Або ӯ се гирди сарафроз буд

ابا او سه گرد سرافراز بود

Ки буданд бо ҷавшану тарк ва худ

که بودند با جوشن و ترک و خود

Чу он шер ғурон бидиданд тунд

چو آن شیر غران بدیدند تند

Бишуд дасташони суст шамшер кунад

بشد دستشان سست شمشیر کند

Зшмшир ӯ ҳар се ларзон чу бед

زشمشیر او هر سه لرزان چو بید

Буриданд аз ҷони ширини умед

بریدند از جان شیرین امید

Ба зинҳор гуфтанд мо банда ем

به زنهار گفتند ما بنده ایم

Сархуш дар поят афканда ем

سرخوش در پایت افکنده ایم

Ҷаҳони ҷӯии бонӯии чини брҷбин

جهان جوی بانوی چین برجبین

Бигуфто маро бо шумо нест кин

بگفتا مرا با شما نیست کین

Срози теғами таниш осон бурид

سراز تیغم تنش آسان برید

Танишро бар шоҳ турон бурид

تنش را بر شاه توران برید

Бигӯед кини паҳлавони шумо

بگویید کین پهلوان شما

Яке буд ман кардам онро дўто

یکی بود من کردم آن را دوتا

Ҳрони кас ки дорӣ ба дили дӯст тар

هرآن کس که داری به دل دوست تر

Фиристаш бад-ӣн сон фиристам дигар

فرستش بدین سان فرستم دگر

Агар худ биёе ба дашти ситез

اگر خود بیایی به دشت ستیز

Кунам пайкаратро равони ризриз

کنم پیکرت را روان ریزریز

Дар ин беша зон омдстми далер

در این بیشه زان آمدستم دلیر

Маро нест андеша аз пелу шер

مرا نیست اندیشه از پیل و شیر

Чу диданди таркони мрони кушта ро

چو دیدند ترکان مرآن کشته را

Ббрдндони бахти баргашта ро

ببردندآن بخت برگشته را

Ғаривони ббрднди наздики шоҳ

غریوان ببردند نزدیک شاه

Бигуфтанд ки эй шоҳи гетии паноҳ

بگفتند که ای شاه گیتی پناه

Тмртош рафт ва ту Монӣ ба ҷой

تمرتاش رفت و تو مانی به جای

Ки дар марзи турони туе кадхудо

که در مرز توران تویی کدخدا

Ту гуфтӣ ки шамшераш бетарсу бим

تو گفتی که شمشیرش بی ترس و بیم

Саросар таниш кард бонӯи ду ним

سراسر تنش کرد بانو دو نیم

Збимши ҳаросони буруни омадем

زبیمش هراسان برون آمدیم

Здидаҳи равони сайли хӯни омадем

زدیده روان سیل خون آمدیم

Фиканданд он кушта дар боргоҳ

فکندند آن کشته در بارگاه

Барон захм карданд ҳаркаси нигоҳ

برآن زخم کردند هرکس نگاه

Сипаҳи дор чун паҳлавон кушта дид

سپه دار چون پهلوان کشته دید

Заминро ба хўншни гул оғишта дид

زمین را به خونشن گل آغشته دید

Фиканд аз сртхти худро ба хок

فکند از سرتخت خود را به خاک

Зтни ҷома хусравӣ кард чок

زتن جامه خسروی کرد چاک

Зоиўони шоҳии баромади хурӯш

زایوان شاهی برآمد خروش

На дил монад бо номдорон на ҳуш

نه دل ماند با نامداران نه هوش

Дили шида аз ошиқии срдшд

دل شیده از عاشقی سردشد

Аз он теғи бонӯи Рахш зард шуд

از آن تیغ بانو رخش زرد شد

Дилаш дар дарун чун кабӯтар тапид

دلش در درون چون کبوتر تپید

Чу ин дид аз бим ҷон орамид

چو این دید از بیم جان آرمید

Балӣ нест дар дил чу аз ишқи баҳр

بلی نیست در دل چو از عشق بهر

Ки омода дар ҷом ишқаст заҳр

که آماده در جام عشقست زهر

Буд ишқи баҳрӣ ки пойонаш нест

بود عشق بحری که پایانش نیست

Буд ишқи дуздӣ ки дирамонаш нест

بود عشق دزدی که درمانش نیست

Дар ин водии онҳо ки дар рафта анд

در این وادی آن ها که در رفته اند

Дар аввали қадами тарк сар гуфта анд

در اول قدم ترک سر گفته اند

Ба як сӯи далерӣ чу кораш буд

به یک سو دلیری چو کارش بود

Куҷои тоқати заҳри мораш буд

کجا طاقت زهر مارش بود

Пушаймон шуд аз ишқи он марди хом

پشیمان شد از عشق آن مرد خام

Ки аз ишқи ҳаргиз наме баради ном

که از عشق هرگز نمی برد نام