Биёмад ба сӯии биёбон чу гирд

بیامد به سوی بیابان چو گرد

Дар он гуҳ ки шуд брФлк шед зард

در آن گه که شد برفلک شید زرد

Хиромон ба сӯй биёбон расед

خرامان به سوی بیابان رسید

Здидаҳи ҳамин дидбонаш бидид

زدیده همین دیدبانش بدید

Ки омад гиронмояи гурги сӯз

که آمد گرانمایه گرگ سوز

Ба неруии додар гетӣ фурӯз

به نیروی دادار گیتی فروز

Фаромарзро дили зҷои ?бардамӣад

فرامرز را دل زجا بردمید

Пазира шуданро пиёдаи давид

پذیره شدن را پیاده دوید

Нигаҳ кард ва дидаш пар аз хоста

نگه کرد و دیدش پر از خواسته

Ҳамаи тан ба зевар биёроста

همه تن به زیور بیاراسته

Бадв гуфт к-эии сарвари расатон

بدو گفت کای سرور راستان

Ту бо гург гуё задӣ достон

تو با گرگ گویا زدی داستان

Ту дар деви ҷангии хурушони бадӣ

تو در دیو جنگی خروشان بدی

Аз эдар ба пайкони девони бадӣ

از ایدر به پیکان دیوان بدی

Чу рафтӣ чунин шод боз омадӣ

چو رفتی چنین شاد باز آمدی

Чаҳ бӯда казин сон дароз омадӣ

چه بوده کزین سان دراز آمدی

Чу бишунид зу сарвари систон

چو بشنید زو سرور سیستان

Бадв гуфт бежани ҳамон достон

بدو گفت بیژن همان داستان

Бабўсед чашми гиромӣ ба меҳр

ببوسید چشم گرامی به مهر

Ки бе ту мубиноади чашми сипеҳр

که بی تو مبیناد چشم سپهر

Хиромони чунон дасти бежан ба даст

خرامان چنان دست بیژن به دست

Ҷаҳон паҳлавон шуд ба ҷой нишаст

جهان پهلوان شد به جای نشست

Ҳамаи шаб сухан рафт аз он деву ганҷ

همه شب سخن رفت از آن دیو و گنج

ЗгФтори деву зи тасвиру ранҷ

زگفتار دیو و ز تصویر و رنج

Ҳама хира шуд дидаи лашкараш

همه خیره شد دیده لشکرش

Аз он тоҷу шамшеру ангуштараш

از آن تاج و شمشیر و انگشترش

Ҳамаи ҳиндӯонро шигифт омад ин

همه هندوان را شگفت آمد این

Ки бежан фурӯбаст бар деви зин

که بیژن فروبست بر دیو زین

Бадв гуфт к-эии номвари фару манд

بدو گفت کای نامور فر و مند

Ба ҳинд андарун шуд ба як раҳи баланд

به هند اندرون شد به یک ره بلند

Сазад гар барояд ба чархи барин

سزد گر برآید به چرخ برین

Ба шамшер ҳиндӣ бишӯяд замин

به شمشیر هندی بشوید زمین