Чу рустами суханҳо саросар баранд
چو رستم سخن ها سراسر براند
Змжгони басии хӯни дили брФшонд
زمژگان بسی خون دل برفشاند
Гирифтанд мрикдигрро ба бар
گرفتند مریکدیگر را به بر
Басӣ бӯса доданд бар чашму сар
بسی بوسه دادند بر چشم و سر
Вази он ҷои фаромарз ял шуд равон
وز آن جا فرامرز یل شد روان
Биёмад хиромони сӯии ҳиндӯон
بیامد خرامان سوی هندوان
Ба нўшод онгаҳ хбршд аз вай
به نوشاد آنگه خبرشد از وی
Ки ояд яли номвари ҷангҷӯӣ
که آید یل نامور جنگجوی
Пазира шудаш то ба фарсанг чанд
پذیره شدش تا به فرسنگ چند
Сиррии пари зтобу дилии мустаманд
سری پر زتاب و دلی مستمند
Ба шодии зи нўшод зон марз шуд
به شادی ز نوشاد زان مرز شد
Якояк ба рӯй фаромарз шуд
یکایک به روی فرامرز شد
Варо дид бо чатру кӯс ва дароӣ
ورا دید با چتر و کوس و درای
Ниҳода ба сари тоҷ ва бар пели ҷой
نهاده به سر تاج و بر پیل جای
Фурӯбаста брпили ҷангяши тахт
فروبسته برپیل جنگیش تخت
Яке тахти зебо чу заррини дарахт
یکی تخت زیبا چو زرین درخت
Пиёда шуд ӯро ситоиш гирифт
پیاده شد او را ستایش گرفت
Абри бандагиҳо ситоиш гирифт
ابر بندگی ها ستایش گرفت
Бадв гуфт к-эии гирди фирӯзгар
بدو گفت کای گرد فیروزگر
Мубораки паии ту барӣни бум ва бар
مبارک پی تو براین بوم و بر
Бидонро ду чашм аз рахти даври бод
بدان را دو چشم از رخت دور باد
Ҷаҳони бандау чархи муздури бод
جهان بنده و چرخ مزدور باد
Бипурсед аз он кор ва аз рӯзгор
بپرسید از آن کار و از روزگار
Чу бигирист зон кори нўшоди зор
چو بگریست زان کار نوشاد زار
з кнос нолиду бргФти ӯй
ز کناس نالید و برگفت اوی
Кзони духтаронам чаҳ омад ба рӯй
کزآن دخترانم چه آمد به روی
Фаромарзи гуфто ки дили шодкн
فرامرز گفتا که دل شادکن
Вази андӯҳи духтари дил озод кун
وز اندوه دختر دل آزاد کن
Ки ман мағз ӯ зон сртиргўн
که من مغز او زان سرتیرگون
Ба неруӣ яздон барорам бурун
به نیروی یزدان برآرم برون
Сипорам турои духтарони сар ба сар
سپارم ترا دختران سر به سر
Ба фари ҷаҳондори фирӯзгар
به فر جهاندار فیروزگر
Заминро бабўсед нўшоди вагуфт
زمین را ببوسید نوشاد وگفت
Ки аз тухми сом ин набошад шигифт
که از تخم سام این نباشد شگفت
Фаромарз чун шуд ба шаҳри андараш
فرامرز چون شد به شهر اندرش
Шуд аз бом ӯ зарфишони афсараш
شد از بام او زرفشان افسرش
Зарафшони баромади заҳри бому кӯй
زرافشان برآمد زهر بام و کوی
Шуд аз машку анбари ҷаҳони чорсўӣ
شد از مشک و عنبر جهان چارسوی
Абри даргаи кохи нўшоди пел
ابر درگه کاخ نوشاد پیل
Фиканда ҳамаи фарши дебои ду майл
فکنده همه فرش دیبا دو میل
Ҳамаи бом дар зевари ороста
همه بام در زیور آراسته
Чу фирдавс шуд гетии ороста
چو فردوس شد گیتی آراسته
Баромади зарафшон ба кохи бузург
برآمد زرافشان به کاخ بزرگ
Барони номвари тахти пели сутург
برآن نامور تخت پیل سترگ
Баромади дами мшкбўёни зкўӣ
برآمد دم مشکبویان زکوی
Ҷаҳони миҷмар ва авд шуд чорсўӣ
جهان مجمر و عود شد چارسوی
Фурӯд омад аз пели ҷангии далер
فرود آمد از پیل جنگی دلیر
Сӯии тахти нўшод шаҳ шуд чу шер
سوی تخت نوشاد شه شد چو شیر
Чу дид андари он ҳуққаи дилпазир
چو دید اندر آن حقه دلپذیر
Зъоҷу забарҷади ниҳодаи сарир
زعاج و زبرجد نهاده سریر
Ба лаълу булӯрӣни бромўдаҳи тоҷ
به لعل و بلورین برآموده تاج
Ҳамаи фарши зари аўФтодаҳи Сироҷ
همه فرش زر اوفتاده سراج
Ҳамаи сақф ӯ нуқтаи зару сим
همه سقف او نقطه زر و سیم
Зсндли ҳамон чӯби айвони муқӣм
زصندل همان چوب ایوان مقیم
Нигоридаи ин нақшҳои сипеҳр
نگاریده این نقش های سپهر
Чу ҳурмузаду баҳрому кайвону меҳр
چو هرمزد و بهرام و کیوان و مهر
Збрҷи ҳамл то ба ҳути андарон
زبرج حمل تا به حوت اندران
Баровардаи як як ҳамаи пайкарон
برآورده یک یک همه پیکران
Ҳамаи нақш шаб карда пуробнӯс
همه نقش شب کرده پرآبنوس
Ҳамаи рӯзи брчҳраҳи сндрўс
همه روز برچهره سندروس
Ҳамон ҳафт кишвари замину хаёл
همان هفت کشور زمین و خیال
Чу айёми сибўъ ва бо моҳу сол
چو ایام سیبوع و با ماه و سال
Ҳамон пояи тахт бар пушти шер
همان پایه تخت بر پشت شیر
Ту гӯйӣ ки занадасту ғрўи далер
تو گویی که زندست و غرو دلیر
Фаромарз бар шуд бар он тахти зар
فرامرز بر شد بر آن تخت زر
Ба курсии далерони вологуҳар
به کرسی دلیران والاگهر
Камари бастаи нўшод чун сарварӣ
کمر بسته نوشاد چون سروری
Шудаи хира дар моҳи сарви сеӣ
شده خیره در ماه سرو سهی
Дарони брзи болоу оҳистагӣ
درآن برز بالا و آهستگی
Дар он гурзу куполу шойистагӣ
در آن گرز و کوپال و شایستگی
Бифармуд ҳаргуна хону хӯриш
بفرمود هرگونه خوان و خورش
Ки оради ҳамеи марди хўолигрш
که آرد همی مرد خوالیگرش
Фаромарзу нўшоду чандини далер
فرامرز و نوشاد و چندین دلیر
Нишастанд ва хӯрданд чу гаштанди сайр
نشستند و خوردند چو گشتند سیر
Ниҳоданд зон пас майу чанги пеш
نهادند زان پس می و چنگ پیش
Ба ҷом булӯрӣн зада чанги хеш
به جام بلورین زده چنگ خویش
Фаромарзи ял чун шуд аз бодаи маст
فرامرز یل چون شد از باده مست
Чунин гуфт к-эии марди яздони параст
چنین گفت کای مرد یزدان پرست
Чаро менагӯйӣ сухан ҳои кед
چرا می نگویی سخن های کید
Змо ҳар ду гӯйӣ кадомем сайд
زما هر دو گویی کدامیم صید
Бадв гуфт к-эии меҳтари нимрўз
بدو گفت کای مهتر نیمروز
Агар бар шуморам шавад ним рӯз
اگر بر شمارم شود نیم روز
Зкиди бидонадяши нокаси сухан
زکید بداندیش ناکس سخن
Ҳамоно ки он ҳам наёяд ба бен
همانا که آن هم نیاید به بن
Сипоҳаш далерасту лашкари басӣ
سپاهش دلیر است و لشکر بسی
Вале чун ту бо ӯ надидам касе
ولی چون تو با او ندیدم کسی
Фузун садҳазораст ҷанг овараш
فزون صدهزار است جنگ آورش
Зпилон ҷангӣ натарсад дилаш
زپیلان جنگی نترسد دلش
Ба ҳарсоли бифиристад ӯ боҷи хоҳ
به هرسال بفرستد او باج خواه
Наёрам бадв низ кардани нигоҳ
نیارم بدو نیز کردن نگاه
Марои чл ҳазораст марди набард
مرا چل هزار است مرد نبرد
Наёрам баробар шуд оварад кард
نیارم برابر شد آورد کرد
Зару ганҷ ӯро ки донад шумор
زر و گنج او را که داند شمار
Ба ҳар гӯшаи ганҷаш буд садҳазор
به هر گوشه گنجش بود صدهزار
Ду духтаст ӯро чу хуррами баҳор
دو دختست او را چو خرم بهار
Гиронмояи гирди ҷангии савор
گرانمایه گرد جنگی سوار
Шунидам ки дар рӯз овараду кин
شنیدم که در روز آورد و کین
Ҳрони кас ки пушташ наад бар замин
هرآن کس که پشتش نهد بر زمین
Набошад ҷуз ӯ ҷуфти он духтарам
نباشد جز او جفت آن دخترم
Ду баҳраи варои шоҳӣу лашкарам
دو بهره ورا شاهی و لشکرم
Басои разми созони гарони номвар
بسا رزم سازان گران نامور
Ба киштигарӣ дар ниҳоданд сар
به کشتی گری در نهادند سر
Бакӯшед бо ӯ чу шери жён
بکوشید با او چو شیر ژیان
Валикин нашуд ҳеҷ оҷиз аз он
ولیکن نشد هیچ عاجز از آن
Самани рухи якеу саман бар яке
سمن رخ یکی و سمن بر یکی
Ки пайдо на рахшони змоаҳи андакӣ
که پیدا نه رخشان زماه اندکی
Самани рухи басии гирду чобук тар аст
سمن رخ بسی گرد و چابک تر است
Далерони шаҳро якояк сар аст
دلیران شه را یکایک سر است
Фаромарз гуфт эй шаҳи номдор
فرامرز گفت ای شه نامدار
Ду чашмати сӯии бодау ҷоми дор
دو چشمت سوی باده و جام دار
Ки ман кедро бо самани рух ки ҳаст
که من کید را با سمن رخ که هست
Биорам ба пушт фурӯбаста даст
بیارم به پشت فروبسته دست
Биорам ҳамон ганҷи Ҳиндӯстон
بیارم همان گنج هندوستان
Фиристам сӯии зобулу систон
فرستم سوی زابل و سیستان
Набояд марои лашкару сози вкўс
نباید مرا لشکر و ساز وکوس
На пелон ки гетӣ кунанд обнӯс
نه پیلان که گیتی کنند آبنوس
Ту биншин ва бо лашкарии бодаи нӯш
تو بنشین و با لشکری باده نوش
Ману гурз ва майдон кеду хурӯш
من و گرز و میدان کید و خروش
Марои ду ҳазораст гардани фароз
مرا دو هزار است گردن فراز
Сипоҳи туро ман надорам ниёз
سپاه تو را من ندارم نیاز
Сипоҳи фаровон чаҳ созами ҳамин
سپاه فراوان چه سازم همین
Чаҳ худ гурзи кини барфарозам ба кин
چه خود گرز کین برفرازم به کین
Бад-ӣни сони яке ҳафта дар чангу нӯш
بدین سان یکی هفته در چنگ و نوش
Нишастанду буришад ба кайвони хурӯш
نشستند و برشد به کیوان خروش
Ба ёди ҷаҳондори коўс кӣ
به یاد جهاندار کاوس کی
Ббўднд бо ромиш ва равад ва май
ببودند با رامش و رود و می