Зҷо андар омад чу кӯҳи гарон
زجا اندر آمد چو کوه گران
Яке санги андохт бар паҳлавон
یکی سنگ انداخت بر پهلوان
Сипар дар сар оварад он чираи даст
سپر در سر آورد آن چیره دست
Наомад аз он санг бар ваии шикаст
نیامد از آن سنگ بر وی شکست
Ҷаҳони ҷӯи сӯй ханҷар оварад даст
جهان جو سوی خنجر آورد دست
Бадви тохт монанди озргшсб
بدو تاخت مانند آذرگشسب
Бузад бар камаргоҳи деви сиёҳ
بزد بر کمرگاه دیو سیاه
Ба ду нима кардаш дар он ҷойгоҳ
به دو نیمه کردش در آن جایگاه
Хурӯшӣ даромад дар он тираи ғор
خروشی درآمد در آن تیره غار
Ту гуфтӣ бадаред он кӯҳсор
تو گفتی بدرید آن کوهسار
Ҳар он деву ҷодӯ ки бар диж баданд
هر آن دیو و جادو که بر دژ بدند
Аз он қиссаи дев огаҳ шуданд
از آن قصه دیو آگه شدند
Сӯии хона шаҳ ниҳоданд рӯй
سوی خانه شه نهادند روی
Пар аз хашму кӣнаи ҳамаи ҷангҷӯӣ
پر از خشم و کینه همه جنگجوی
Бурун омад аз ғори шери жён
برون آمد از غار شیر ژیان
Броўихт бо лашкари ҷодӯон
برآویخت با لشکر جادوان
Ба танҳо тани хештан бе сипоҳ
به تنها تن خویشتن بی سپاه
Ҳамеи разми ҷусти он гӯи кӣнаи хоҳ
همی رزم جست آن گو کینه خواه
Ба шамшеру гурз ва ба санг ва ба мушт
به شمشیر و گرز و به سنگ و به مشت
зи ҷодӯони дев чандон бикушт
ز جادوان دیو چندان بکشت
Ки аз хӯни он бади гуҳари ҷодӯон
که از خون آن بد گهر جادوان
Дар он кӯҳи сайлоб хӯн шуд равон
در آن کوه سیلاب خون شد روان
Чунин то ки шуд рӯзи он шермард
چنین تا که شد روز آن شیرمرد
зи ҷодӯ девон баровард гирд
ز جادو دیوان برآورد گرد
Чу бар теғи фирӯза гаван рафт меҳр
چو بر تیغ فیروزه گون رفت مهر
Битобед рахшони зи чорами сипеҳр
بتابید رخشان ز چارم سپهر
Гӯону фаромарзи бархестанд
گوان و فرامرز برخاستند
Ба ойини сипаҳро биёростанд
به آیین سپه را بیاراستند
Сӯии боргоҳи ҷаҳони паҳлавон
سوی بارگاه جهان پهلوان
Бирафтанд шодону равшани равон
برفتند شادان و روشن روان
Сипаҳбад надиданд дар боргоҳ
سپهبد ندیدند در بارگاه
Бар номдорон ҷаҳон шуд сиёҳ
بر نامداران جهان شد سیاه
Ба ҷустан гирифтанд чун бе ҳашон
به جستن گرفتند چون بی هشان
Ба ҳар гӯшаи пӯёну ҷӯёни нишон
به هر گوشه پویان و جویان نشان
Парокандаи сӯй ҳисор омаданд
پراکنده سوی حصار آمدند
Ҷаҳони паҳлавон хостор омаданд
جهان پهلوان خواستار آمدند
Хурӯшӣ шуниданд аз он кӯҳсор
خروشی شنیدند از آن کوهسار
Ғаривони мардони даруни ҳисор
غریوان مردان درون حصار
Хурӯши фаромарзи ҳам зон нишон
خروش فرامرز هم زان نشان
Шуниданд гардони гарданкашон
شنیدند گردان گردنکشان
Сипаҳи боздонсти овоз ӯ
سپه بازدانست آواز او
Ҳмонгаҳ шуданд огаҳ аз роз ӯ
همانگه شدند آگه از راز او
Шигифтӣ ҳаме гуфт ҳаркас ки шер
شگفتی همی گفت هرکس که شیر
Бад-ӣни сон диловар набошад далер
بدین سان دلاور نباشد دلیر
Ки танҳо зи мардӣ ба дижи дршдст
که تنها ز مردی به دژ درشدست
Ялӣ аз дижи ҷодӯони бршдст
یلی از دژ جادوان برشدست
Аз он пас бирафтанд наздики диж
از آن پس برفتند نزدیک دژ
Пар аз хӯну пари куштаи бади роҳи диж
پر از خون و پر کشته بد راه دژ
Ба даргоҳи дижи оташ андар заданд
به درگاه دژ آتش اندر زدند
Ба ҷанги андаруни тир ва ханҷар заданд
به جنگ اندرون تیر و خنجر زدند
Ба диж дар шуд он лашкари номдор
به دژ در شد آن لشکر نامدار
Бидиданд паҳлу дар он корзор
بدیدند پهلو در آن کارزار
Бирав ҳаркасӣ аз ҷаҳони офарин
برو هرکسی از جهان آفرین
Бхўонднд бар паҳлавони замин
بخواندند بر پهلوان زمین
Аз он пас кашиданд теғу табар
از آن پس کشیدند تیغ و تبر
Ялони сарафрози прхошхр
یلان سرافراز پرخاشخر
Бикуштанд чандон дар он кӯҳсор
بکشتند چندان در آن کوهسار
Ки шуд жарфи дарёии хӯни ошкор
که شد ژرف دریای خون آشکار
зи баси хӯн дар он кӯҳ резон бирафт
ز بس خون در آن کوه ریزان برفت
Хур аз чархи гардон гурезон бирафт
خور از چرخ گردان گریزان برفت
Бад-ӣни гӯна то хур ки фирӯзи бахт
بدین گونه تا خور که فیروز بخت
Сӯии бохтари баради бунгоҳи рахт
سوی باختر برد بنگاه رخت
Аз он нараҳ девону ҷодӯи сарон
از آن نره دیوان و جادو سران
Намонданд як тани зи номи оварон
نماندند یک تن ز نام آوران
Ҳамаи куштау хастау дили Фкор
همه کشته و خسته و دل فکار
Ту гӯйӣ набошад касе ошкор
تو گویی نباشد کسی آشکار
На бурно бимонаданд ва на марди пер
نه برنا بماندند و نه مرد پیر
Зану бачаҳо низ карданд асир
زن و بچه ها نیز کردند اسیر
Ба тороҷ доданд дижи яксара
به تاراج دادند دژ یکسره
Биҷустанд ҳомӯни вкўаҳу дарра
بجستند هامون وکوه و دره
Басии гавҳару симу дебоу ганҷ
بسی گوهر و سیم و دیبا و گنج
Куҷо гирд карданд девон ба ранҷ
کجا گرد کردند دیوان به رنج
Ба даст омад эрониёнро зи кӯҳ
به دست آمد ایرانیان را ز کوه
Шуданд аз кашӣдан якояки сутӯҳ
شدند از کشیدن یکایک ستوه
Аз он пас чу пардохт он паҳлавон
از آن پس چو پرداخت آن پهلوان
зи деви бидонадяш ва аз ҷодӯон
ز دیو بداندیش و از جادوان
Сӯии марзи чин андар оварад рӯй
سوی مرز چین اندر آورد روی
Ҳаме рафт хуррами дилу роҳи ҷӯй
همی رفت خرم دل و راه جوی
Чу шаш ма бирафтанд пӯён ба роҳ
چو شش مه برفتند پویان به راه
з бисёр рафтан дижам шуд сипоҳ
ز بسیار رفتن دژم شد سپاه
Яке дашт пеш омадаш чун биҳишт
یکی دشت پیش آمدش چون بهشت
Пар аз гулшану боғи покизаи кишт
پر از گلشن و باغ پاکیزه کشت
Дар он хуррами обод рӯй замин
در آن خرم آباد روی زمین
Набад ҳеҷ пайдои каси андари замин
نبد هیچ پیدا کس اندر زمین
Ҳамаи дашти оҳӯу нахҷӣр буд
همه دشت آهو و نخجیر بود
Ҷаҳони паҳлавон зон шигифтӣ намӯд
جهان پهلوان زان شگفتی نمود