Чу бар тахт фирӯза рафт офтоб
چو بر تخت فیروزه رفت آفتاب
Ҷаҳон шуд чу дарёии ёқӯти об
جهان شد چو دریای یاقوت آب
Шаб аз бими шамшери хӯн дар масоф
شب از بیم شمشیر خون در مصاف
Бадаред шеъри сияҳ то ба ноф
بدرید شعر سیه تا به ناف
Сипаҳбади сӯй чашма омад пагоҳ
سپهبد سوی چشمه آمد پگاه
Бидон то бишӯяд ҳам аи згрди роҳ
بدان تا بشوید هم ا زگرد راه
Яке моҳ рух дид чун арғавон
یکی ماه رخ دید چون ارغوان
Нишаста ба наздики оби равон
نشسته به نزدیک آب روان
Ба боло ба сони яке норван
به بالا به سان یکی نارون
Сияҳи зулфи мишкӣни шикан бар шикан
سیه زلف مشکین شکن بر شکن
Ба рухсори хуштар зи боғи биҳишт
به رخسار خوش تر ز باغ بهشت
Ту гуфтӣ з ҷон дорад он маи сиришт
تو گفتی ز جان دارد آن مه سرشت
Ду абрӯ ба кирдори чочии камон
دو ابرو به کردار چاچی کمان
зи ғмзши басии тири бад дар камон
ز غمزش بسی تیر بد در کمان
Чу ӯ тири ғамзаи биндохтӣ
چو او تیر غمزه بینداختی
Тани ошиқ аз дил бипардохтӣ
تن عاشق از دل بپرداختی
Фаромарзи ял чун париро бидид
فرامرز یل چون پری را بدید
Шигифтии азуи лаб ба дандон гузид
شگفتی ازو لب به دندان گزید
Бадв гуфт к-эии моҳ бо зебу фар
بدو گفت کای ماه با زیب و فر
Чаҳ ҷӯӣ ба танҳо азин чашма дар
چه جویی به تنها ازین چشمه در
Сурӯшии ту эй моҳи рух ё парӣ
سروشی تو ای ماه رخ یا پری
Ки дилҳо чу ҷонҳо ҳамеи парварӣ
که دل ها چو جان ها همی پروری
Чунин дод посухи казин гуфтугӯӣ
چنین داد پاسخ کزین گفتگوی
Ндонӣ кат омад ба дили орзӯӣ
ندانی کت آمد به دل آرزوی
Манам духтари шоҳи Фртўртўш
منم دختر شاه فرطورتوش
Ҷаҳони дор ва бо фар ва бо ройу ҳуш
جهان دار و با فر و با رای و هوش
Куҷо бар парии сар ба сари подшост
کجا بر پری سر به سر پادشاست
зи бурҷи барра то ба моҳӣ варост
ز برج بره تا به ماهی وراست
Бигуфт ин ва дар чашма шуд нопадид
بگفت این و در چشمه شد ناپدید
Дили паҳлавон аз ғамаш бар тапид
دل پهلوان از غمش بر تپید
Дилаш пар шуд аз меҳри он моҳрӯӣ
دلش پر شد از مهر آن ماهروی
Пурандешаи гашт ва ба дили чораи ҷӯй
پراندیشه گشت و به دل چاره جوی
зи чашмаи равони гашт бо дарди ҷуфт
ز چشمه روان گشت با درد جفت
Пар аз ғам биёмад ба ёрон бигуфт
پر از غم بیامد به یاران بگفت
Ки эй номдорони равшани равон
که ای نامداران روشن روان
Парии барад аз ман дилу ҳушу ҷон
پری برد از من دل و هوش و جان
зи мардии марои сӯй бозӣ фиканд
ز مردی مرا سوی بازی فکند
Ба бозӣ ба дом ғамам кард банд
به بازی به دام غمم کرد بند
зи меҳр оташӣ зад ба ҷони андарам
ز مهر آتشی زد به جان اندرم
Ки гар бигузарам зин сухан нагузарам
که گر بگذرم زین سخن نگذرم
Бакӯшам бпўим ба гирди ҷон
بکوشم بپویم به گرد جان
Магар ошкоро шавад ин ниҳон
مگر آشکارا شود این نهان
Ки ин орзӯҳо ба даст оварам
که این آرزوها به دست آورم
Вагар сар ба хорӣ ба шаст оварам
و گر سر به خواری به شست آورم
На андеша аз дев ва аз аждаҳо
نه اندیشه از دیو و از اژدها
На аз тиру шамшеру гурзу бало
نه از تیر و شمشیر و گرز و بلا
Гӯон чун шуниданд гуфтор ӯ
گوان چون شنیدند گفتار او
Бпжмрди дилашон ба озор ӯ
بپژمرد دلشان به آزار او
Надонист каси номи Фртўртўш
ندانست کس نام فرطورتوش
Дил ҳар кас аз ғам пар оварад туаш
دل هر کس از غم پر آورد توش
Ба посух чунин гуфт ҳаркаси бадавӣ
به پاسخ چنین گفت هرکس بدوی
Ки эй номвари гирди прхошҷўӣ
که ای نامور گرد پرخاشجوی
Се рӯз ва се шаб то ба ҳангоми хеш
سه روز و سه شب تا به هنگام خویش
Ҷудо мондаем аз сари роҳи хеш
جدا مانده ایم از سر راه خویش
Сипаҳ нест огаҳи зи гуфтори мо
سپه نیست آگه ز گفتار ما
Вазин тираи гавани рӯзи бозори мо
وزین تیره گون روز بازار ما
з нодидани паҳлавон бе гумон
ز نادیدن پهلوان بی گمان
Пар аз дард бошанд тираи равон
پر از درد باشند تیره روان
Кунун сӯии лашкар бибояд шудан
کنون سوی لشکر بباید شدن
Набояд дарин кори дам бар задан
نباید درین کار دم بر زدن
Чу лашкар бибинӣ ба равшани равон
چو لشکر ببینی به روشن روان
зи ту шод гирданд перу ҷавон
ز تو شاد گردند پیر و جوان
Аз он пас бар он роҳи рӯ кат ҳавост
از آن پس بر آن راه رو کت هواست
Чу бар моу лашкарат фармон равост
چو بر ما و لشکرت فرمان رواست
Чу бишунид гуфтори меҳтари параст
چو بشنید گفتار مهتر پرست
Нишаст аз бар зину теғӣ ба даст
نشست از بر زین و تیغی به دست
Сӯии лашкари хеши ҷустанди роҳ
سوی لشکر خویش جستند راه
Саросемаи ҷӯёни дил аз ғами табоҳ
سراسیمه جویان دل از غم تباه
Вази он сӯи сипоҳи ҷаҳони паҳлавон
وز آن سو سپاه جهان پهلوان
Шабу рӯз бо дарду ғами нотавон
شب و روز با درد و غم ناتوان
Ҳамаи рӯзи пӯянда бар дашту кӯҳ
همه روز پوینده بر دشت و کوه
Сипаҳдори ҷӯёни бадӣ бо гуруҳ
سپهدار جویان بدی با گروه
Ба ҳарчанд ҷустанд кам ёфтанд
به هرچند جستند کم یافتند
Сӯии манзил ва ҷойгаҳ тохтанд
سوی منزل و جایگه تاختند
Ба ноком боист онҷои бадан
به ناکام بایست آنجا بدن
Ншоистшон бесипаҳбад шудан
نشایستشان بی سپهبد شدن
Вази он сӯи сипаҳбад ба кӯҳӣ расед
وز آن سو سپهبد به کوهی رسید
Бад аз баси баландии сараши нопадид
بد از بس بلندی سرش ناپدید
Кашидӣ зи тундии сари андари саҳоб
کشیدی ز تندی سر اندر سحاب
Надидаи сараши тайри парони уқоб
ندیده سرش طیر پران عقاب
Шаби андари ҷаҳони чодари машки фом
شب اندر جهان چادر مشک فام
Бгстрд бар рӯй заррини хайём
بگسترد بر روی زرین خیام
Фурӯд омад он ширдили пеши кӯҳ
فرود آمد آن شیردل پیش کوه
зи меҳри парӣ рӯй гашта сутӯҳ
ز مهر پری روی گشته ستوه
Гуҳии меҳри дилбари бадаши ғмгсор
گهی مهر دلبر بدش غمگسار
Гуҳ аз баҳр лашкар бинолед зор
گه از بهر لشکر بنالید زار
Аз он кӯҳи ногуҳи хурӯшии бхост
از آن کوه ناگه خروشی بخاست
Барафрӯхт оташи абри дасти рост
برافروخت آتش ابر دست راست
Ҳамон оташ тиздм барфурӯхт
همان آتش تیزدم برفروخت
Ту гуфтӣ дар ва дашт хоҳад бсухт
تو گفتی در و دشت خواهد بسوخت
Сипаҳбади назора бар он кӯҳи сар
سپهبد نظاره بر آن کوه سر
Бар он оташи тези анбӯҳ бар
بر آن آتش تیز انبوه بر
Чунин гуфт кони оташи тиздм
چنین گفت کان آتش تیزدم
Кзўист бар чархи гардуни ситам
کزویست بر چرخ گردون ستم
Ҳамонаст каз давр бинанда дид
همانست کز دور بیننده دید
Ки моро бад-ӣни сӯи з лашкар кашид
که ما را بدین سو ز لشکر کشید