зи болоаш бар сарви бастами сухан

ز بالاش بر سرو بستم سخن

Хирад гуфт кӯтоҳ бинӣ макун

خرد گفت کوتاه بینی مکن

Лаби лаъл ӯ дарҷи ёқӯт буд

لب لعل او درج یاقوت بود

Ки аз гавҳарони дарҷро қӯт буд

که از گوهران درج را قوت بود

Забони бастаи тӯтии зи гуфтор ӯ

زبان بسته طوطی ز گفتار او

Сеӣ сарв дар банди рафтор ӯ

سهی سرو در بند رفتار او

Дили шаби шаддодии зи гесуӣ ӯ

دل شب شدادی ز گیسوی او

Маи нави хаёлии зи абрӯӣ ӯ

مه نو خیالی ز ابروی او

Дили ошӯб дар банди офоқ буд

دل آشوب در بند آفاق بود

Ба хӯбӣ чун абрӯии тоқ буд

به خوبی چون ابروی طاق بود

Дили шида аз оташи ишқи сӯхт

دل شیده از آتش عشق سوخت

Чу оташи ду рухсорааш бар фурухт

چو آتش دو رخساره اش بر فروخت

Ба зулфи сиёҳаш гирифтор шуд

به زلف سیاهش گرفتار شد

Ба чашмаши ҷаҳон чун шаб тор шуд

به چشمش جهان چون شب تار شد

Билразед бар хештани шаҳриёр

بلرزید بر خویشتن شهریار

Битарсед сахт аз бади рӯзгор

بترسید سخت از بد روزگار

зи дидаи дилаш сахт шуд мубтало

ز دیده دلش سخت شد مبتلا

Фурӯ шуд ба гирдоби баҳри бало

فرو شد به گرداب بحر بلا

Чу хоҳӣ ки монад қарорат ба дил

چو خواهی که ماند قرارت به دل

Ду дида ба дидор дидани мҳл

دو دیده به دیدار دیدن مهل

Балои дил аз дида бояд кашид

بلای دل از دیده باید کشید

Дил ҳар кас аз дида шуд ончӣ дид

دل هر کس از دیده شد آنچه دید

Аннани дил аз дасти бгзошти мард

عنان دل از دست بگذاشت مرد

Чу дида ба дидори афрошти мард

چو دیده به دیدار افراشت مرد

Ба гесуӣ ӯ мубтало шуд дилаш

به گیسوی او مبتلا شد دلش

Гирифтори дом бало шуд дилаш

گرفتار دام بلا شد دلش

Гули сурх ӯ гашт чун заъфарон

گل سرخ او گشت چون زعفران

Гирифтаи баҳори ҷамолаши хазон

گرفته بهار جمالش خزان

Қади сарв ӯ чун камон хам гирифт

قد سرو او چون کمان خم گرفت

Замин аз сиришкаши пар аз нам гирифт

زمین از سرشکش پر از نم گرفت

Сар ва поиш ларзанда чун бед монад

سر و پایش لرزنده چون بید ماند

зи дидаи басии хӯни дили брФшонд

ز دیده بسی خون دل برفشاند

На ёроии мондан на пои гурез

نه یارای ماندن نه پای گریز

Ду чашмаш чу сайли равони ашки рез

دو چشمش چو سیل روان اشک‌ریز

Ба дил гуфт к-эии мурғи зирак ба дом

به دل گفت کای مرغ زیرک به دام

Гирифтори гаштӣ ба савдои хом

گرفتار گشتی به سودای خام

Висолаш нахоҳад шудани рӯзи бим

وصالش نخواهد شدن روز بیم

Набошад аз ин рӯй ба рӯзи сим

نباشد از این روی به روز سیم

Марои оина каз Рахш ранг нест

مرا آینه کز رخش رنگ نیست

Чаҳ ҳосил ки моро аз ва нанг нест

چه حاصل که ما را ازو ننگ نیست

Вази онҷо ки аз ишқ бечора ам

وز آنجا که از عشق بیچاره‌ام

Вале бандаи сарв озода ам

ولی بنده سرو آزاده‌ام

Ҳаме гуфт ва май рехт аз дидаи хӯн

همی‌گفت و می‌ریخت از دیده خون

Аз он оташии кони бадаш дар дарун

از آن آتشی کان بدش در درون

Чу шҳзодаҳро дид перони пер

چو شهزاده را دید پیران پیر

Ки гардид дар ишқи бонӯи асир

که گردید در عشق بانو اسیر

Битарсед сахт аз бади рӯзгор

بترسید سخت از بد روزگار

Ба ёд омадаш панди омӯзгор

به یاد آمدش پند آموزگار

Куҷои Кебек бо боз дмсоз шуд

کجا کبک با باز دمساز شد

Куҷои гӯр бо шер ҳамроз шуд

کجا گور با شیر همراز شد

Наоне чунин гуфт бо саракашон

نهانی چنین گفت با سرکشان

Ки байнами яке фитнаи ӣнҷои нишон

که بینم یکی فتنه اینجا نشان

Мабодои балое ҳувайдо шавад

مبادا بلایی هویدا شود

Ба навъе як фитна пайдо шавад

به نوعی یک فتنه پیدا شود

Аз он пеш оташ фурӯзад шитоб

از آن پیش آتش فروزد شتاب

Шитобем наздики афросйоб

شتابیم نزدیک افراسیاب

Бигуфт ин ва чун оташ аз ҷои ҷуст

بگفت این و چون آتش از جای جست

Гирифтаи сари дасти шида ба даст

گرفته سر دست شیده به دست

зи ҷои ҷусти перон чу озргшсб

ز جا جست پیران چو آذرگشسب

Далерон нишастанд бар пушти асб

دلیران نشستند بر پشت اسب

Ҳама раҳ гирифтанд гардони шитоб

همه ره گرفتند گردان شتاب

Чунин то ба даргоҳи афросйоб

چنین تا به درگاه افراسیاب

Чу шаҳ дид шидаи бад-ӣни сони нижанд

چو شه دید شیده بدین سان نژند

Ба ғами мубтало ва ба ҷони мустаманд

به غم مبتلا و به جان مستمند

Бипурседу перон виса бигуфт

بپرسید و پیران ویسه بگفت

Ба шаҳ ошкоро намӯд аз наҳуфт

به شه آشکارا نمود از نهفت

Чу оташи ду рухсор шаҳ барфурӯхт

چو آتش دو رخسار شه برفروخت

Дилаш аз барои гиромӣ бсухт

دلش از برای گرامی بسوخت

Бипурсед тадбири кор аз сарон

بپرسید تدبیر کار از سران

Бигуфтанд бо ӯ ҳамаи сарварон

بگفتند با او همه سروران

Ки бар мо бад омад зи гардандаи ҳўр

که بر ما بد آمد ز گردنده هور

Ки неи зар ба кор ояд эдар на зӯр

که نی زر به کار آید ایدر نه زور

Ҳамоно ки то чарх гарданда аст

همانا که تا چرخ گردنده است

Надода касеро чунин кори даст

نداده کسی را چنین کار دست

Чу ширии дил шида кардӣ хурӯш

چو شیری دل شیده کردی خروش

Аз он ишқи бонӯ ҳаме шуд зи ҳуш

از آن عشق بانو همی‌شد ز هوش

Ба ҳам бар ҳамеи суди дасти дареғ

به‌هم بر همی سود دست دریغ

Ҳамеи ҷуст монанди барқии зтиғ

همی جَست مانند برقی ز تیغ

Бадв гуфт хӯн шуд зондаҳи дилам

بدو گفت خون شد ز انده دلم

зи захми мижа то дили андари гулам

ز زخم مژه تا دل اندر گلم

Дилами хӯн аз ин ҷавр айём шуд

دلم خون از این جور ایام شد

Ки номам аз ин ишқ бадном шуд

که نامم از این عشق بدنام شد

Вази он пас ба сӯй падар кард рӯй

وز آن پس به سوی پدر کرد روی

Казин нанги марги омадами орзӯӣ

کزین ننگ مرگ آمدم آرزوی

Сари худ ба ханҷари бабрам кунун

سر خود به خنجر ببرم کنون

Бирезам дар ин ишқ бар хоки хӯн

بریزم در این عشق بر خاک خون

Бигуфт ин ва ханҷар кашид ӯ шитоб

بگفت این و خنجر کشید او شتاب

Гирифташ сари дасти афросйоб

گرفتش سر دست افراسیاب

Бурун кардаш аз даст гуфт эй писар

برون کردش از دست گفت ای پسر

Чаҳ суд ар барӣ аз тани хеши сар

چه سود ار بری از تن خویش سر

Машав тез то чораи кори ту

مشو تیز تا چاره کار تو

Бисозам кунам гарми бозори ту

بسازم‌، کنم گرم بازار تو

Магар бар муродат дуое кунам

مگر بر مرادت دعایی کنم

Дили дардмандат давое кунам

دل دردمندت دوایی کنم

Яке тарк буд андари он анҷуман

یکی ترک بود اندر آن انجمن

Ба чанголи шер ва ба тани пилтан

به چنگال شیر و به تن پیلتن

Сараш баркашида ба чархи баланд

سرش برکشیده به چرخ بلند

Ҳамоно ки будӣ басии зӯрманд

همانا که بودی بسی زورمند

Ба турон набад марди ҳамтоӣ ӯ

به توران نبد مرد همتای او

Чиҳил тани нбрдоштии пой ӯ

چهل تن نبرداشتی پای او

Збимши дили шери пари бим буд

ز بیمش دل شیر پر بیم بود

Ҳужабри жёни дил ба ду ним буд

هژبر ژیان دل به دو نیم بود

Ба хушкии паланг ва ба дарёи наҳанг

به خشکی پلنگ و به دریا نهنگ

Набад марди майдон ӯ рӯзи ҷанг

نبد مرد میدان او روز جنگ

Далеру ҷаҳонгир ва бо ройу ком

دلیر و جهانگیر و با رای و کام

Ҷаҳони паҳлавонро тмртоши ном

جهان پهلوان را تمرتاش نام

Ба шаҳ гуфт чаҳ ин ҷой ошФтн аст

به شه گفت چه این جای آشفتن است‌؟

Чунин баси зиёни сухан гуфтан аст

چنین بس زیان سخن گفتن است