Чунон буд ойини он шаҳриёр
چنان بود آیین آن شهریار
Ки наврӯз ва дар мавсӯми навбаҳор
که نوروز و در موسوم نوبهار
Пар аз сабзау лолаи гаштии ҷаҳон
پر از سبزه و لاله گشتی جهان
Збод баҳорӣ шудӣ навҷавон
زباد بهاری شدی نوجوان
Бузургони лашкар чаҳ мард ва чаҳ зан
بزرگان لشکر چه مرد و چه زن
Ба ҳомӯн шудандӣ ҳамаи анҷуман
به هامون شدندی همه انجمن
Миёни гулу сунбулу лолаи зор
میان گل و سنبل و لاله زار
Бад-ӣни сони гузаштӣ ба эшон баҳор
بدین سان گذشتی به ایشان بهار
Яке духтарӣ дошт он шаҳриёр
یکی دختری داشت آن شهریار
Ба хӯбӣ ба сони бути Қандаҳор
به خوبی به سان بت قندهار
Ба боло чу сарв ва ба рухсори моҳ
به بالا چو سرو و به رخسار ماه
Зболоши мишкӣни каманди сиёҳ
زبالاش مشکین کمند سیاه
Мусалсал фурӯбаста ҳамчун зира
مسلسل فروبسته همچون زره
Змшку зънбри гиреҳ то гиреҳ
زمشک و زعنبر گره تا گره
Ду чашмонаш чун наргиси ним маст
دو چشمانش چون نرگس نیم مست
Зғмзаҳи дил ҷодӯон кард паст
زغمزه دل جادوان کرد پست
Злълши ду ақди гуҳар дар наҳуфт
زلعلش دو عقد گهر در نهفت
Шудаи тоқи абрӯаш бо моҳи ҷуфт
شده طاق ابروش با ماه جفت
Сиришташи зи баси некуӣ аз хирад
سرشتش ز بس نیکویی از خرد
Ту гуфтӣ ки ҷонро ҳамеи пурвирд
تو گفتی که جان را همی پرورد
Бидон некуии духтари пурҳунар
بدان نیکویی دختر پرهنر
Ба дониш биёроста сар ба сар
به دانش بیاراسته سر به سر
Хирадманд ва бо ноз ва бо зеби вшрм
خردمند و با ناز و با زیب وشرم
Забон чарб кардау ширину овои нарм
زبان چرب کرده و شیرین و آوای نرم
Ба дили меҳрбон буд бар ваии падар
به دل مهربان بود بر وی پدر
Ки фарзанди ҷуз ӯ набӯдаш дигар
که فرزند جز او نبودش دگر
Ба ойини сӯии ҷшнгаҳи рафта буд
به آیین سوی جشنگه رفته بود
Миёни гулу ёсумани хуфта буд
میان گل و یاسمن خفته بود
Яке дев буд андари он марзу бум
یکی دیو بود اندر آن مرز و بوم
Ки дар ҷанг ӯ хораи гаштӣ чу мум
که در جنگ او خاره گشتی چو موم
Аз ин деви чеҳрӣ ба боло чу соҷ
از این دیو چهری به بالا چو ساج
Ду дандон ба монандаи дору оҷ
دو دندان به ماننده دار و عاج
Ду дида ба монанди ду чашмаи хӯн
دو دیده به مانند دو چشمه خون
Ду бинӣ чу ду киштии сарнигӯн
دو بینی چو دو کشتی سرنگون
Даҳонаш чу ғории бад аз санги пар
دهانش چو غاری بد از سنگ پر
Дроўихтаҳи лаб чу линҷи шутур
درآویخته لب چو لنج شتر
Ба чангол монанда нараҳ гург
به چنگال ماننده نره گرگ
Сарангушт чун шохи дории бузург
سرانگشت چون شاخ داری بزرگ
Зонгшт ӯ нохунони дароз
زانگشت او ناخنان دراز
Брстаҳи фузунтар зи неши гуроз
برسته فزون تر ز نیش گراز
Аз он зишти патёраи тира рӯй
از آن زشت پتیاره تیره روی
Ҷазираи ҳамаи сола дар гуфтугӯӣ
جزیره همه ساله در گفتگوی
Ба ҳар рӯз дар гирди он шаҳру дашт
به هر روز در گرد آن شهر و دشت
Касеро ки будӣ бирав раҳи гузашт
کسی را که بودی برو ره گذشت
Гирифтӣ ва хӯрдӣ ҳам он ҷойгоҳ
گرفتی و خوردی هم آن جایگاه
Бад-ӣни сони ҳамеи рстӣ аз солу моҳ
بدین سان همی رستی از سال و ماه
Дар он рӯзи он деви носозгор
در آن روز آن دیو ناسازگار
Ҳамеи гашт дар дашти баҳри шикор
همی گشت در دشت بهر شکار
Гузар шуд мар ӯро дар он ҷашнгоҳ
گذر شد مر او را در آن جشنگاه
Куҷои хуфта буд андари он духти шоҳ
کجا خفته بود اندر آن دخت شاه
Парии чеҳраро ҳамчунон хуфта дид
پری چهره را همچنان خفته دید
Давони гашти наздикӣ ӯ расед
دوان گشت نزدیکی او رسید
Мрони хуби рухро ба бар дар гирифт
مرآن خوب رخ را به بر در گرفت
зи раҳи бозгашту раҳ аз сар гирифт
ز ره بازگشت و ره از سر گرفت
Канизони глрхи фиристандагон
کنیزان گلرخ فرستندگان
Ҳамаи хуби рухи дили рабояндагон
همه خوب رخ دل ربایندگان
Бигуфтанд бо шоҳ яксар сухан
بگفتند با شاه یکسر سخن
Ки он деви ворун чаҳ афканди бен
که آن دیو وارون چه افکند بن
Чу пели джогоаҳи масту дижам
چو پیل دژآگاه مست و دژم
Биёмад ҳамеи сӯхти гетӣ ба дам
بیامد همی سوخت گیتی به دم
зи ногуҳи парии чеҳраро дар рабӯд
ز ناگه پری چهره را در ربود
Бабраду зи дил ҳо баровард дӯд
ببرد و ز دل ها برآورد دود
Чу бишунид шоҳи ин сухан шуд ғамин
چو بشنید شاه این سخن شد غمین
зи сари тоҷ бардошт зад бар замин
ز سر تاج برداشت زد بر زمین
Хурӯшии баромади зи айвони шоҳ
خروشی برآمد ز ایوان شاه
Ҷаҳони гашти брникхўоҳони сиёҳ
جهان گشت برنیکخواهان سیاه
Ғулому канизони хуршед рӯй
غلام و کنیزان خورشید روی
Бирафтанд бо мӯя ваҳои ҳўӣ
برفتند با مویه و های هوی