Навиштаи яке таҳтаи диданди санг

نوشته یکی تخته دیدند سنگ

Бадви достонӣ пураз буиу ранг

بدو داستانی پراز بوی و رنگ

Навишта басӣ гуфта панди арҷманд

نوشته بسی گفته پند ارجمند

зи заҳҳок , зии паҳлавони баланд

ز ضحاک،زی پهلوان بلند

Бидон эй фаромарзи рустам ки ман

بدان ای فرامرز رستم که من

Ба гетӣ шудаи бартар аз анҷуман

به گیتی شده برتر از انجمن

Ниҳодам ба гетии басии ганҷу зар

نهادم به گیتی بسی گنج و زر

Кашида ба хоки ин сари тоҷўр

کشیده به خاک این سر تاجور

Збҳри ту эй сарвари систон

زبهر تو ای سرور سیستان

Ниҳодами ман ин ганҷи Ҳиндӯстон

نهادم من این گنج هندوستان

зи зобул чу оеи бад-ӣни сарзамин

ز زابل چو آیی بدین سرزمین

Бабрии сари дев бе офарин

ببری سر دیو بی آفرین

Ба фарати тилисмоти деви нижанд

به فرت طلسمات دیو نژند

Ҳамин ганҷро кардаам пои банд

همین گنج را کرده ام پای بند

Бибинӣ ҳамин гунбаду ҷои ман

ببینی همین گنبد و جای من

Бадонеи ҳамин шоҳӣу рои ман

بدانی همین شاهی و رای من

Чунон дон ки ман дар ҳамин марғзор

چنان دان که من در همین مرغزار

Ба шодӣ нишастам басии рӯзгор

به شادی نشستم بسی روزگار

Ба макр ва ба тадбир ва аз ройу рию

به مکر و به تدبیر و از رای و ریو

Ба дом оваредем кноси дев

به دام آوریدیم کناس دیو

Бад-ӣн ганҷ кардам варои посбон

بدین گنج کردم ورا پاسبان

Ки то гӯш дорад ба рӯзу шубон

که تا گوش دارد به روز و شبان

Вази он сафаи дев беҷон кунӣ

وز آن صفه دیو بی جان کنی

Ҳамон мармари кӯча печон кунӣ

همان مرمر کوچه پیچان کنی

Бикун он сари ганҷу шерон буд

بکن آن سر گنج و شیران بود

Ҳрони кӯи баради ганҷи шери он буд

هرآن کو برد گنج شیر آن بود

Бабр ҳарчӣ хоҳӣ ба коўс кӣ

ببر هرچه خواهی به کاوس کی

Ки фархунда бошӣ бар ин буми пай

که فرخنده باشی بر این بوم پی

Фаромарзи рустам чу нома бихонад

فرامرز رستم چو نامه بخواند

Аз он панд ва андарзҳо хира монад

از آن پند و اندرزها خیره ماند

Бифармуд кандан ҳамон санг ро

بفرمود کندن همان سنگ را

Бидид он нишонеи кнорнг ро

بدید آن نشانی کنارنگ را

Чиҳил нардбон дид карда зи оҷ

چهل نردبان دید کرده ز عاج

Ҳамаи фарши дебо ва бо тахту тоҷ

همه فرش دیبا و با تخت و تاج

Дарозии сафаи зи даҳ тир беш

درازی صفه ز ده تیر بیش

Нигоридаи девор бар говмеш

نگاریده دیوار بر گاومیش

Ниҳодаи чиҳил хами зи зар ҳар сӯе

نهاده چهل خم ز زر هر سویی

зи лаълу зи лўлў бар паҳлуе

ز لعل و ز لولو بر پهلویی

Мклл ба девор ӯ шаби чароғ

مکلل به دیوار او شب چراغ

Фурӯзони якояк ба мисли чароғ

فروزان یکایک به مثل چراغ

зи шамшери ҳиндӣу бргстўон

ز شمشیر هندی و برگستوان

Ба ҳар сўикии ҷомаи паҳлавон

به هر سویکی جامه پهلوان

Ақиқ ва забарҷад бирав брнгор

عقیق و زبرجد برو برنگار

Ҳамон лаълу фирӯзаи бади садҳазор

همان لعل و فیروزه بد صدهزار

Забарҷади сариру зи биҷодаҳи тоҷ

زبرجد سریر و ز بیجاده تاج

Ниҳода ба ҳргўшаҳи курсии зи оҷ

نهاده به هرگوشه کرسی ز عاج

Гиронмоя ҳар гӯнаи ангуштарӣ

گرانمایه هر گونه انگشتری

Нигинаш чу рухсораи муштарӣ

نگینش چو رخساره مشتری

Бурун кард гавҳар ки буд аз наҳуфт

برون کرد گوهر که بود از نهفت

Ҳамаи лашкар ҳинд шуд зон шигифт

همه لشکر هند شد زان شگفت

Якояк кашиданд зон гӯнаи ганҷ

یکایک کشیدند زان گونه گنج

зи бурдани шаҳ ва лашкар омад ба ранҷ

ز بردن شه و لشکر آمد به رنج

Чу омад сӯии шаҳри нўшоди шод

چو آمد سوی شهر نوشاد شاد

Ҳамон тоҷи заҳҳок бар сари ниҳод

همان تاج ضحاک بر سر نهاد

Сарири забарҷад чу биниҳод зер

سریر زبرجد چو بنهاد زیر

Парокандаи андари ҷаҳони номи шер

پراکنده اندر جهان نام شیر

Бубахшед ганҷу бпимўди ранҷ

ببخشید گنج و بپیمود رنج

Чунин бошад андари сарои сипанҷ

چنین باشد اندر سرای سپنج