Кунун бишинав аз кори духтари хабар

کنون بشنو از کار دختر خبر

Ки шуд ошиқи он яли номвар

که شد عاشق آن یل نامور

Бдонгаҳ ки он паҳлавон бо хурӯш

بدانگه که آن پهلوان با خروش

Абои дев будӣ ба разм ва ба ҷӯш

ابا دیو بودی به رزم و به جوش

Назора бидон духтари неки бахт

نظاره بدان دختر نیک بخت

Чу бо деви пайвастаи бади разми сахт

چو با دیو پیوسته بد رزم سخت

Аз он брзу болоу куполу чеҳр

از آن برز و بالا و کوپال و چهر

Дили хуб рух шуд аз ӯ пари зи меҳр

دل خوب رخ شد از او پر ز مهر

Дарин кор бигузашт чун чанд рӯз

دراین کار بگذشت چون چند روز

Ҷаҳони паҳлавони гирд гетӣ фурӯз

جهان پهلوان گرد گیتی فروز

Шабу рӯз бо ромишу гуфтугӯӣ

شب و روز با رامش و گفتگوی

Набад огаҳ аз кори он хуб рӯй

نبد آگه از کار آن خوب روی

Чунон тез шуд меҳр бар хуби чеҳр

چنان تیز شد مهر بر خوب چهر

Ки оташ баборед бар ваии зи меҳр

که آتش ببارید بر وی ز مهر

Сголид то чун кунад чора Эй

سگالید تا چون کند چاره ای

Казон чораи ноидши биғораҳ Эй

کزان چاره نایدش بیغاره ای

Яке доя будаш ба дили меҳрбон

یکی دایه بودش به دل مهربان

Басии дидаи неку бади андари ҷаҳон

بسی دیده نیک و بد اندر جهان

Чунин гуфт бо дояи хуршед рӯй

چنین گفت با دایه خورشید روی

Ки эй меҳрбони модари никхўӣ

که ای مهربان مادر نیکخوی

Бибахшоӣ бар ман ки бедил шудам

ببخشای بر من که بی دل شدم

Бибин рӯй гули рангам аз ғами дижам

ببین روی گل رنگم از غم دژم

Равонам шудаи мурда аз дарду ғам

روانم شده مرده از درد و غم

зи хӯни мижаи доманами пари зи ғам

ز خون مژه دامنم پر ز غم

Ду то гашт болой шамшодем

دو تا گشت بالای شمشادیم

Пурандӯҳ гашта дил шодем

پراندوه گشته دل شادیم

Аз онгаҳ ки он паҳлавони сутург

از آنگه که آن پهلوان سترگ

Биёмад бар нараҳ деви бузург

بیامد بر نره دیو بزرگ

Бидидам бару чеҳрау ёл ӯ

بدیدم بر و چهره و یال او

Ҳамон соиду захми купол ӯ

همان ساعد و زخم کوپال او

Дилу ҷон ба меҳри андараш баста ам

دل و جان به مهر اندرش بسته ام

Шабу рӯз аз меҳр ӯ хаста ам

شب و روز از مهر او خسته ام

Нахоҳам ки ҷӯям зи каси ёварӣ

نخواهم که جویم ز کس یاوری

Ҷуз аз ту ки чун меҳрбони модарӣ

جز از تو که چون مهربان مادری

Туро рафт бояд ба наздики ӯй

تو را رفت باید به نزدیک اوی

Бигӯе бидон гирди прхошҷўӣ

بگویی بدان گرد پرخاشجوی

Ки духти шаҳаншоҳи ин бум ва бар

که دخت شهنشاه این بوم و بر

Дурудати рисонда ба родӣу фар

درودت رسانده به رادی و فر

Ҳаме гуяд эй номвари паҳлавон

همی گوید ای نامور پهلوان

Гарми бандаи хуоне ба равшани равон

گرم بنده خوانی به روشن روان

Камари бндмти пеши ту чун шмн

کمر بندمت پیش تو چون شمن

Магар ром гардад дили ту ба ман

مگر رام گردد دل تو به من

Бигир онкии ман дўстори туам

بگیر آنکه من دوستار توام

Гирифтори хӯбӣу кори туам

گرفتار خوبی و کار توام

Дигар онкии ту ман раҳонанда Эй

دگر آنکه تو من رهاننده ای

Ба ороми хешами расонанда Эй

به آرام خویشم رساننده ای

Дигар онкии ту бардае дили зи ман

دگر آنکه تو برده ای دل ز من

Сазадгар бибахшое акнӯн ба ман

سزد گر ببخشایی اکنون به من

Бадви дояи посух чунин дод боз

بدو دایه پاسخ چنین داد باز

Ки эй хуби рухи моҳ бо шарми ноз

که ای خوب رخ ماه با شرم ناز

Писандида ноед чунин аз хирад

پسندیده ناید چنین از خرد

Ки духти шаҳони ройу ойини бад

که دخت شهان رای و آیین بد

Ба пеш оварад ношикеб шавад

به پیش آورد ناشکیبا شود

Ба назд хирадманд расво шавад

به نزد خردمند رسوا شود

Бад-ӣни гӯнаи озарми бардоштӣ

بدین گونه آزرم برداشتی

Ва зини сони раҳи шарми бгзоштӣ

و زین سان ره شرم بگذاشتی

Агар боби ту ин сухан башнавад

اگر باب تو این سخن بشنود

зи подоши ту як замон нағунуд

ز پاداش تو یک زمان نغنود

Туро бар сари ҷони расонади хатар

تو را بر سر جان رساند خطر

Ба зиштии шӯй дар замонаи смр

به زشتی شوی در زمانه سمر

Прирх чу бишунид гуфтор ӯ

پریرخ چو بشنید گفتار او

Пар аз дард шуд ҷони бемор ӯ

پر از درد شد جان بیمار او

Рӯонаши зи гуфтор ӯ шуд дижам

روانش ز گفتار او شد دژم

зи наргис равон кард хуноби ғам

ز نرگس روان کرد خوناب غم

зи мижгони басии рехт бар чеҳри об

ز مژگان بسی ریخت بر چهر آب

Чу бар лолау Настаран дар ноб

چو بر لاله و نسترن در ناب

Ба зорӣ ҳаме гуфт бадбахти ман

به زاری همی گفت بدبخت من

Казин гӯна бар ту кушодами сухан

کزین گونه بر تو گشادم سخن

Ки чандон балои рехтии барсарам

که چندان بلا ریختی برسرم

Ки хӯн бор шуд чашми пргўҳрм

که خون بار شد چشم پرگوهرم

Валикин агар бар серуми рӯзгор

ولیکن اگر بر سرم روزگار

Кунад теғу зубину оташи нисор

کند تیغ و زوبین و آتش نثار

Мапиндор каз меҳри он ширдил

مپندار کز مهر آن شیردل

Маро низ ҳаргиз шавад ҷону дил

مرا نیز هرگز شود جان و دل

Чу доя нигаҳ кард бар чеҳр ӯ

چو دایه نگه کرد بر چهر او

Бидид ашки хунин ва он меҳр ӯ

بدید اشک خونین و آن مهر او

Бидонаст кони сарви хуршеди ёр

بدانست کان سرو خورشید یار

Ҳаво бар хирад кардааст ихтиёр

هوا بر خرد کرده است اختیار

Ба пӯзиш бадв гуфт к-эии хуби чеҳр

به پوزش بدو گفت کای خوب چهر

Туро эзад аз вай мубарроад меҳр

تو را ایزد از وی مبراد مهر

Манам истода ба фармони ту

منم ایستاده به فرمان تو

Кунун чораи созам ба дармони ту

کنون چاره سازم به درمان تو

Шавам аз паии кори ту чораи соз

شوم از پی کار تو چاره ساز

Нагирам шаби орому рӯзи дароз

نگیرم شب آرام و روز دراز

Ба наздик моҳ оварам шоҳ ро

به نزدیک ماه آورم شاه را

Ба дониш барафрӯзам ин гоҳ ро

به دانش برافروزم این گاه را

Чунон шод шуд духтари номвар

چنان شاد شد دختر نامور

Ки гуфтӣ дил рафта омад дигар

که گفتی دل رفته آمد دگر

Равон шуд шаб тира омад чу бод

روان شد شب تیره آمد چو باد

Ба даргоҳи он гирди фаррухи нажод

به درگاه آن گرد فرخ نژاد

Ба донои яке раҳи сӯяши бози ҷуст

به دانا یکی ره سویش باز جست

Ки донад ҳамон бозгФтни дуруст

که داند همان بازگفتن درست

Фиристод назд сипаҳбади паём

فرستاد نزد سپهبد پیام

Ки эй ширдили меҳтари никном

که ای شیردل مهتر نیکنام

Ба пойаст бар дар фиристода Эй

به پایست بر در فرستاده ای

Сухангӯи хирадманди озода Эй

سخنگو خردمند آزاده ای

Агар роҳ бошад бияёд ?бирт

اگر راه باشد بیاید برت

Ситоиш кунад бар сару афсарат

ستایش کند بر سر و افسرت

Чу бишунид гарданкаши номдор

چو بشنید گردنکش نامدار

Фиристодаро гуфт назд ман ор

فرستاده را گفت نزد من آر

Чу доя биёмад бар сарфароз

چو دایه بیامد بر سرفراز

Дўто кард болоу барадаши намоз

دوتا کرد بالا و بردش نماز

Фаромарз ӯро бар хеш хонд

فرامرز او را بر خویش خواند

Навозед бисёру бартари нишонд

نوازید بسیار و برتر نشاند

Бипурседу гуфтои бад-ӣни тираи шаб

بپرسید و گفتا بدین تیره شب

Чаро ранҷаи гаштии бад-ӣни нимаи шаб

چرا رنجه گشتی بدین نیمه شب