Чу тороҷ карданд он бум раст

چو تاراج کردند آن بوم رست

Аз онҷои раҳи малик дигар биҷуст

از آنجا ره ملک دیگر بجست

Бипардохт аз малики ховари замин

بپرداخت از ملک خاور زمین

Абои номдорони Эрони замин

ابا نامداران ایران زمین

Сӯй қирвон рафт аз он ҷойгоҳ

سوی قیروان رفت از آن جایگاه

Бпимўд бар хушки шаш моҳи роҳ

بپیمود بر خشک شش ماه راه

Чўомд бидон марзу кишвари фурӯд

چوآمد بدان مرز و کشور فرود

Фиристод бар шоҳи кишвари дуруд

فرستاد بر شاه کشور درود

зи кораш якояк бидод огаҳӣ

ز کارش یکایک بداد آگهی

Намӯдаш ҳамаи рӯзгор баӣ

نمودش همه روزگار بهی

Кигар эдар оеи з рӯй хирад

که گر ایدر آیی ز روی خرد

Наёрад замонаи туро пеши бад

نیارد زمانه تو را پیش بد

Пазирии ҳамаи боҷи Эрони замин

پذیری همه باج ایران زمین

Чу аз мони надории ҳамеи тоби кин

چو از مان نداری همی تاب کین

Чу огоҳ шуд хусрави қирвон

چو آگاه شد خسرو قیروان

Ки омад сӯии марз ӯ паҳлавон

که آمد سوی مرز او پهلوان

з шодӣ барафрӯхт рухсори ӯй

ز شادی برافروخت رخسار اوی

Ҳам андар замон шуд зи айвон ба кӯй

هم اندر زمان شد ز ایوان به کوی

Бифармуд то сарфарозони шаҳр

بفرمود تا سرفرازان شهر

Бузургон ки буданд бо ҷоҳу баҳр

بزرگان که بودند با جاه و بهر

Пазира шуданду камар бар миён

پذیره شدند و کمر بر میان

Бибастанд бар расму роҳи каён

ببستند بر رسم و راه کیان

Бирафтанд то зон ду ҳафта ба роҳ

برفتند تا زان دو هفته به راه

Бар паҳлавони гирди лашкари паноҳ

بر پهلوان گرد لشکر پناه

Бибаста абри пели рўиинаҳи хам

ببسته ابر پیل رویینه خم

Замини гашти пӯшида аз наълу сам

زمین گشت پوشیده از نعل و سم

Чу бо паҳлавони гашти дидори шоҳ

چو با پهلوان گشت دیدار شاه

Фрўдомд ва пеш биспурад роҳ

فرودآمد و پیش بسپرد راه

Сипаҳбади Фрўдомд аз борагӣ

سپهبد فرودآمد از بارگی

Ҳамон сарфарозон ба якборагӣ

همان سرفرازان به یکبارگی

Гирифташ ба бар паҳлавони шодком

گرفتش به بر پهلوان شادکام

з рустам бипурсед ва аз золи сом

ز رستم بپرسید و از زال سام

з назулу алаф ҳарчӣ будаш ба кор

ز نزل و علف هرچه بودش به کار

зи баҳри сипаҳбади гӯи номи дор

ز بهر سپهبد گو نام دار

Биоварад чандон шаҳи қирвон

بیاورد چندان شه قیروان

Каз он хира шуд чашми эрониён

کز آن خیره شد چشم ایرانیان

з густурданиҳо ва аз хӯрданӣ

ز گستردنی ها و از خوردنی

зи пӯшиданиҳо ва аз бурданӣ

ز پوشیدنی ها و از بردنی

Ҷаҳон шуд саросар чу бозори чин

جهان شد سراسر چو بازار چین

Забон ялон шуд пари офарин

زبان یلان شد پر آفرین

Ду моҳаш ҳаме дошт беруни шаҳр

دو ماهش همی داشت بیرون شهر

Ҳамаи шодӣу хуррамӣ буд баҳр

همه شادی و خرمی بود بهر

Гуҳии гӯйу чавгон ва гоҳе шикор

گهی گوی و چوگان و گاهی شکار

Гуҳӣ раваду базм ва май хушгувор

گهی رود و بزم و می خوشگوار

Аз он пас яке рӯз ахтар биҷуст

از آن پس یکی روز اختر بجست

Ки дар шаҳр рафтан кӣ ояд дуруст

که در شهر رفتن کی آید درست

Ба шаҳраши даровард аз он ҷойгоҳ

به شهرش درآورد از آن جایگاه

Сӯии номвари тоҷ ва дияему гоҳ

سوی نامور تاج و دیهیم و گاه

Чу омад ба айвони шаҳи номдор

چو آمد به ایوان شه نامدار

Нишондаш бар тахт ва кардаш нисор

نشاندش بر تخت و کردش نثار

Азони пас камари баст чун бандагон

ازآن پس کمر بست چون بندگان

Ҳамон номдору парастандагон

همان نامدار و پرستندگان

Парастиш намӯдӣ шабу рӯз беш

پرستش نمودی شب و روز بیش

Або ҳар ки бегона буданду хеш

ابا هر که بیگانه بودند و خویش

Збси некуиҳо ки он шоҳ кард

زبس نیکویی ها که آن شاه کرد

Рух паҳлавон шуд аз озарми зард

رخ پهلوان شد از آزرم زرد

Казу ҳар замони шармсории рабӯд

کزو هر زمان شرمساری ربود

Ситоиши мар ӯро басии брФзўд

ستایش مر او را بسی برفزود

Бад-ӣни гӯнаи як соли бгзоштнд

بدین گونه یک سال بگذاشتند

Ҳамаи шаҳрро боғ пиндоштанд

همه شهر را باغ پنداشتند

Ҳмонгаҳ аз ин гӯнаи он мардумӣ

همانگه از این گونه آن مردمی

Наёварда дар кори мӯеи камӣ

نیاورده در کار مویی کمی

Чаҳ некӯтар аз дӯстӣ бо касе

چه نیکوتر از دوستی با کسی

Ки ӯ баҳра дорад зи дониши басӣ

که او بهره دارد ز دانش بسی

Сипаҳдор бо хусрави номдор

سپهدار با خسرو نامدار

Сухан кард ва пурсед як рӯзгор

سخن کرد و پرسید یک روزگار

Ки эй шоҳи некӯи дили хуби хуй

که ای شاه نیکو دل خوب خوی

Маро шармсорӣ даромад ба рӯй

مرا شرمساری درآمد به روی

зи баси некуиҳо ва аз мардумӣ

ز بس نیکویی ها و از مردمی

Ки он хезад аз гавҳари одамӣ

که آن خیزد از گوهر آدمی

Ки бо ман намӯдӣ дар ин рӯзгор

که با من نمودی در این روزگار

Сипосати гузорам бар шаҳриёр

سپاست گزارم بر شهریار

Кунун чашм дорам ки ту коми хеш

کنون چشم دارم که تو کام خویش

Бигӯе ба ман ҳар чаҳ дорӣ ба пеш

بگویی به من هر چه داری به پیش

Бидон то бубинам ки дар кори шоҳ

بدان تا ببینم که در کار شاه

Маро дастрас ҳаст бо ин сипоҳ

مرا دسترس هست با این سپاه

Ба ҷони андарин кор кӯшиш кунам

به جان اندرین کار کوشش کنم

Магари коми хусрав пажӯҳиш кунам

مگر کام خسرو پژوهش کنم

Шаҳи қирвони зуд бар пой хост

شه قیروان زود بر پای خاست

Ситудаш фаровони чунон чун сазост

ستودش فراوان چنان چون سزاست

Бадв гуфт к-эии шер бо фару ном

بدو گفت کای شیر با فر و نام

Ба бахт ту ҳастам ҳамеи шодком

به بخت تو هستم همی شادکام

Ҳамм подшоҳӣаст ҳам кому бахт

همم پادشاهیست هم کام و بخت

Ҳамми кишвару марз ва ҳам тоҷу тахт

همم کشور و مرز و هم تاج و تخت

Вале орзӯеи маро дар диласт

ولی آرزویی مرا در دلست

Агар чаҳ ба наздик мо мушкиласт

اگر چه به نزدیک ما مشکلست

Чу аз ман кунад паҳлавони хостор

چو از من کند پهلوان خواستار

Бигӯям ҳам акнӯн бар номдор

بگویم هم اکنون بر نامدار

Яке хуби дафтар чунин ёфтам

یکی خوب دفتر چنین یافتم

Чу бар хўондмш тез бишитофтам

چو بر خواندمش تیز بشتافتم

Ки аз дониши он дафтари бостон

که از دانش آن دفتر باستان

Дарав ёд карда басии достон

درو یاد کرده بسی داستان

Мари ин гирди Гаршосби онро навишт

مر این گرد گرشاسب آن را نوشت

Ки будаш зи фарҳангу дониши сиришт

که بودش ز فرهنگ و دانش سرشت

Ки он дам ки заҳҳоки бидодгар

که آن دم که ضحاک بیدادگر

Фиристод моро бад-ӣни бум ва бар

فرستاد ما را بدین بوم و بر

Ба шамшери ин марзро бстдим

به شمشیر این مرز را بستدیم

Ҷаҳонии зи ханҷар ба ҳам бар задем

جهانی ز خنجر به هم بر زدیم

Ки чун панҷсад ва як ҳазорӣ змн

که چون پانصد و یک هزاری زمن

Гузар ёбад азтхми хуишони ман

گذر یابد ازتخم خویشان من

Бидон дам ки ин дафтари паҳлавӣ

بدان دم که این دفتر پهلوی

Навиштам сазадгар з ман бишинавӣ

نوشتم سزد گر ز من بشنوی

Чунин дидам аз гардиши ҳўру моҳ

چنین دیدم از گردش هور و ماه

Чу дар ахтар хеш кардам нигоҳ

چو در اختر خویش کردم نگاه

Ҷавонӣ бияёд хирадманду гирд

جوانی بیاید خردمند و گرد

Сарафроз ва бо ном ва бо дастбурд

سرافراز و با نام و با دستبرد

Наяндешад аз шеру нари аждаҳо

نیندیشد از شیر و نر اژدها

Натарсад зи сахтӣу рӯзи бало

نترسد ز سختی و روز بلا

Ба мардии ҷаҳони зер пой оварад

به مردی جهان زیر پای آورد

Басии некуиҳо ба ҷой оварад

بسی نیکویی ها به جای آورد

Нажоди вай аз мости панҷуми падар

نژاد وی از ماست پنجم پدر

Чу ояд бад-ӣни кишвару бум ва бар

چو آید بدین کشور و بوم و بر

Барояд зи дасташи се кори бузург

برآید ز دستش سه کار بزرگ

Каз он хира гардад далери сутург

کز آن خیره گردد دلیر سترگ

Ба кишвар ҳувайдо шавад панҷ дад

به کشور هویدا شود پنج دد

Каз эшон ҷаҳонии дроФтд ба бад

کز ایشان جهانی درافتد به بد

Ду шер ва ду гургаст ва як аждаҳо

دو شیر و دو گرگست و یک اژدها

Ки гетӣ аз эшон шавад пурбало

که گیتی از ایشان شود پربلا

Аз ин панҷ патёраи тези чанг

از این پنج پتیاره تیز چنگ

Ҷаҳон бар бузургон шавад кортнг

جهان بر بزرگان شود کارتنگ

Шавад марзи ховари саросари хароб

شود مرز خاور سراسر خراب

Ҳамон қирвон гардад аз вай ба тоб

همان قیروان گردد از وی به تاب

Чу эдар расад он яли номвар

چو ایدر رسد آن یل نامور

з гурзаш шавад эмини он бум ва бар

ز گرزش شود ایمن آن بوم و بر

Ба даст вай ояд дадонро ҳалок

به دست وی آید ددان را هلاک

Набошад мар ӯро ба дили тарсу бок

نباشد مر او را به دل ترس و باک

Ба як нимаи кӯҳ аз дасти рост

به یک نیمه کوه از دست راست

Нишонеаст аз мо ба як майли рост

نشانیست از ما به یک میل راست

Ман аз баҳри порнҷи пӯрони ҷавон

من از بهر پارنج پوران جوان

Яке ганҷ биниҳодаам зери он

یکی گنج بنهاده ام زیر آن

Чу ин кор ояд ба дасташи тамом

چو این کار آید به دستش تمام

Барояд зи гардӣу мардяши ном

برآید ز گردی و مردیش نام

Варо бошад ин ганҷро пои музд

ورا باشد این گنج را پای مزد

Ки рухшандаи бодои вай аз аўрмзд

که رخشنده بادا وی از اورمزد

Ҳмидўн дар ин дафтари паҳлавон

همیدون در این دفتر پهلوان

Яке пайкари хубу чеҳри ҷавон

یکی پیکر خوب و چهر جوان

Нигоред карда ки ин чеҳр ӯст

نگارید کرده که این چهر اوست

Ки аз аждару шери дарандаи пӯст

که از اژدر و شیر درنده پوست

Чу андешаи андар дилам шуд дароз

چو اندیشه اندر دلم شد دراز

Аз он некуӣу сарони сарфароз

از آن نیکویی و سران سرفراز

Ба чеҳр ва ба ёли ту чун бингарам

به چهر و به یال تو چون بنگرم

Ба равшани равони ин гумон май барам

به روشن روان این گمان می برم

Ки он гирди фархундаи ахтари туе

که آن گرد فرخنده اختر تویی

Худованди куполу пайкари туе

خداوند کوپال و پیکر تویی

Бадв дод посухи гӯи номдор

بدو داد پاسخ گو نامدار

Ки он хуби дафтар ба назд ман ор

که آن خوب دفتر به نزد من آر

Биоварад ҳаркас ки дафтар бидид

بیاورد هرکس که دفتر بدید

Бидон сӯрати хуб меҳраш гузид

بدان صورت خوب مهرش گزید

Ту гуфтӣ фаромарз шер авжанаст

تو گفتی فرامرز شیر اوژنست

Ки аз баҳри пайкор дар ҷавшанаст

که از بهر پیکار در جوشنست

Аз он шод шуд гирди пҳлўнжод

از آن شاد شد گرد پهلونژاد

Ниёро басӣ офарин кард ёд

نیا را بسی آفرین کرد یاد

Пас аз шоҳ пурсед роз бидон

پس از شاه پرسید راز بدان

Куҷоаст он ҷойгоҳи дадон

کجا است آن جایگاه ددان

Нишон маро дод бояд кунун

نشان مرا داد باید کنون

Кигар пел бошад бисозам забун

که گر پیل باشد بسازم زبون

Чунин гуфт аз эшон яке номвар

چنین گفت از ایشان یکی نامور

Кигар номвари гирди прхошхр

که گر نامور گرد پرخاشخر

Аз эдар битозад се рӯза ба роҳ

از ایدر بتازد سه روزه به راه

Яке кӯҳ бинад баланду сиёҳ

یکی کوه بیند بلند و سیاه

Чу хуршед бар чарх гардон шавад

چو خورشید بر چرخ گردان شود

Нахуст аз сркўаҳ рахшон шавад

نخست از سرکوه رخشان شود

Ҷаҳон дида гуяд ки ин брзи кӯҳ

جهان دیده گوید که این برز کوه

Ки ҳаст аз баландяши гардуни сутӯҳ

که هست از بلندیش گردون ستوه

Муҳӣтаст гирди ҷаҳони сар ба сар

محیط است گرد جهان سر به سر

Ҷузи об аз бурун нест чизе дигар

جز آب از برون نیست چیزی دگر

Чу рафтӣ бидон домани кӯҳсор

چو رفتی بدان دامن کوهسار

Яке хушк равад оядат пеши кор

یکی خشک رود آیدت پیش کار

Ки паҳноаш бошад се фарсанг беш

که پهناش باشد سه فرسنگ بیش

Дарозяш аз андоза ноед ба пеш

درازیش از اندازه ناید به پیش

Мақоми бидонадяш нар аждаҳост

مقام بداندیش نر اژدهاست

Ки гетии саросари азу дар балост

که گیتی سراسر ازو در بلاست

Яке кӯҳи бинии мар ӯро ба тан

یکی کوه بینی مر او را به تن

Кашони мӯии сар бар замин чун расан

کشان موی سر بر زمین چون رسن

Дарозяш бошад фузун аз ду майл

درازیش باشد فزون از دو میل

Ба дами дркшди шеру дарандаи пел

به دم درکشد شیر و درنده پیل

Чу ғории даҳонаш пар аз дӯду тоб

چو غاری دهانش پر از دود و تاب

Ҳаросони азу бар сипеҳри офтоб

هراسان ازو بر سپهر آفتاب

Срўҳош чун обнӯсии дарахт

سروهاش چون آبنوسی درخت

Шавад кӯҳи хорои азуи лухти лухт

شود کوه خارا ازو لخت لخت

Ду чашмаш ба кирдори ду чашмаи хӯн

دو چشمش به کردار دو چشمه خون

зи комаши туф ва дӯзах ояд бурун

ز کامش تف و دوزخ آید برون

Тани тира ӯ ҳаме чун сипар

تن تیره او همی چون سپر

зи фӯлоду оҳани басии сахт тар

ز فولاد و آهن بسی سخت تر

Гар аз ҷой ҷунбад чу кӯҳӣ ба тан

گر از جای جنبد چو کوهی به تن

Забонаши буруни омада аз даҳан

زبانش برون آمده از دهن

На андари ҳавои мурғи ёради гузар

نه اندر هوا مرغ یارد گذر

На андари замини шер ё пели нар

نه اندر زمین شیر یا پیل نر

Чу хуршед бар чарх рахшон шавад

چو خورشید بر چرخ رخشان شود

зи дӯди туф ӯ ҳаросон шавад

ز دود تف او هراسان شود

Замин аз гароняш ларзон шавад

زمین از گرانیش لرزان شود

зи туфаши дили кӯҳи бирёни шӯ

ز تفش دل کوه بریان شو

Бар ӯ чаҳ дарё ва чаҳ кӯҳу дашт

بر او چه دریا و چه کوه و دشت

Ба ҳарҷоӣ осон тавонад гузашт

به هرجای آسان تواند گذشت

Чу аз ҷунбиш ӯро диҳад огаҳӣ

چو از جنبش او را دهد آگهی

Ҷаҳон аз дад ва дом гардад тиҳӣ

جهان از دد و دام گردد تهی

Намондаст дар дашти мо ҷонвар

نماندست در دشت ما جانور

На дому даду мурғ ва на гову хар

نه دام و دد و مرغ و نه گاو و خر

Мари инҳо ки бинӣ ба шаҳри андарун

مر این ها که بینی به شهر اندرون

Наёрем аз шаҳр рафтани бурун

نیاریم از شهر رفتن برون

Ба мо бар аз ин гӯнаи ранҷ ва балост

به ما بر از این گونه رنج و بلاست

Ҳар он кас ки бахшоиш орад равост

هر آن کس که بخشایش آرد رواست

Вази он рӯй дигар ба се рӯзаи роҳ

وز آن روی دیگر به سه روزه راه

Яке беша ҳамчун яке ҷашнгоҳ

یکی بیشه همچون یکی جشنگاه

Ба пеш оядат шаст фарсанги пеш

به پیش آیدت شصت فرسنگ پیش

Гуруҳе дар ӯ поку покизаи кеш

گروهی در او پاک و پاکیزه کیش

Ту гӯйӣ биҳиштӣаст бо рангу буи

تو گویی بهشتیست با رنگ و بوی

зи ҳаргунаи нахҷӣру мурғи андари ӯй

ز هرگونه نخجیر و مرغ اندر اوی

Падед омадаст андари он бум ва бар

پدید آمدست اندر آن بوم و بر

Ду патёраи зини аждаҳои сахт тар

دو پتیاره زین اژدها سخت تر

Азин рӯй бешаи ду шери жён

ازین روی بیشه دو شیر ژیان

Ки ҳастанд бо ҳамдигар ҳамзабон

که هستند با همدگر همزبان

Ду кӯҳанд ҳар ду хурушон чу абр

دو کوهند هر دو خروشان چو ابر

Казишон бадаради дили пелу бабр

کزیشان بدرد دل پیل و ببر

Вази он рӯй дигари ду гурги сутург

وز آن روی دیگر دو گرگ سترگ

Фузуни ҳарякӣ аз ҳиўни бузург

فزون هریکی از هیون بزرگ

Саросари ҳамон марзи эшон хароб

سراسر همان مرز ایشان خراب

Чу ҳомӯну кӯҳ ва чу дарёии об

چو هامون و کوه و چو دریای آب

Аз ин ҷои худ ҷой гуфтор нест

از این جای خود جای گفتار نیست

Чаҳ гӯям ки гуфтан чу дидор нест

چه گویم که گفتن چو دیدار نیست

Заминӣ бидон гӯна бо рангу буи

زمینی بدان گونه با رنگ و بوی

Аз эшон ба вайронӣ оварда рӯй

از ایشان به ویرانی آورده روی

Бар ин бум ва бар ҷой бахшоиш аст

بر این بوم و بر جای بخشایش است

Ки аз номи мардӣ ва бахшоиш аст

که از نام مردی و بخشایش است

Ҳамоно ки фармони яздони пок

همانا که فرمان یزدان پاک

Баринаст кони марз бо тарсу бок

برین است کان مرز با ترس و باک

Ба теғ ва ба гурзи ту эмин шавад

به تیغ و به گرز تو ایمن شود

Ба фари ту ин тира равшан шавад

به فر تو این تیره روشن شود