Чу шаби шеъри зарбафт бар сар кашид
چو شب شعر زربفت بر سر کشید
Нишонҳои даранда шерон бидид
نشان های درنده شیران بدید
Чунин гуфт он дев бо паҳлавон
چنین گفت آن دیو با پهلوان
Ки эй пари маниши гирди равшани равон
که ای پر منش گرد روشن روان
Ҳам акнӯн чу дрмнзли оеи фурӯд
هم اکنون چو درمنزل آیی فرود
зи шерон даранда бошад дуруд
ز شیران درنده باشد درود
Ду кӯҳанд зи овози эшон замин
دو کوهند ز آواز ایشان زمین
Билразад ба ҳангоми пархошу кин
بلرزد به هنگام پرخاش و کین
Ду шери жёнст эй номдор
دو شیر ژیانست ای نامدار
Ба болои фузунтар зи пелу савор
به بالا فزون تر ز پیل و سوار
зи пайкор чун тоб хашм оваранд
ز پیکار چون تاب خشم آورند
зи рашки андаруни хӯн ба чашм оваранд
ز رشک اندرون خون به چشم آورند
зи оҳанг эшон билразад замин
ز آهنگ ایشان بلرزد زمین
Гурезон шавад аждаҳои ърин
گریزان شود اژدهای عرین
Сипаҳбад чу ин достон гӯш кард
سپهبد چو این داستان گوش کرد
Бапушед хуфтону дръи набард
بپوشید خفتان و درع نبرد
Нишаст аз бар хинг ва омад давон
نشست از بر خنگ و آمد دوان
Ба пайкори он ҳар ду шери жён
به پیکار آن هر دو شیر ژیان
Чу наздик тар шуд буғурред шер
چو نزدیک تر شد بغرید شیر
Биёмад ба пархоши гирди далер
بیامد به پرخاش گرد دلیر
Яке шер монанди кӯҳи дижам
یکی شیر مانند کوه دژم
Ту гуфтӣ бисӯзад ҷаҳонро ба дам
تو گفتی بسوزد جهان را به دم
Ҷаҳонгир бо тир буду камон
جهانگیر با تیر بود و کمان
Чу омад бар нараҳ шери жён
چو آمد بر نره شیر ژیان
Ниҳодаши камони киёнӣ ба зиҳ
نهادش کمان کیانی به زه
Фиканда бар абрӯи зи чин бар гиреҳ
فکنده بر ابرو ز چین بر گره
Хадангӣ ки пайконаши пӯлод буд
خدنگی که پیکانش پولاد بود
Куҷои хора дар пеш ӯ лоад буд
کجا خاره در پیش او لاد بود
Бадв андарун ронад ва бикшод бар
بدو اندرون راند و بگشاد بر
Бузад бар миён ва бар шери нар
بزد بر میان و بر شیر نر
Ба ғурраши баромад бар паҳлавон
به غرش برآمد بر پهلوان
Чу дарёии ҷӯшони баромади дмон
چو دریای جوشان برآمد دمان
Хадангӣ дигар паҳлуи разми соз
خدنگی دگر پهلو رزم ساز
Бузад бар бар шери гардани фароз
بزد بر بر شیر گردن فراز
зи сина гузар кард бар рӯй пушт
ز سینه گذر کرد بر روی پشت
Бад-ӣни гӯнаи он ҳар ду дадро бикушт
بدین گونه آن هر دو دد را بکشت
Аз он пас баровард шамшери тез
از آن پس برآورد شمشیر تیز
Ба теғ андарун кардашон рези рез
به تیغ اندرون کردشان ریز ریز
Чу зишон бипардохт омад дмон
چو زیشان بپرداخت آمد دمان
Шитобон ба наздики оби равон
شتابان به نزدیک آب روان
Сар ва тан бишуст андари он оби пок
سر و تن بشست اندر آن آب پاک
Биёмад бғлтид бар тираи хок
بیامد بغلتید بر تیره خاک
Ба пеши худованди ҷони офарин
به پیش خداوند جان آفرین
Фаровони бимолиди рух бар замин
فراوان بمالید رخ بر زمین
Чу омад сипаҳ назд он сарфароз
چو آمد سپه نزد آن سرفراز
Бидиданд ӯро ба ҷои намоз
بدیدند او را به جای نماز
Бидон ҷои пайкори он сони ду шер
بدان جای پیکار آن سان دو شیر
Фитодаи зи пархоши гирди далер
فتاده ز پرخاش گرد دلیر
Гӯону сипаҳи офарини сар ба сар
گوان و سپه آفرین سر به سر
Гирифтанд бар паҳлуи номвар
گرفتند بر پهلو نامور
Саропарда бар ҷӯйборон заданд
سراپرده بر جویباران زدند
Ҳамон хайма бар марғзорон заданд
همان خیمه بر مرغزاران زدند
Биёмад сипаҳбад ба пардаи сарой
بیامد سپهبد به پرده سرای
Ба ромиши брорости он поки рой
به رامش برآراست آن پاک رای
Ба май дасти бурданд бо ӯ маон
به می دست بردند با او مهان
Ҳаме гуфт ҳаркаси зи рози ниҳон
همی گفت هرکس ز راز نهان
Гӯи ширдил бо сияҳ дев гуфт
گو شیردل با سیه دیو گفت
Ки кори раҳ аз ман нишоед наҳуфт
که کار ره از من نشاید نهفت
Чаҳ байнам дигар гуфт зии раҳгузар
چه بینم دگر گفت زی رهگذر
Чу фардо ба рафтан бабандам камар
چو فردا به رفتن ببندم کمر
Сияҳ дев гуфт эй худованди зӯр
سیه دیو گفت ای خداوند زور
Дилу дидаи душманати боди кӯр
دل و دیده دشمنت باد کور
Чу фардо ба роҳи андари ореми сар
چو فردا به راه اندر آریم سر
Ду гурги жёни зин раҳ ояд гузар
دو گرگ ژیان زین ره آید گذر
Ки патёра зон сон касеро надид
که پتیاره زان سان کسی را ندید
Ҷаҳони ҷӯйтар кордон ношунид
جهان جوی تر کاردان ناشنید
Набошад ба болои эшон ҳиўн
نباشد به بالای ایشان هیون
Ба тани тирау дидагон чун ъиўн
به تن تیره و دیدگان چون عیون
Срўн бар сари ҳаряк эй некбахт
سرون بر سر هریک ای نیکبخت
Падедор чун обнӯсии дарахт
پدیدار چون آبنوسی درخت
Ба дандони фузунтар зи неши гуроз
به دندان فزون تر ز نیش گراز
Ба разми андар эй меҳтари сарфароз
به رزم اندر ای مهتر سرفراز
зи пел жён барнатобанд рӯй
ز پیل ژیان برنتابند روی
На кас назд эшон буд размҷуӣ
نه کس نزد ایشان بود رزمجوی
Фаромарзи гуфто ба фари худоӣ
فرامرز گفتا به فر خدای
Чунонашон ба теғи андрорми зи пой
چنانشان به تیغ اندرآرم ز پای
Ки шери жёни рӯзи нахҷӣри шӯр
که شیر ژیان روز نخجیر شور
برارد ба захм аз тан нараҳ гӯр
برآرد به زخم از تن نره گور
Бад-ӣни гӯнаи гуфтори бад дар миён
بدین گونه گفتار بد در میان
Сияҳи деву гардони эрониён
سیه دیو و گردان ایرانیان
намечанд хӯрданд ва шодон шуданд
می چند خوردند و شادان شدند
Ба ёди яли пӯр дастон шуданд
به یاد یل پور دستان شدند
Бирафтанд аз он пас сӯии хобгоҳ
برفتند از آن پس سوی خوابگاه
Бросўдаҳ аз базм ва аз размгоҳ
برآسوده از بزم و از رزمگاه