Гўӣими бтўФиқи хдоитъолӣ ки ин қавли буқати афтодани мусӣбат воҷибасту бҳнгоми корҳои саъб ки пеш ояд мардумро андари ҳоли ҷисмонии чунонкӣ хдоитъолӣ гуфт қавлаи таъолӣ ) аллазӣна ) азои асобтҳми мсибаҳи қолўои аноллаҳу аноолиаҳ роҷъўн гуфт онҳоро ( ки ҳаргоҳ ) аишонро биафтад мусӣбатӣ гӯйанд мо мрхдоироӣим ва мо сӯй ӯ бозгрдндгониму араб ( барои ) корҳои саъби торикии шабро сифат кунанд аз баҳри онкии кордшўортр аз он набошад ки мардум набенанд рӯй берун шуд азу ва он торикӣ бошаду торикӣ дўгўнаҳаст ҷисмонӣу нафсонӣу торикии ҷисмонӣ бшбасту равшанои он офтобаст ки торикии ҷисмонии бадв равшан шавад ( ва ӯ хотима диҳад ) бакорҳои бе сомони ҷисмонӣу торикии нафсонӣ нодонӣасту масаълаҳои мушкили андари маъқӯлоту равшан шудан ин торикӣ ки сифати он гуфтем аз хдоисти бмёнҷии асосу дигари азуи эмом замонаст ки торикӣҳои нафсониро офтоб басират ӯсту бандаҳои сахти бадв кушода шавад чун торикӣу душворӣ ҷисмонӣ биафтад воҷиб онаст ки дили бқзоӣ худоӣ бисипорад ва бипасандад ончии бадви қазо рафта бошад ва гуяд аноллаҳу аноолиаҳи роҷъўн яъне мо мрхдоироӣиму бпсндидими ончӣ ӯ ҳукм карду бадв боз гирдем агар азин корҳо моро накбатӣ расад ҷисмонӣ ки бидон ҳалок шавем ҳалоки ҷисмонӣу бтоўили муъминро воҷибаст ки чун масаълаи мушкили андари маъқӯлоти пеши оидкзони беруни натавонад шудан ҳамин қўлро бигӯед бидон рӯй ки нафасҳои мо мрхдоўнди змонрост бидонча зиндагонии нафсонӣ азу ёфтему бозгашти андари мушкилот ҳам бадвасту бидонад ки мо ҳаме натавонем азин масаълаи берун шудану илми ин бнздик худованд замонаст тохироти нафсониро бадв дргшодаҳ шавад мари он мушкилотро бидонад то ҳаддӣ аз ҳудӯди дайни марон дарро бирав бргшоинд ва агар он мушкилоти мрҳдиро аз ҳудӯд дайн уфтад Модати таъйид аз худованди замони алайҳи ассаломи талабаду бгФтни ин қавли хештани тўондкўшидн ва он пӯшида брўгшодаҳ шавад ва агргшодаҳ нашавад аз аҷз хештан донад ва иқрор кунад ки онкас ки ӯ чунин мушкилотро донад сазовор бошад ки халқи бадв боз гирданд андари мушкилоти нафсонӣ ва ин баён шоФӣаст мрмўмнро вассалом .

گوئیم بتوفیق خدایتعالی که این قول بوقت افتادن مصیبت واجب است و بهنگام کارهای صعب که پیش آید مردم را اندر حال جسمانی چنانکه خدایتعالی گفت قوله تعالی) الذین) اذا اصابتهم مصیبه قالوا انالله و اناالیه راجعون گفت آنها را (که هرگاه) ایشانرا بیفتد مصیبتی گویند ما مرخدایرائیم و ما سوی او بازگردندگانیم و عرب (برای) کارهای صعب تاریکی شب را صفت کنند از بهر آنکه کاردشوارتر از آن نباشد که مردم نبینند روی بیرون شد ازو و آن تاریکی باشد و تاریکی دوگونه است جسمانی و نفسانی و تاریکی جسمانی بشب است و روشنایی آن آفتاب است که تاریکی جسمانی بدو روشن شود ( و او خاتمه دهد) بکارهای بی سامان جسمانی و تاریکی نفسانی نادانی است و مسئله های مشکل اندر معقولات و روشن شدن این تاریکی که صفت آن گفتیم از خدایست بمیانجی اساس و دیگر ازو امام زمان است که تاریکیهای نفسانی را آفتاب بصیرت اوست و بنده های سخت بدو گشاده شود چون تاریکی و دشواری جسمانی بیفتد واجب آنست که دل بقضای خدای بسپارد و بپسندد آنچه بدو قضا رفته باشد و گوید انالله و اناالیه راجعون یعنی ما مرخدایرائیم و بپسندیدیم آنچه او حکم کرد و بدو باز گردیم اگر ازین کارها ما را نکبتی رسد جسمانی که بدان هلاک شویم هلاک جسمانی و بتاویل مومن را واجب است که چون مسئله مشکل اندر معقولات پیش آیدکزآن بیرون نتواند شدن همین قولرا بگوید بدان روی که نفسهای ما مرخداوند زمانراست بدانچه زندگانی نفسانی ازو یافتیم و بازگشت اندر مشکلات هم بدوست و بداند که ما همی نتوانیم ازین مسئله بیرون شدن و علم این بنزدیک خداوند زمانست تاخیرات نفسانی را بدو درگشاده شود مر آن مشکلات را بداند تا حدی از حدود دین مران در را برو برگشایند و اگر آن مشکلات مرحدی را از حدود دین افتد مادت تایید از خداوند زمان علیه السلام طلبد و بگفتن این قول خویشتن تواندکوشیدن و آن پوشیده بروگشاده شود و اگرگشاده نشود از عجز خویشتن داند و اقرار کند که آنکس که او چنین مشکلات را داند سزاوار باشد که خلق بدو باز گردند اندر مشکلات نفسانی و این بیان شافی است مرمومن را والسلام.