Збси рангу афсуну найранги вФн
زبس رنگ و افسون و نیرنگ وفن
Зпишш бирафтанд он чори тан
زپیشش برفتند آن چار تن
Бирафтанд як нима аз тираи шаб
برفتند یک نیمه از تیره شب
Наоне згФторҳои бастаи лаб
نهانی زگفتارها بسته لب
Биёмад сияҳи мард бо сӣ ҳазор
بیامد سیه مرد با سی هزار
Згилон , табардори взўбини гузор
زگیلان،تبردار وزوبین گذار
Шаби тираи вҳўли душман ба ҷой
شب تیره وهول دشمن به جای
Фурӯи бардаи ҳаряк ба дасти вабаи пой
فرو برده هریک به دست وبه پای
Сияҳ мард гуфт эй саворон низ
سیه مرد گفت ای سواران نیز
Ҳамоно ки доред роҳи гурез
همانا که دارید راه گریز
Збҳри шумо роҳ дорам ҳаме
زبهر شما راه دارم همی
Шаби тира инаст корами ҳаме
شب تیره این است کارم همی
Бигӯед то мардумон ки ед
بگویید تا مردمان که اید
Чунин хираи пӯёни збҳр чаҳ ед
چنین خیره پویان زبهر چه اید
Чу дар пеши диданди чандон сипоҳ
چو در پیش دیدند چندان سپاه
Ҷуз аз ростӣ ба надиданд роҳ
جز از راستی به ندیدند راه
Чунин гуфт донои фарсӯдаи сол
چنین گفت دانای فرسوده سال
Сӯии кажӣ аз ҳеҷ гӯнаи мбол
سوی کژی از هیچ گونه مبال
Ки кажӣ агар чанд гирад фурӯғ
که کژی اگر چند گیرد فروغ
Саранҷом , ҳаркаси бидонади дурӯғ
سرانجام،هرکس بداند دروغ
Тхўораҳ бадв гуфт эй никном
تخواره بدو گفت ای نیکنام
Яке аз фаромарз дорам паём
یکی از فرامرز دارم پیام
Дурудат ҳаме гуяд ва бозгуфт
درودت همی گوید و بازگفت
Сазадгар Бамонеи зкорми шкФт
سزد گر بمانی زکارم شکفت
Ки моро замона чаҳ оварад пеш
که ما را زمانه چه آورد پیش
Кунун чанд касро зхўишони хеш
کنون چند کس را زخویشان خویش
Фиристодаам то ба беруни раванд
فرستاده ام تا به بیرون روند
Магари зини балои ҷон ба берун баранд
مگر زین بلا جان به بیرون برند
Сазадгар намоеи яке мардумӣ
سزد گر نمایی یکی مردمی
Куҷои мардумии беҳтар аз одамӣ
کجا مردمی بهتر از آدمی
Гар ин чори танро ба шаби раҳи диҳӣ
گر این چار تن را به شب ره دهی
Сипосӣ аз ин кор бар ман наҳй
سپاسی از این کار بر من نهی
Ки донои яке достон зад дуруст
که دانا یکی داستان زد درست
Ки некӣ ба аз бад ки ояд ба мушт
که نیکی به از بد که آید به مشت
Агар на расад ки ба кӯҳ эй писар
اگر نه رسد که به کوه ای پسر
Расад бози мардуми абри икдгр
رسد باز مردم ابر یکدگر
Кунун мо чаҳорем бе рахти вёр
کنون ما چهاریم بی رخت ویار
Набераи сарафрози золи савор
نبیره سرافراز زال سوار
Ду духтанд духти ҷаҳони паҳлавон
دو دختند دخت جهان پهلوان
зи пушти зуввораи ду духти ҷавон
ز پشت زواره دو دخت جوان
Сияҳ мард башнавад ва посух фузуд
سیه مرد بشنود و پاسخ فزود
Ба посухи басӣ меҳрбонӣ намӯд
به پاسخ بسی مهربانی نمود
Ки ман паҳлавонро яке банда ам
که من پهلوان را یکی بنده ام
Нигаҳ дорам ин панд то зинда ам
نگه دارم این پند تا زنده ام
Фаромӯш кӣ гардад он рӯзгор
فراموش کی گردد آن روزگار
Ки чун шуд гурезони азуи шаҳриёр
که چون شد گریزان ازو شهریار
Ман влшкрмни пиёда ба дашт
من ولشکرمن پیاده به دشت
Зшаҳи бозгашти вабаи мо бргзшт
زشه بازگشت وبه ما برگذشت
Агар хостӣ ӯ ба шамшери тез
اگر خواستی او به شمشیر تیز
Маро бо сипаҳ карда бади ризриз
مرا با سپه کرده بد ریزریز
Валикин на чандон бузургӣ намӯд
ولیکن نه چندان بزرگی نمود
Ки бо ӯ бузургӣ тавонам фузуд
که با او بزرگی توانم فزود
Маро бо сипаҳи борагии додўи соз
مرا با سپه بارگی دادو ساز
Чунин ояд аз мардуми сарфароз
چنین آید از مردم سرفراز
Дигар бар дар нимрўз аз муъоф
دگر بر در نیمروز از معاف
Гирифт варҳо кард бе кбрўлоФ
گرفت ورها کرد بی کبرولاف
Кунунгар ба подош кӯшам ҳаме
کنون گر به پاداش کوشم همی
Ду чашми хирадро бапушам ҳаме
دو چشم خرد را بپوشم همی
Валикин бидон кам буд дастгоҳ
ولیکن بدان کم بود دستگاه
Расонем некӣ бидон неки хоҳ
رسانیم نیکی بدان نیک خواه
Ба фар бузургӣ бидонаст шоҳ
به فر بزرگی بدانست شاه
Ки имшаб якояк бибаред роҳ
که امشب یکایک ببرید راه
Ба шодӣ хиромед аз аидркнўн
به شادی خرامید از ایدرکنون
Ки ман шоҳро худ нагӯям ки чун
که من شاه را خود نگویم که چون
Азўдоштнди он далерони сипос
ازوداشتند آن دلیران سپاس
Чунинаст подоши некии шинос
چنین است پاداش نیکی شناس
Ба рафтан наомад аз эшон диранг
به رفتن نیامد از ایشان درنگ
Шаби врўз , пӯён ба сони паланг
شب وروز،پویان به سان پلنگ
Буриданд он роҳи душвори вдўр
بریدند آن راه دشوار ودور
Ба Кашмӣри рафтанди наздики сувар
به کشمیر رفتند نزدیک صور
Сияҳи мард аз онҷои сӯии шаҳи шитофт
سیه مرد از آنجا سوی شه شتافت
Бигуфт онкӣ дар роҳ , касро наёфт
بگفت آنکه در راه،کس را نیافت
Чароғӣ ки бархезад аз рӯй об
چراغی که برخیزد از روی آب
Барояд ба сӯзанда пари уқоб
برآید به سوزنده پر عقاب