Нахустин биёмад ба ҷои намоз

نخستین بیامد به جای نماز

Чунин гуфт бо довари поки роз

چنین گفت با داور پاک راز

Ки эй офаринанда доду дайн

که ای آفریننده داد و دین

з ту дод ёбад замону замин

ز تو داد یابد زمان و زمین

Ба гетӣ ту додӣ марои дастгоҳ

به گیتی تو دادی مرا دستگاه

Серум бигузорандӣ ба хуршеду моҳ

سرم بگذارندی به خورشید و ماه

Биҷузи ту ки бардорад афканда ро

بجز تو که بردارد افکنده را

Расонад ба озодагии банда ро

رساند به آزادگی بنده را

Ту кардӣ маро дар ҷаҳони баҳраи манд

تو کردی مرا در جهان بهره‌مند

Ба шамшеру тиру камону каманд

به شمشیر و تیر و کمان و کمند

Ба неруии ту даст афрохтам

به نیروی تو دست افراختم

Басои сар ки аз тан барандохтам

بسا سر که از تن برانداختم

Ту кардӣ марои худ дар ин раҳбарӣ

تو کردی مرا خود در این رهبری

Ки бастами тилисму раҳи кофарӣ

که بستم طلسم و ره کافری

Чу хоҳам ки ин фаршро бркнм

چو خواهم که این فرش را برکنم

Тавоноӣ он бидиҳ дар танам

توانایی آن بده در تنم

Ки ман дасту рӯе ба ҷо оварам

که من دست و رویی به جا آورم

Сари сарварони зер пой оварам

سر سروران زیر پای آورم

Чу кард ин дуои ҷуст аз ҷои зуд

چو کرد این دعا جست از جای زود

Ҳунарҳои гардони з бозу намӯд

هنرهای گردان ز بازو نمود

Чу бФшрд бар гӯшаи фарши чанг

چو بفشرد بر گوشه فرش چنگ

БиФтод аз ӯ рехти мардони ҷанг

بیفتاد از او ریخت مردان جنگ

Ҳамон чорсди марди гирди далер

همان چارصد مرد گرد دلیر

Фитоданд аз фарши боло ба зер

فتادند از فرش بالا به زیر

Вале Геви бади ҷой чун кӯҳи сахт

ولی گیو بد جای چون کوه سخت

Магар дар замини рустаи бад чун боло ба зер

مگر در زمین رسته بد چون درخت

Чунон суфра ӯро ба зери андараш

چنان سفره او را به زیر اندرش

Ҷудои фарш чун перҳан аз сараш

جدا فرش چون پیرهن از سرش

Ту гуфтӣ ки чун кӯҳ раст аз замин

تو گفتی که چون کوه رست از زمین

Бкрднди гардон бар ӯ офарин

بکردند گردان بر او آفرین

Ба дод ва ба инсоф ӯ буд шод

به داد و به انصاف او بود شاد

Ба домодии рустами поки зод

به دامادی رستم پاک زاد

Таҳамтан бабўсед рӯй далер

تهمتن ببوسید روی دلیر

Чу домод худ дид он нараҳ шер

چو داماد خود دید آن نره شیر

Ба Зобулстони баради шоҳу сипоҳ

به زابلستان برد شاه و سپاه

Саропарда зад бар ду фарсанги роҳ

سراپرده زد بر دو فرسنگ راه

Яке тахти фирӯзаи он шаҳриёр

یکی تخت فیروزه آن شهریار

Нишасту буриши номвари сӣ ҳазор

نشست و برش نامور سی هزار

Се фарсанг раҳ хон густарда буд

سه فرسنگ ره خوان گسترده بود

Набад ҳеҷ нзлӣ ки новарда буд

نبد هیچ نزلی که ناورده بود

Чу нон май диҳии ин чунин ном кун

چو نان می‌دهی این چنین نام کن

Бидон гӯнаи номи андар айём кун

بدان گونه نام اندر ایام کن

Ҳар он ков ба зодӣ баровард ном

هر آن کاو به زادی برآورد نام

Накӯном гардад бар хосу ом

نکونام گردد برِ خاص و عام

Шунидам ки як соилӣ дар гузар

شنیدم که یک سائلی در گذر

Таманноӣ зар кард аз золи зар

تمنای زر کرد از زال زر

Ба соил бидод ӯ зи динори сад

به سائل بداد او ز دینار صد

Чунин гуфт рустам ки эй пурхирад

چنین گفت رستم که ای پرخرد

Карами зини нишони дархур мард нест

کرم زین نشان درخور مرد نیست

Карами дорро ҳеҷ дил сард нест

کرم دار را هیچ دل سرد نیست

Чу бахшеи дирами он чунон кун карам

چو بخشی درم آن چنان کن کرم

Ки абри баҳории баборади дирам

که ابر بهاری ببارد درم

Карами мардӣу халқ аз мардумӣаст

کرم مردی و خلق از مردمیست

Касеро ки ҳар ду буд одамӣаст

کسی را که هر دو بود آدمیست

Нишон ном ӯем буд дар ҷаҳон

نشان نام اویم بود در جهان

Карам кун ки науммат набошад ниҳон

کرم کن که نامت نباشد نهان

Карам ёдгорӣаст дар рӯзгор

کرم یادگاریست در روزگار

Бикун ҷаҳд то монад ин ёдгор

بکن جهد تا ماند این یادگار

Ҳамеи бахш агар номи хоҳии дирам

همی بخش اگر نام خواهی درم

Ки ҳаст аз дирами номҷўиии карам

که هست از درم نامجویی کرم

Чу нон хӯрда шуд маҷлис оростанд

چو نان خورده شد مجلس آراستند

намева равад ва ромишгарон хостанд

می و رود و رامشگران خواستند

Бифармуд то соқии симтн

بفرمود تا ساقی سیمتن

Ба соғари дароради ақиқи Яман

به ساغر درآرد عقیق یمن

Ба ҷоми афканди оташи ноб ро

به جام افکند آتش ناب را

Ба ҷӯш оварад оташии об ро

به جوش آورد آتشی آب را

Навогар батон дар хурӯш омаданд

نواگر بتان در خروش آمدند

Санавбари қадони бода нӯш омаданд

صنوبر قدان باده نوش آمدند

зи гардиш ба рақси омадаи ҷом май

ز گردش به رقص آمده جام می

Шудаи масти ҷому тараби шоҳ кӣ

شده مست جام و طرب شاه کی

Рух аз оташ май чу гул барфурӯхт

رخ از آتش می چو گل برفروخت

Дили лола аз оташ ӯ бсухт

دل لاله از آتش او بسوخت

Трнми сароёни пардаи сарой

طرنم سرایان پرده سرای

Фиканданд дастон ба пардаи сарой

فکندند دستان به پرده سرای

Ба ҳам баркашиданд раваду сурӯд

به هم برکشیدند رود و سرود

Расонданд бар Зуҳраи овои дард

رساندند بر زهره آوای درد

Ало эй мғнӣ бидиҳ май ба халқ

الا ای مغنی بده می به خلق

Ки ёбанд шодии ҳама бар ту халқ

که یابند شادی همه بر تو خلق

Чаҳ бошад ки доим такаллум кунӣ

چه باشد که دایم تکلم کنی

Табассуми намое тнъм кунӣ

تبسم نمایی تنعم کنی

Бидиҳ соқии он бодаи дилрабоӣ

بده ساقی آن باده دلربای

Ки мрдоФкнасту ҳарифи озмоӣ

که مردافکن است و حریف آزمای

Ҳамаи машрабон бе худ афтода анд

همه مشربان بی خود افتاده‌اند

зи хўшгўии маҷлис ба мо дода анд

ز خوشگوی مجلس به ما داده‌اند

Бидиҳ соқиои ҷом май аз шиква

بده ساقیا جام می از شکوه

Ки аз тоб ӯ хам шуд пушти кӯҳ

که از تاب او خم شد پشت کوه

Бар афлок бар нолаи оҳи дил

بر افلاک بر ناله آه دل

Бизан мутриби хўшнўои шоҳи дил

بزن مطرب خوشنوا شاه دل

Ту мехон ки ман ашкборӣ кунам

تو می‌خوان که من اشکباری کنم

з сӯз навой ту зорӣ кунам

ز سوز نوای تو زاری کنم

Чу як ҳафтаи бурданд бо ҳам ба сар

چو یک هفته بردند با هم به سر

Ба ҳам шоди гардони ҳамаи сурбаи сар

به هم شاد گردان همه سربه سر

Ба ҳаштуми срмўбдонро бихонад

به هشتم سرموبدان را بخواند

Абои мӯбадонишон ба иззати нишонд

ابا موبدانشان به عزت نشاند