایان که کتاب دارند گزیت بستانند و معنی این موضوع و تاویل آن آنست (که) هر که امام ثابت کند بعضی از قول او بباید پذیرفتن و مرورا هم بقول او رد باید کردن چنانکه گزیت از اهل کتاب ستانند و بدان مر ایشانرا قهرکنند کز ایشان ستده باشند و هرکه امام ثابت نکند هیچ قول او را نباید پذیرفتن که او دانش را باطل کرده است و مثال این چنان باشد که ناصبیان گویند که امام ثابت است و معلوم است کز قریش است از جمله خلایق و ما این قول را از ایشان بگیریم بر مثال گزیت ستدن از اهل کتاب باشد آنکه قول ایشان را بر ایشان رد کنیم آنست که(گوئیم) آری که امام از قریش است (و ایشانرا بمالیم) یکی بدانچه گوئیم چنانکه شما مر قریش را از همه خلق بیرون کردید بدین حکم(که) امام از ایشان است همچنین این یکتن که امام او باشد و از قریش است از همه قریش جداست تا بدین قول با قرار (ایشان) مر ایشانرا بمالیم چنانکه گزیت از اهل (کتاب) بستانند و مرایشانرا بمالند و آن جزای قول ایشان باشد که لفظ گزیت از جزا گرفته اند و جزیت از اهل ملت دوازده درم ستانند و آن ستدن اقرار است برحقوق مندی دوازده حجت که بقای جاویدانی بجان مومنان را از راه ایشان برسد بفرمان خداوند زمان علیه السلام و نفوس مومنان بدیشان رسته شود از عذاب جاویدانی همچنانکه بگزاریدن دوازده درم که مثل بر عدد ایشان است جانهای اهل ملت بقای گذرنده یابند اندر اینعالم این است تاویل کتاب گزیت که یاد کرده شد.