зи рустам чаҳ дории ту дили пари ҳарос

ز رستم چه داری تو دل پر هراس

Маро зу ба мардии фузунтар шинос

مرا زو به مردی فزون تر شناس

Гузинам зи лашкари даҳ ва ду ҳазор

گزینم ز لشکر ده و دو هزار

Ҳамаи паҳлавонони ханҷари гузор

همه پهلوانان خنجر گذار

Аз ин ҷои рӯм то ба коблстон

از این جا روم تا به کابلستان

Бисӯзам бару буми Зобулстон

بسوزم بر و بوم زابلستان

На рустами бимонам на дастони пер

نه رستم بمانم نه دستان پیر

Баборам дар он Зуҳраи борони тир

ببارم در آن زهره باران تیر

зи хӯни лаъли созами равони наъли асб

ز خون لعل سازم روان نعل اسب

зи пардаи кашами ҷаъди бонӯи гшсб

ز پرده کشم جعد بانو گشسب

зи айвон ба гесуаши беруни кашам

ز ایوان به گیسوش بیرون کشم

зи тахти бузургӣ ба ҳомӯни кашам

ز تخت بزرگی به هامون کشم

Ба коми дили шоҳу бахти баланд

به کام دل شاه و بخت بلند

Ба хами камон ва ба хоми каманд

به خم کمان و به خام کمند

Бихоҳам аз ӯ хӯни гардони тамом

بخواهم از او خون گردان تمام

з рустам намонад дар офоқи ном

ز رستم نماند در آفاق نام

Бадв гуфт грсиўзи бдФъол

بدو گفت گرسیوز بدفعال

Ки эй паҳлавони зода бе ҳам?ил

که ای پهلوان زاده بی همال

Набошад ниёзат ба коблстон

نباشد نیازت به کابلستان

На бо рустаму ҷанги Зобулстон

نه با رستم و جنگ زابلستان

Ки бонӯ буд наз раҳи манзилаш

که بانو بود نز ره منزلش

Хуши афтода дар марзи турони дилаш

خوش افتاده در مرز توران دلش

Саропарда аш ҳаст кӯии сипеҳр

سراپرده اش هست کوی سپهر

Фаромарзу бонӯи ду чун моҳу меҳр

فرامرز و بانو دو چون ماه و مهر

Чаҳ ҳоҷат ки то Зобулстони шӯй

چه حاجت که تا زابلستان شوی

Ба кӣна бар пӯри дастони шӯй

به کینه بر پور دستان شوی

Раҳи давр бар хеш кӯтоҳ кун

ره دور بر خویش کوتاه کن

Базӯдии ту андеша роҳ кун

بزودی تو اندیشه راه کن

Тмртош аз ин гуфта дил шод кард

تمرتاش از این گفته دل شاد کرد

Равонро аз андеша озод кард

روان را از اندیشه آزاد کرد

Чунин гуфт к-эии номдорони тӯр

چنین گفت کای نامداران تور

Куҷои шери тарсади зи як дашти гӯр

کجا شیر ترسد ز یک دشت گور

Манам пушти ин номдори анҷуман

منم پشت این نامدار انجمن

Надида касе дар ҷаҳони пушти ман

ندیده کسی در جهان پشت من

Ба ҳам пушти теғи ман аз офтоб

به هم پشت تیغ من از آفتاب

Кунад рӯй кишвар чу дарёии об

کند روی کشور چو دریای آب

Ситораи нишони синон ман аст

ستاره نشان سنان من است

Хамидаи сипеҳр аз камон ман аст

خمیده سپهر از کمان من است

Шафақи домани он рӯз дар хӯн кашид

شفق دامن آن روز در خون کشید

Ки теғами нигуни шуъла берун кашид

که تیغم نگون شعله بیرون کشید

Кушодаи ҷаҳон аз каманд ман аст

گشاده جهان از کمند من است

Саронро сари андар ба банд ман аст

سران را سر اندر به بند من است

Самандам чаҳ ҷавлон кунад рӯзи кин

سمندم چه جولان کند روز کین

з мсмор наилм биҷунбад замин

ز مسمار نعلم بجنبد زمین

Ба ҷону сару афсару тахти шоҳ

به جان و سر و افسر و تخت شاه

Ман акнӯн бигирам бар он моҳи роҳ

من اکنون بگیرم بر آن ماه راه

Ба неруии бозуии гурзи гарон

به نیروی بازوی گرز گران

Намоями бадви дастбурдии чунон

نمایم بدو دستبردی چنان

Зхимаҳ ба гесуаши беруни кашам

زخیمه به گیسوش بیرون کشم

Ба хоряш бар рӯй ҳомӯни кашам

به خواریش بر روی هامون کشم

Шаҳаш офарин кард ва онгоҳ гуфт

شهش آفرین کرد و آنگاه گفت

Ки гурзи ту бо кӯҳ хорост ҷуфт

که گرز تو با کوه خاراست جفت

Агар инки гуфтӣ ба ҷой оварӣ

اگر اینکه گفتی به جای آوری

Зари сурхро зери пой оварӣ

زر سرخ را زیر پای آوری

Биёбӣ зи ман тоҷу тахту нигин

بیابی ز من تاج و تخت و نگین

Сарафрози гардӣ ба турони замин

سرافراز گردی به توران زمین

Марои ганҷи ободу шаҳри он тест

مرا گنج آباد و شهر آن تست

зи дарёу хушкии ду баҳри он тест

ز دریا و خشکی دو بهر آن تست

Тмртоши гуфто ки фардои пагоҳ

تمرتاش گفتا که فردا پگاه

Саропардаи беруни занам бо сипоҳ

سراپرده بیرون زنم با سپاه

Ба гурзи гарони даст берун кунам

به گرز گران دست بیرون کنم

зи хӯни домани кӯҳ ҳомӯн кунам

ز خون دامن کوه هامون کنم

Ббўднд дар он шаб дар ин гуфтугӯ

ببودند در آن شب در این گفتگو

Басӣ лоф зад марди прхошҷўӣ

بسی لاف زد مرد پرخاشجوی

Чу хуршед бар ховар оварад рӯз

چو خورشید بر خاور آورد روز

Сар аз кони фирӯзаи барзади тамӯз

سر از کان فیروزه برزد تموز

Мари он тарки гарданкаши номдор

مر آن ترک گردنکش نامدار

Силеҳ бар тан хеш кард устувор

سلیح بر تن خویش کرد استوار

Камари баст дар дасти теғу табар

کمر بست در دست تیغ و تبر

Равон гашта бо ӯ амӯду сипар

روان گشته با او عمود و سپر

Ба тундии сипаҳро ба ҳомӯн кашид

به تندی سپه را به هامون کشید

зи гирди сипаҳ кӯҳ шуд нопадид

ز گرد سپه کوه شد ناپدید

Бароварда аз раҳи тмртоши гирд

برآورده از ره تمرتاش گرد

зи ҷавшани дарун рӯй пархош кард

ز جوشن درون روی پرخاش کرد

Нишаста абри хинги пўлодсм

نشسته ابر خنگ پولادسم

Ба бргстўон гашта аз дидаи гум

به برگستوان گشته از دیده گم

Яке тарки пӯлоди гавҳар нигор

یکی ترک پولاد گوهر نگار

Ба сар бар ниҳодаи диловари савор

به سر بر نهاده دلاور سوار

Ба тан дар яке ҷавшани хусравӣ

به تن در یکی جوشن خسروی

Ду теғи гиронмояи паҳлавӣ

دو تیغ گرانمایه پهلوی

Яке зон ҳамоили яке дар миён

یکی زان حمایل یکی در میان

Ба болой хуфтонаш бабри баён

به بالای خفتانش ببر بیان

Биёмад дмон то бидон ҷо расед

بیامد دمان تا بدان جا رسید

Бидон хайма бо соз зар бингаред

بدان خیمه با ساز زر بنگرید

зи мураккаб фурӯд омад аз рӯй кин

ز مرکب فرود آمد از روی کین

Фурӯ зад бен найзаро бар замин

فرو زد بن نیزه را بر زمین

Бибаст андари он найзаи асби набард

ببست اندر آن نیزه اسب نبرد

Пас оҳанги сӯии ҳамон хайма кард

پس آهنگ سوی همان خیمه کرد

Зираи доманашро бузад бар миён

زره دامنش را بزد بر میان

Ба хайма дарун шуд чу шери жён

به خیمه درون شد چو شیر ژیان

Буғурред бар сони шеру паланг

بغرید بر سان شیر و پلنگ

Гирифтаи яке теғи рахшон ба чанг

گرفته یکی تیغ رخشان به چنگ

Чу рухсори бонӯ накӯ бингаред

چو رخسار بانو نکو بنگرید

Ту гуфтӣ дигар хештанро надид

تو گفتی دگر خویشتن را ندید

Маӣ дид рахшон бар афрози тахт

مهی دید رخشان بر افراز تخت

Бишуд бедили он тарки баргаштаи бахт

بشد بیدل آن ترک برگشته بخت

БиФтоди шамшери тезаши зи даст

بیفتاد شمشیر تیزش ز دست

зи ҷом меишқ гардид маст

ز جام می عشق گردید مست

Бигуфто ки эй духтари пилтан

بگفتا که ای دختر پیلتن

Ба як раҳ ки барадии дил аз дасти ман

به یک ره که بردی دل از دست من

Ба кини омадами ман зи даргоҳи шоҳ

به کین آمدم من ز درگاه شاه

Кунун меҳр дорам ба рухсори моҳ

کنون مهر دارم به رخسار ماه

Туро шидаи шайдоӣ дидор шуд

تو را شیده شیدای دیدار شد

Ба ҷони гавҳаратро харидор шуд

به جان گوهرت را خریدار شد

Бидон омадам то кунунат асир

بدان آمدم تا کنونت اسیر

Расонам бидон хусравонеи сарир

رسانم بدان خسروانی سریر

Ба чашмам кунун дид дидори ту

به چشمم کنون دید دیدار تو

Ба якбор ҷон шуд харидори ту

به یکبار جان شد خریدار تو

Ҳамон ба ки хоҳам чу бонӯии шӯй

همان به که خواهم چو بانوی شوی

Аниси дилу қӯти ҷонами шӯй

انیس دل و قوت جانم شوی

Ба чин андарам ҳаст фармондиҳӣ

به چین اندرم هست فرماندهی

Ҳамаи чинёни пеши тахтами раҳе

همه چینیان پیش تختم رهی

Ба зӯри ҳунари аждаҳои пушти ман

به زور هنر اژدها پشت من

Наҳанги жёни хор дар мушти ман

نهنگ ژیان خوار در مشت من

Агар даст бар кӯҳи хорои занам

اگر دست بر کوه خارا زنم

Гарони кӯҳро ман зи ҷои бркнм

گران کوه را من ز جا برکنم

Кунун эйнигор самани буии ман

کنون ای نگار سمن بوی من

Магардон бар ошуфтаи ин хуии ман

مگردان بر آشفته این خوی من

Ки ҳар чанд гардӣу ном оварӣ

که هر چند گردی و نام آوری

Ба мардӣ наёбӣ гуҳари доварӣ

به مردی نیابی گهر داوری

Надонам ки бимами зи рустам буд

ندانم که بیمم ز رستم بود

Ки бо зӯр ӯ зӯри ман кам буд

که با زور او زور من کم بود

Кигар ҷанги рустам ба захму ркиб

که گر جنگ رستم به زخم و رکیب

зи боло фурӯд оварам сари нишеб

ز بالا فرود آورم سر نشیب

Ба номи тмртоши чинии лақаб

به نام تمرتاش چینی لقب

Фузунаст зи афросйобами насаб

فزونست ز افراسیابم نسب

Ба ман роми шӯ чун ки роми туам

به من رام شو چون که رام توام

Бад-ӣни сарбаландии ғуломи туам

بدین سربلندی غلام توام

Вагарна чу ман дасти ёзм ба кор

وگرنه چو من دست یازم به کار

Мабодо ки ғамгини шӯй эй нигор

مبادا که غمگین شوی ای نگار

Барошуфт аз ин гуфта бонӯи гшсб

برآشفت از این گفته بانو گشسب

Зҷои ҷуст монанди озргшсб

زجا جست مانند آذرگشسب

Чу бонӯ бидон тарк наздик шуд

چو بانو بدان ترک نزدیک شد

Ҷаҳон бар ҷаҳонҷӯй торик шуд

جهان بر جهانجوی تاریک شد

Збимш ниҳон шуд ба зери сипар

زبیمش نهان شد به زیر سپر

Равони теғи тез аз сипеҳраш ба дар

روان تیغ تیز از سپهرش به در

Бибаред сар то ба сари пайкараш

ببرید سر تا به سر پیکرش

Равон кард аз теғи худ дар сараш

روان کرد از تیغ خود در سرش

Бурӣда чу барқӣ бурун шуд зи меғ

بریده چو برقی برون شد ز میغ

Ки аз хӯн нишоне набӯдаш ба теғ

که از خون نشانی نبودش به تیغ

Ду пораи таниш кушта афтод хор

دو پاره تنش کشته افتاد خوار

з хӯн шуд чу гӯйӣ бар чашма сор

ز خون شد چو گویی بر چشمه سار

Саросари сарои пардаи пари мавҷи хӯн

سراسر سراپرده پر موج خون

Тмртош дар мавҷи хӯни сарнигӯн

تمرتاش در موج خون سرنگون