Дарин гуфтугӯи бад ки аз ногаҳон

درین گفتگو بد که از ناگهان

Хурӯшии баромад ки эй паҳлавон

خروشی برآمد که ای پهلوان

Ту онӣ ки гӯйӣ ба мардии манам

تو آنی که گویی به مردی منم

Ки кӯҳи гаронро збни бркнм

که کوه گران را زبن برکنم

Манам ширдили номдор аз маон

منم شیردل نامدار از مهان

Ба мардии ҳамеи пўими андари ҷаҳон

به مردی همی پویم اندر جهان

Ба ханҷари калони кӯҳро бстдм

به خنجر کلان کوه را بستدم

Сипоҳӣ бар он гӯна бар ҳам задам

سپاهی بر آن گونه بر هم زدم

Агар марди размии ту эй паҳлавон

اگر مرد رزمی تو ای پهلوان

Яке пои дорӣ чу кндоўрон

یکی پای داری چو کندآوران

Бибинӣ кунун захми шамшери тез

ببینی کنون زخم شمشیر تیز

Туро гӯям аз гардиши дору гир

تو را گویم از گردش دار و گیر

Ба мардӣ кунун пой бар ҷой бидор

به مردی کنون پای بر جای بدار

Ки бар ту кунам рӯзи рухшандаи тор

که بر تو کنم روز رخشنده تار

Манам шери ҷангии сияҳи деви фом

منم شیر جنگی سیه دیو فام

Биёбам ҳам акнӯн зи кори ту ком

بیابم هم اکنون ز کار تو کام

Сипаҳбад чу бишунид бурҷаст зуд

سپهبد چو بشنید برجست زود

Бапушед ҷавшан ба кирдори дӯд

بپوشید جوشن به کردار دود

Бар афканд бар гстўон бар саманд

بر افکند برگستوان بر سمند

Ба фитрок барбаст печони каманд

به فتراک بربست پیچان کمند

Фурӯи баради гурзи гаронро ба зин

فرو برد گُرز گران را به زین

Ба боло бар омад чу кӯҳӣ ба кин

به بالا بر آمد چو کوهی به کین

Хурӯшед к-эии деви носозгор

خروشید کای دیو ناسازگار

Ҳам оварадат омад бророи кор

هم آوردت آمد برآرای کار

Ба ханҷари ман ин дашт дарё кунам

به خنجر من این دشت دریا کنم

зи болои ту кӯҳ паҳно кунам

ز بالای تو کوه پهنا کنم

Чунонат бипечам ман эй бднжод

چنانت بپیچم من ای بدنژاد

Ки норай аз он пас калони кӯҳи ёд

که ناری از آن پس کلان کوه یاد

Хурӯшед деви андари он тираи шаб

خروشید دیو اندر آن تیره شب

зи тундӣ ба гуфтори нобастаи лаб

ز تندی به گفتار نابسته لب

Ба зери андараши бодпоиӣ чу абр

به زیر اندرش بادپایی چو ابر

Биёмад ба наздики ғурони ҳужабр

بیامد به نزدیک غران هژبر

Яке саҳмгини кӯҳи бади бадгумон

یکی سهمگین کوه بد بدگمان

Ту гуфтӣ замин буд зераши навон

تو گفتی زمین بود زیرش نوان

зи пӯлоди тргу зи оҳани қабоӣ

ز پولاد ترگ و ز آهن قبای

Бпўшидаҳи андоми сар то ба пой

بپوشیده اندام سر تا به پای

Чу омад ба наздики гирди далер

چو آمد به نزدیک گرد دلیر

Ду гирди диловар чу ғуррандаи шер

دو گرد دلاور چو غرنده شیر

Дар он тираи шаб дар ҳам омехтанд

در آن تیره شب در هم آمیختند

Ту гуфтӣ ба ҳамашон дар омехтанд

تو گفتی به همشان در آمیختند

Ба захми тбрзини брошўФтнд

به زخم تبرزین برآشوفتند

Саронро ба ханҷар ҳаме кӯфтанд

سران را به خنجر همی کوفتند

Чу чанде бакӯшед гирди далер

چو چندی بکوشید گرد دلیر

Сӯй чап битозед чу нараҳ шер

سوی چپ بتازید چو نره شیر

Кашид аз миёни теғи вологуҳар

کشید از میان تیغ والاگهر

ФрўкўФт бар тораки деви нар

فروکوفت بر تارک دیو نر

Шаби тирау теғи зҳробдор

شب تیره و تیغ زهرآبدار

Чунон буд бар тарки ҷангии савор

چنان بود بر ترک جنگی سوار

Ту гуфтӣ ки хуршед бар обнӯс

تو گفتی که خورشید بر آبنوس

Фишонд ҳамеи хӯрдаи сндрўс

فشاند همی خورده سندروس

Бидон гӯна то меҳри заррини чароғ

بدان گونه تا مهر زرین چراغ

Барафрӯхт бар рӯй ҳомӯну роғ

برافروخت بر روی هامون و راغ

Ҳаме ҳамла карданд бар икдгр

همی حمله کردند بر یکدگر

Якеро зи бад сар напечед ва бар

یکی را ز بد سر نپیچید و بر

Саранҷоми гирди диловари зи ҷой

سرانجام گرد دلاور ز جای

Баромади яке тунди бФшрди пой

برآمد یکی تند بفشرد پای

Даромад сӯии росташи ҳамчуи гирд

درآمد سوی راستش همچو گرد

Синони дори найза бар ӯ рост кард

سنان دار نیزه بر او راست کرد

Бузад бар камарбанди он бади гуҳар

بزد بر کمربند آن بد گهر

Ту гуфтӣ бадаред кӯҳу камар

تو گفتی بدرید کوه و کمر

Баровардаш аз ҷо чу кӯҳи сиёҳ

برآوردش از جا چو کوه سیاه

Бияфканад хораш бидон размгоҳ

بیفکند خوارش بدان رزمگاه

Ду даст аз пас пушт барбаст сахт

دو دست از پس پشت بربست سخت

Бадв гуфт к-эии деви баргаштаи бахт

بدو گفت کای دیو برگشته بخت

Каҷоти он ҳамаи мардӣу кому лоф

کجات آن همه مردی و کام و لاف

Бидодӣ сари хештан аз газоф

بدادی سر خویشتن از گزاف

Набарам сарат зон ки нанг оядам

نبرم سرت زان که ننگ آیدم

Агар чун ту сесад ба чанг оядам

اگر چون تو سیصد به چنگ آیدم

Ду гӯшаш ба ханҷари ҳмонгаҳи бсФт

دو گوشش به خنجر همانگه بسفت

Ду наъли гарон андрў кард ва гуфт

دو نعل گران اندرو کرد و گفت

Ки акнӯн брлшкрми раҳнамоӣ

که اکنون برلشکرم رهنمای

Чу хоҳӣ ки монад саратро ба ҷой

چو خواهی که ماند سرت را به جای

Сияҳ дев гуфт эй гӯ бе ҳам?ил

سیه دیو گفت ای گو بی همال

Худованди куполу аврангу ёл

خداوند کوپال و اورنگ و یال

Ба мардӣ касе даст бар ман наёфт

به مردی کسی دست بر من نیافت

Ҳамон шери нари гирд асбам наёфт

همان شیر نر گرد اسبم نیافت

Басии номвари кордидаҳи савор

بسی نامور کاردیده سوار

Ки аз ман рамеданд дар корзор

که از من رمیدند در کارزار

Касе тоби шамшер ва гурзам надошт

کسی تاب شمشیر و گُرزم نداشت

Сипеҳр аз набардами ҳамеи сари бгошт

سپهر از نبردم همی سر بگاشت

Гумонами чунин бад ки андари замин

گمانم چنین بد که اندر زمین

Набошад касе кӯ ба ҳангоми кин

نباشد کسی کو به هنگام کین

Бар асб ман ифшоанд аз боди гирд

بر اسب من افشاند از باد گرد

Вагар бод гардад ба рӯзи набард

وگر باد گردد به روز نبرد

зи баси мардӣу неруӣу ёли ту

ز بس مردی و نیروی و یال تو

Ҳамон бандаи фару гардии ту

همان بنده فر و گردی تو

Ба ҳар ҷо ки гӯйии туро раҳ барам

به هر جا که گویی تو را ره برم

Замонии зи рои ту барнагзарам

زمانی ز رای تو برنگذرم

Валикини марои андари ин кӯҳсор

ولیکن مرا اندر این کوهسار

Басии ганҷ ва тоҷаст ва ҳам гӯшвор

بسی گنج و تاج است و هم گوشوار

Ғулому парастор ва ҳам зери даст

غلام و پرستار و هم زیر دست

Ҳамон асбу асбоб ва фарш нишаст

همان اسب و اسباب و فرش نشست

Ки гирд оваредам ба рӯзи дароз

که گرد آوریدم به روز دراز

Кашидам бад-ӣни кӯҳи хорои фароз

کشیدم بدین کوه خارا فراز

Бимон то биорам ҳамаи пеши ту

بمان تا بیارم همه پیش تو

Ки пари дарди бодои бидонадяши ту

که پر درد بادا بداندیش تو

Сипаҳбад чу зини гӯна гуфтор дид

سپهبد چو زین گونه گفتار دید

Дили деви бдхў парастор дид

دل دیو بدخو پرستار دید

Пурандеша шуд гуфт ту ҷодуӣ

پراندیشه شد گفت تو جادویی

Ба макру фиребу баду бдхўиӣ

به مکر و فریب و بد و بدخویی

Бад-ӣн гуфт ширину чарбии забон

بدین گفت شیرین و چربی زبان

зи ман баради хоҳии сарати ройгон

ز من برد خواهی سرت رایگان

Сияҳ дев бурҷаст ва савганд хӯрд

سیه دیو برجست و سوگند خورد

Ба рӯзи сифеду шаби лоҷувард

به روز سفید و شب لاجورد

Ба мардӣу гардӣу тахти вукалоа

به مردی و گردی و تخت وکلاه

Ба шамшеру гурз ва ба хуршеду моҳ

به شمشیر و گُرز و به خورشید و ماه

Ки ман аз раҳ дод гӯям сухан

که من از ره داد گویم سخن

Аз ин гуфт бо ман ту дил бад макун

از این گفت با من تو دل بد مکن

Фаромарз донист кӯ рост гуфт

فرامرز دانست کو راست گفت

Ки савганд бо мардумӣ буд ҷуфт

که سوگند با مردمی بود جفت

Ва дигар ки аз хештан дод дод

و دیگر که از خویشتن داد داد

Азуи бади нишоне гирифтан ба ёд

ازو بد نشانی گرفتن به یاد

Агар деви бинӣ агар одамӣ

اگر دیو بینی اگر آدمی

Чу дар вай буд мояи мардумӣ

چو در وی بود مایه مردمی

Сухан ҳоаш бипазиру дили бршкн

سخن هاش بپذیر و دل برشکن

Ба вижа ки аз дод ронад сухан

به ویژه که از داد راند سخن

Ҷавони сарафрози фармонраво

جوان سرافراز فرمانروا

Азу банд бикшод ва кардаш раҳо

ازو بند بگشاد و کردش رها