Чунон бад ки як рӯз бо анҷуман
چنان بد که یک روز با انجمن
Ба нхҷиргаҳ рафт он пилтан
به نخجیرگه رفت آن پیلتن
Дар он дашту саҳрои басии тохти бўр
در آن دشت و صحرا بسی تاخت بور
Фаровон бияфканад оҳӯу гӯр
فراوان بیفکند آهو و گور
Шаб омад сӯии лашкараши бозгашт
شب آمد سوی لشکرش بازگشت
Абои вижагони андари он паҳни дашт
ابا ویژگان اندر آن پهن دشت
Чу шаб тира шуд паҳлавон бо гуруҳ
چو شب تیره شد پهلوان با گروه
Яке оташӣ дид аз брзи кӯҳ
یکی آتشی دید از برز کوه
Гумонишон ки он оташ аз дидгоҳ
گمانشان که آن آتش از دیدگاه
зи баҳр нишоне фурӯзад сипоҳ
ز بهر نشانی فروزد سپاه
Аннани бораи гоми занро супурд
عنان باره گام زن را سپرد
Ҳаме шуд шитобанда бо чанд гирд
همی شد شتابنده با چند گرد
Бад-ӣни сон ҳаме ронад то рӯзи пок
بدین سان همی راند تا روز پاک
Чу шаби парниён сипаҳ кард чок
چو شب پرنیان سپه کرد چاک
Шаҳи анҷум аз пардаи лоҷувард
شه انجم از پرده لاجورد
Яке машъал афрӯхт аз зари зард
یکی مشعل افروخت از زر زرد
Сипаҳдори фари ҳонги сӣ рафта буд
سپهدار فر هنگ سی رفته بود
зи оташ чу оташ барошуфта буд
ز آتش چو آتش برآشفته بود
Ҳаме шуд саросема бар пушти зин
همی شد سراسیمه بر پشت زین
зи гардони пар аз хашму дили пари зи кин
ز گردان پر از خشم و دل پر ز کین
Шиками гуруснау рӯз бе гоҳи гашт
شکم گرسنه و روز بی گاه گشت
Дами номдорони пар аз оҳи гашт
دم نامداران پر از آه گشت
Чу хуршед дар чодари нилгун
چو خورشید در چادر نیلگون
Ниҳони гашти ранг шаб омад бурун
نهان گشت رنگ شب آمد برون
Ҷаҳони гашт чун чеҳраи аҳриман
جهان گشت چون چهره اهرمن
Сияҳи мори гардуни кушодаи даҳан
سیه مار گردون گشاده دهن
Замини пурҳаросу шаби тираи ранг
زمین پرهراس و شب تیره رنگ
Ҳаме омад аз ҳар сӯи овози ҷанг
همی آمد از هر سو آواز جنگ
Ба тани борагии хастаи вкўФтаҳ
به تن بارگی خسته وکوفته
Равони савор аз ғами ошўФтаҳ
روان سوار از غم آشوفته
Ба болини кӯҳӣ фурӯд омаданд
به بالین کوهی فرود آمدند
Дар он хоки тираи дамӣ бар заданд
در آن خاک تیره دمی بر زدند
Дигар бораи он оташи тобнок
دگر باره آن آتش تابناک
Падед омад аз дидаи сар дар муғок
پدید آمد از دیده سر در مغاک
Нишастанд гардону меҳтар бар асб
نشستند گردان و مهتر بر اسب
Баромад ба монанди озргшсб
برآمد به مانند آذرگشسب
Шаб аз даври оташ ҷаҳон ме намӯд
شب از دور آتش جهان می نمود
Ту гуфтӣ ҳаминасту наздик буд
تو گفتی همین است و نزدیک بود
Бад-ӣн гӯна меронад фарсанги бист
بدین گونه می راند فرسنگ بیست
Надонист кони оташ тез чист
ندانست کان آتش تیز چیست
Чу хуршед бар чарх машъал фурухт
چو خورشید بر چرخ مشعل فروخت
Ба нӯки синони чашми шабро бадухт
به نوک سنان چشم شب را بدوخت
Ҷаҳони ҳамчуи дарёӣ ёқӯт шуд
جهان همچو دریای یاقوت شد
Шаби тираи хуршедро қӯт шуд
شب تیره خورشید را قوت شد
Чунин гуфт бо вижагони номвар
چنین گفت با ویژگان نامور
Ки эй номдорони прхошхр
که ای نامداران پرخاشخر
Барин саҳмгини ҷой бе дастгоҳ
برین سهمگین جای بی دستگاه
Чунин хастау зор ва гум карда роҳ
چنین خسته و زار و گم کرده راه
На мардӣ ба кораст ва на гурзу теғ
نه مردی به کار است و نه گرز و تیغ
На роҳи умед ва на рӯй гриғ
نه راه امید و نه روی گریغ
Ба мардӣ ба доми балои омадем
به مردی به دام بلا آمدیم
Ва ё дар дами аждаҳои омадем
و یا در دم اژدها آمدیم
Ҳамаи дасти хоҳиш ба яздон барем
همه دست خواهش به یزدان بریم
Хурӯшему фарёд ва афғон кунем
خروشیم و فریاد و افغان کنیم
Магари поки довар буд раҳнамоӣ
مگر پاک داور بود رهنمای
Ки моро азин дашти патёраи ҷой
که ما را ازین دشت پتیاره جای
Раҳанд расонад ба ороми хеш
رهاند رساند به آرام خویش
Бубинеми дигари ҳамон коми хеш
ببینیم دیگر همان کام خویش
Вагарна ба ком наҳанг андарем
وگرنه به کام نهنگ اندریم
зи мардӣ ба гирдоб нанг андарем
ز مردی به گرداب ننگ اندریم
Якояки зи аспон фурӯд омаданд
یکایک ز اسپان فرود آمدند
Бидон реги тафтаи яке дам заданд
بدان ریگ تفته یکی دم زدند
Ба зорӣ ҳаме гуфт марди ҷавон
به زاری همی گفت مرد جوان
Ки эй бартар аз ақлу ҳушу равон
که ای برتر از عقل و هوش و روان
Бад-ӣни хушки ҳомӯн бе дастрас
بدین خشک هامون بی دسترس
Ниёзами ту доне нагӯям ба кас
نیازم تو دانی نگویم به کس
Туе роҳ гум кардаро раҳнамоӣ
تویی راه گم کرده را رهنمای
Туе довари поку бартари худоӣ
تویی داور پاک و برتر خدای
Гар аз ранҷи ин бандаи хушнӯди ёр
گر از رنج این بنده خشنود یار
Бар онам ки бар ман ббхшўди ёр
بر آنم که بر من ببخشود یار
Раво дорам ар ҷони зи тираи танам
روا دارم ار جان ز تیره تنم
Бурун ояду тан ба хоки афканам
برون آید و تن به خاک افکنم
Вагарна бибахшоӣ эй додгар
وگرنه ببخشای ای دادگر
Бад-ӣни зори бечораи андари нигар
بدین زار بیچاره اندر نگر
Раҳои даҳ аз банди бастаи маро
رهایی ده از بند بسته مرا
Ҳамон андарин дашти хастаи маро
همان اندرین دشت خسته مرا
Бигуфт ин ва бинишаст бар пушти бўр
بگفت این و بنشست بر پشت بور
Ба фари худованди ноҳиду ҳўр
به فر خداوند ناهید و هور
Ҳмонгаҳи зи ҳомӯни яке тираи гирд
همانگه ز هامون یکی تیره گرد
Баромади ҳавои гашти азуи лоҷувард
برآمد هوا گشت ازو لاجورد
Яке оҳӯе буд бо тоб ва так
یکی آهویی بود با تاب و تک
Пас ӯ яке гург чун нараҳ саг
پس او یکی گرگ چون نره سگ
Аз он гирди тира бурун омаданд
از آن گرد تیره برون آمدند
Ба тезӣ надонам ки чун омаданд
به تیزی ندانم که چون آمدند
Биёмад дмони оҳан аз бими ҷон
بیامد دمان آهن از بیم جان
Бияфканад худро бар паҳлавон
بیفکند خود را بر پهلوان
Сипаҳбад баровард тири хаданг
سپهبد برآورد تیر خدنگ
зи қурбони камони киёнӣ ба чанг
ز قربان کمان کیانی به چنگ
Гирифт ва бирав андар он ронад тир
گرفت و برو اندر آن راند تیر
Бузад бар бар гурги нахҷӣргир
بزد بر بر گرگ نخجیرگیر
зи сина гузар карду сӯии ҷигар
ز سینه گذر کرد و سوی جگر
Ситезандаи гург андар омад ба сар
ستیزنده گرگ اندر آمد به سر
БиФтод ва ҳам дар замон ҷон бидод
بیفتاد و هم در زمان جان بداد
Чунин гуфт гирди сипаҳбади нажод
چنین گفت گرد سپهبد نژاد
Ки ин оҳӯии дардманд аз газанд
که این آهوی دردمند از گزند
з ҷон раст аз чанги гурги нижанд
ز جان رست از چنگ گرگ نژند
Ба зинҳори наздик мо омадаст
به زنهار نزدیک ما آمدست
Гар аз додгар раҳнамо омадаст
گر از دادگر رهنما آمدست
Чу ӯ кушта шуд оҳӯ эмин бирафт
چو او کشته شد آهو ایمن برفت
Ба сӯии чарогоҳи пўииди тафт
به سوی چراگاه پویید تفت
Ҳаме рафт ва эшон пас андари дмон
همی رفت و ایشان پس اندر دمان
Бирафтанд тозон ба раҳ бар камон
برفتند تازان به ره بر کمان
Расиданд ҷое ки аз хуррамӣ
رسیدند جایی که از خرمی
Надидаи чунон дидаи одамӣ
ندیده چنان دیده آدمی
Яке марғзорӣ чу хуррами биҳишт
یکی مرغزاری چو خرم بهشت
Ту гуфтӣ ки ризвони дарави лолаи кишт
تو گفتی که رضوان درو لاله کشت
Пари оби равону пар аз миваи дор
پر آب روان و پر از میوه دار
Пар аз сояу бӯу ранг ва нигор
پر از سایه و بو و رنگ و نگار
Ниёйиш гирифтанд бар кирдигор
نیایش گرفتند بر کردگار
Худованд бахшанда комкор
خداوند بخشنده کامکار
Ки он бандагонро аз он сахти роҳ
که آن بندگان را از آن سخت راه
Бубахшед ва омад ҳамеи неки хоҳ
ببخشید و آمد همی نیک خواه
Чу онҷои расиданди шаби тира буд
چو آنجا رسیدند شب تیره بود
Дили номдорони зи ғами тира буд
دل نامداران ز غم تیره بود
Се рӯз ва се шаб буд то гурусна
سه روز و سه شب بود تا گرسنه
Сипаҳдор бо вижагони як тана
سپهدار با ویژگان یک تنه
Ҳаме тохтанд андари он дашти тор
همی تاختند اندر آن دشت تار
Чаҳ бар шеби ҳомӯн чаҳ бар кӯҳсор
چه بر شیب هامون چه بر کوهسار
Дар он марғзорони басии мива буд
در آن مرغزاران بسی میوه بود
зи покӣу хӯбии ҳамаи нобсўд
ز پاکی و خوبی همه نابسود
Сипаҳбад фурӯд омад аз борагӣ
سپهبد فرود آمد از بارگی
Ҳамон номдорон ба якборагӣ
همان نامداران به یکبارگی
Бихӯраданд мива дамӣ барзаданд
بخوردند میوه دمی برزدند
Чу осӯдаи гаштанд ва эмин шуданд
چو آسوده گشتند و ایمن شدند
Бихуфтанд аз пеши оби равон
بخفتند از پیش آب روان
Дар андеша аз чархи тираи равон
در اندیشه از چرخ تیره روان