( гўӣим ) ки слўаҳ додан бар расӯл фармон бурдорӣаст мари худои таъолиро аз баҳр ( онкӣ ) хдоитъолӣ мегуяд қавлаи таъолӣ : ани аллоҳу млоӣктаҳи ислўни алӣ алнабӣ ё аллазӣнаи омнўои слўои алайҳу слмўои тслимои ҳмигўиди хдоитъолӣу Фариштагон ӯ ҳаме слўаҳ фиристанд бар расӯл вае онҳо ки гиравидаед слўаҳ диҳед бирав ва салом кунед салом карданӣ бисёр ва хабараст аз расӯли алайҳи ассалом ки гуфт лои тслўои алии слўаҳ бтро гуфт бар ман слўаҳи дами бурӣдаи мдҳид асҳоб гуфтанд ёрсўли аллоҳи слўаҳи дами бурӣда кадом аст гуфт онаст ки бигӯянд аллоҳами сли алии Муҳамад (у нгўинд )у алии оли Муҳамади пас слўаҳ воҷибаст додан бар расӯл дар вақти ёд кардани Марвро чунонкӣ ( ӯ худ ) гуфтааст аллоҳами сли алии Муҳамаду алии оли Муҳамаду слўаҳи бзбони тозӣ аз пас рафтан бошаду мар ( асб ) пешравро собиқ гӯйанд ва онро ки аз пас дайгарӣ равад чунонкӣ аз паии бҳич сӯ наёяд мслигўинд ва дар тафсири слўаҳ ҳар гуруҳе суханӣ гуфта андакаи слўаҳ аз худоӣ бар расӯл раҳматаст ва аз Фариштагон истиғфораст ва аз уммат дуост мари расӯлроу бад-ӣни тафсир рост наёяд ки ҳамеи ман слўаҳи даҳум бар расӯлу ҳамеи Фариштагон ва шумо эй муминин слўаҳ диҳед ( аз баҳр ) онкӣ чун мо слўаҳи диҳеми бад-ӣни фармон ки моро гуфт ва ин лафзҳо ки навишта шуд ки бгўӣид чунонаст ки гуфта бошем хдоиро ки ту бар расӯли слўаҳи даҳ ва ин аз мо он бошад ки ончии хдоитъолии моро фармуд ки шумо бикунеди мо Марви табораки исмау таъолии ҷаддаро гўӣим ки ту бикун ончии моро ҳаме фармое ва низ раво набошад ки мо мари расӯлро мартабатии хоҳем ки он мрўро нест ки мартабат ӯ сӯии хдоитъолӣ беш аз онаст ки нуфуси моро тоқат он бошад каз он бар андешем ва чун дурустаст ки расӯли алайҳи ассаломи шафиъи мости сӯии хдоитъолӣ маҳол бошад ки мо мрўрои бад-ӣни дуо аз хдоитъолии шафоати хоҳем ва низ гўӣими фармони расӯли алайҳи ассалом ( чунонаст ) ки гўӣим эй худои ту ин слўаҳ бар расӯли чунон даҳ ки бар ҷад ӯ иброҳӣм додӣ ( ва ) чун Муҳамади Мустафои слии аллоҳи алайҳу ?алау силами хотаму Сайиди пиғмбронст маҳол бошад ки мо Марвро он хоҳем ки худои мари иброҳӣмро додааст чаҳ ӯ шарифтар аз ҳамаи пиғмбронсти сахт бисёр пас тоўили слўаҳ бар расӯлу ол расӯл онаст ки бадоне аз пас ӯ бояд рафтани бФрмонбрдории асосу мари асосро бФрмонбрдории эмому мари эмомро бФрмонбрдории ҳуҷҷат бибояд шинохтану танзилро бтоўилу мисолро ба ммсўл бибояд пазируфтан ва аз маҳсус бар маъқӯли далел гирифтан ва ин фармон аз хдоитъолӣ бад-ӣн рӯйаст то муъминони аътқодкнндкаҳи мтобъти фарзандони расӯл ки имомон ҳақанд воҷибаст ҳамчун мтобъти расӯлу фармонбардории ҳудӯди фармонбардорӣ эмомасту фармонбардории эмоми фармонбардорӣ асосасту фармонбардории асоси фармонбардорӣ нотиқасту фармонбардории нотиқ фармон бурдорӣ худост таъолии ҷаддау муъминон бояд ки аз пас якдигари раванди андари роҳи дайн то пайваста шаванд аз ҳади фурӯдин бҳди барин ва он таслим баҳақ бошад аз пас рафтани баростӣу муъмин мухлис онаст ки намози хешро бслўаҳ бар расӯли алайҳи ассалом ороста дораду бидонад ки намоз беслўаҳ раво нест ва мъниш онаст ки даъвати ҳақи ҷузи бмтобъти фарзандони расӯл ки имомон ҳақанд раво несту слўаҳро ки бзбон бигӯед мънишро бидонад ки он сипас рафтан бошад мари фармони нотиқроу итоати асосу эмому ҳуҷҷатро бнФсу молу тан то фармонҳои хдоитъолиро ( ки ) бзбон рондааст кор баста бошад то растгор бошад иншои аллоҳи таъолӣ .

(گوئیم) که صلوه دادن بر رسول فرمان برداریست مر خدای تعالی را از بهر (آنکه ) خدایتعالی میگوید قوله تعالی : ان الله و ملائکته یصلون علی النبی یا الذین آمنوا صلوا علیه و سلموا تسلیما همیگوید خدایتعالی و فرشتگان او همی صلوه فرستند بر رسول و ای آنها که گرویده اید صلوه دهید برو و سلام کنید سلام کردنی بسیار و خبر است از رسول علیه السلام که گفت لا تصلوا علی صلوه بترا گفت بر من صلوه دم بریده مدهید اصحاب گفتند یارسول الله صلوه دم بریده کدام است گفت آنست که بگویند اللهم صل علی محمد (و نگویند)و علی آل محمد پس صلوه واجب است دادن بر رسول در وقت یاد کردن مرو را چنانکه (او خود) گفته است اللهم صل علی محمد و علی آل محمد و صلوه بزبان تازی از پس رفتن باشد و مر (اسب) پیشرو را سابق گویند و آن را که از پس دیگری رود چنانکه از پی بهیچ سو نیاید مصلیگویند و در تفسیر صلوه هر گروهی سخنی گفته اندکه صلوه از خدای بر رسول رحمت است و از فرشتگان استغفار است و از امت دعاست مر رسول را و بدین تفسیر راست نیاید که همی من صلوه دهم بر رسول و همی فرشتگان و شما ای مومنین صلوه دهید (از بهر ) آنکه چون ما صلوه دهیم بدین فرمان که ما را گفت و این لفظها که نوشته شد که بگوئید چنان است که گفته باشیم خدایرا که تو بر رسول صلوه ده و این از ما آن باشد که آنچه خدایتعالی ما را فرمود که شما بکنید ما مرو تبارک اسمه و تعالی جده را گوئیم که تو بکن آنچه ما را همی فرمایی و نیز روا نباشد که ما مر رسول را مرتبتی خواهیم که آن مرورا نیست که مرتبت او سوی خدایتعالی بیش از آنست که نفوس ما را طاقت آن باشد کز آن بر اندیشیم و چون درست است که رسول علیه السلام شفیع ماست سوی خدایتعالی محال باشد که ما مرورا بدین دعا از خدایتعالی شفاعت خواهیم و نیز گوئیم فرمان رسول علیه السلام (چنانست) که گوئیم ای خدا تو این صلوه بر رسول چنان ده که بر جد او ابراهیم دادی (و) چون محمد مصطفی صلی الله علیه و آله و سلم خاتم و سید پیغمبرانست محال باشد که ما مرو را آن خواهیم که خدای مر ابراهیم را داده است چه او شریفتر از همه پیغمبرانست سخت بسیار پس تاویل صلوه بر رسول و آل رسول آنست که بدانی از پس او باید رفتن بفرمانبرداری اساس و مر اساس را بفرمانبرداری امام و مر امام را بفرمانبرداری حجت بباید شناختن و تنزیل را بتاویل و مثال را به ممثول بباید پذیرفتن و از محسوس بر معقول دلیل گرفتن و این فرمان از خدایتعالی بدین رویست تا مومنان اعتقادکنندکه متابعت فرزندان رسول که امامان حق اند واجب است همچون متابعت رسول و فرمانبرداری حدود فرمانبرداری امام است و فرمانبرداری امام فرمانبرداری اساس است و فرمانبرداری اساس فرمانبرداری ناطق است و فرمانبرداری ناطق فرمان برداری خداست تعالی جده و مومنان باید که از پس یکدیگر روند اندر راه دین تا پیوسته شوند از حد فرودین بحد برین و آن تسلیم بحق باشد از پس رفتن براستی و مومن مخلص آنست که نماز خویش را بصلوه بر رسول علیه السلام آراسته دارد و بداند که نماز بی صلوه روا نیست و معنیش آنست که دعوت حق جز بمتابعت فرزندان رسول که امامان حق اند روا نیست و صلوه را که بزبان بگوید معنیش را بداند که آن سپس رفتن باشد مر فرمان ناطق را و اطاعت اساس و امام و حجت را بنفس و مال و تن تا فرمانهای خدایتعالی را (که) بزبان رانده است کار بسته باشد تا رستگار باشد انشا الله تعالی.