Яке лавҳи заррин ба болини ӯй
یکی لوح زرین به بالین اوی
Навиштаи яке номаи к-эии ҷангҷӯӣ
نوشته یکی نامه کای جنگجوی
Чу ман бас фарохасту лшкрпноаҳ
چو من بس فراخست و لشکرپناه
Ҷаҳони пари зару сим дар санги гоҳ
جهان پر زر و سیم در سنگ گاه
Ту бории фурӯзони миёни гӯон
تو باری فروزان میان گوان
Ки мо бетану ҷони шудему равон
که ما بی تن و جان شدیم و روان
Падар кард номи марои нӯши зод
پدر کرد نام مرا نوش زاد
Зҷмшид дорам ба гетии нажод
زجمشید دارم به گیتی نژاد
Ниёии ту як сари падар бар падар
نیای تو یک سر پدر بر پدر
Падари моу зодаи туе эй писар
پدر ما و زاده تویی ای پسر
Ту такя ба умр ҷавонӣ макун
تو تکیه به عمر جوانی مکن
Ба гетӣ чу мо зиндагонӣ макун
به گیتی چو ما زندگانی مکن
Ба рӯзи ҷавонии расидам ба марг
به روز جوانی رسیدم به مرگ
Нигаҳ кун ба болини ман теғу тарк
نگه کن به بالین من تیغ و ترک
Биёлуда бар ман ҳамин машки ноб
بیالوده بر من همین مشک ناب
Шудаи сайди маргу расида ба хоб
شده صید مرگ و رسیده به خواب
Самани байн ки ҳаст аз наҳуфтаи тиҳӣ
سمن بین که هست از نهفته تهی
Шақоӣқ шуда чун яке пар баӣ
شقایق شده چون یکی پر بهی
Манеҳ дил бар ин рӯзгори дурушт
منه دل بر این روزگار درشت
Ки ӯ бишиканади муҳраи санаду пушт
که او بشکند مهره سند و پشت
Ки гетӣ сипанҷаст ва мо дар гузар
که گیتی سپنج است و ما در گذر
Ба ғифлат мабар умр дар вай ба сар
به غفلت مبر عمر در وی به سر
Сеӣ сарви бинӣ ки зини сони баланд
سهی سرو بینی که زین سان بلند
Ду рухсора ҳамчун дили дардманд
دو رخساره همچون دل دردمند
Басӣ гаштаам бар лаби ҷӯйбор
بسی گشته ام بر لب جویبار
Бғлтид чун об дар марғзор
بغلطید چون آب در مرغزار
Шикори оҳӯону гавазнону гӯр
شکار آهوان و گوزنان و گور
Басии дида ва ҳам шудаи бахти шӯр
بسی دیده و هم شده بخت شور
Ба ҳомӯн чу рафтӣ ба вақти шикор
به هامون چو رفتی به وقت شکار
Зада ҳалқа дар гирди ман садҳазор
زده حلقه در گرد من صدهزار
Ба ҳар чанд чун шодмони омадам
به هر چند چون شادمان آمدم
Саранҷоми байнам чаҳ сони омадам
سرانجام بینم چه سان آمدم
Ба рӯзи ҷавонии фурӯи хуфтаи зор
به روز جوانی فرو خفته زار
Ту дар паии зи гетии ҳамин чашми дор
تو در پی ز گیتی همین چشم دار
Чаредам дар ин паҳни гетии дивист
چریدم در این پهن گیتی دویست
Чаҳ созам дар ин умр кӯтаҳ нависат
چه سازم در این عمر کوته نویست
Ба малики ҷаҳон дил мадоред шод
به ملک جهان دل مدارید شاد
Нигаҳ кун бибин пайкари нӯши зод
نگه کن ببین پیکر نوش زاد
Падармон ки пурмояи ҷамшед буд
پدرمان که پرمایه جمشید بود
Ба болини ман хуфта чун бед буд
به بالین من خفته چون بید بود
Наёраст манъи чунин рӯз кард
نیارست منع چنین روز کرد
Ба нокоми тарки дил афрӯз кард
به ناکام ترک دل افروز کرد
Бад-ӣн сон паридам зи тахт баӣ
بدین سان پریدم ز تخت بهی
Бикунадаи дил аз ҷойгоҳи маӣ
بکنده دل از جایگاه مهی
Шунидам згФтори Ҳиндӯстон
شنیدم زگفتار هندوستان
Ки оеи ту аз зобулу систон
که آیی تو از زابل و سیستان
Ниҳодаи зи баҳри ту ин бардаи ранҷ
نهاده ز بهر تو این برده رنج
Рҳокни Марвро ту бурдор ганҷ
رهاکن مرو را تو بردار گنج
Ниҳон кун сари дахмае номҷу
نهان کن سر دخمه ای نامجو
Ба Эрони рӯи ин достонро бигӯ
به ایران رو این داستان را بگو
Знҳсд фузунаст кин деви гург
زنهصد فزونست کاین دیو گرگ
зи ман посбон шуд ба ганҷи бузург
ز من پاسبان شد به گنج بزرگ
зи мо бод бар паҳлавони офарин
ز ما باد بر پهلوان آفرین
Далеру ҷаҳонгиру покизаи дайн
دلیر و جهانگیر و پاکیزه دین
Фаромарз чун таҳта зар бихонад
فرامرز چون تخته زر بخواند
Сиришкаши здидаҳ ба рухи брФшонд
سرشکش زدیده به رخ برفشاند
Равон шуд зчшми ҷаҳонҷӯии ҷӯй
روان شد زچشم جهانجوی جوی
Дарони чеҳраи зари бимолид рӯй
درآن چهره زر بمالید روی
Дили покаш аз чеҳра ӯ бсухт
دل پاکش از چهره او بسوخت
Бинолед зор ва дилаш барфурӯхт
بنالید زار و دلش برفروخت
Бифармуд то гавҳару зари ноб
بفرمود تا گوهر و زر ناب
Суроҳе ки бади пар чаҳ дар хўшоб
صراحی که بد پر چه در خوشاب
Зчизӣ ки бади як сира бор кард
زچیزی که بد یک سره بار کرد
Ҷаҳони пари зару рахт ва динор кард
جهان پر زر و رخت و دینار کرد
Наҳуфта бурун кард вон шаҳ бимонад
نهفته برون کرد وآن شه بماند
Басии машку анбар бар ӯ брФшонд
بسی مشک و عنبر بر او برفشاند
Ҳамон рахти вони ҷомаи хусравӣ
همان رخت وآن جامه خسروی
Гиронмояи куполу теғи гӯй
گرانمایه کوپال و تیغ گوی
Ҳамон тоҷи заррину пурмояи тахт
همان تاج زرین و پرمایه تخت
Бимонаданд бо шоҳи зебои дарахт
بماندند با شاه زیبا درخت
Дигар ҳар чаҳ бад ганҷ бардоштанд
دگر هر چه بد گنج برداشتند
Ба рӯй шараф дар бипардохтанд
به روی شرف در بپرداختند
Ҷаҳонӣ ба болин ганҷ омаданд
جهانی به بالین گنج آمدند
Збрдни саросар ба ранҷ омаданд
زبردن سراسر به رنج آمدند
Чу гетӣ тиҳӣ шуд зи дарандаи гург
چو گیتی تهی شد ز درنده گرگ
Ба шаҳр омаданд он сипоҳи бузург
به شهر آمدند آن سپاه بزرگ
Чу лашкар сутӯҳ омад аз хоста
چو لشکر ستوه آمد از خواسته
Ҳамаи шод зон ганҷи ороста
همه شاد زان گنج آراسته
Ба мебарнишастанд чангу рубоб
به می برنشستند چنگ و رباب
Гарон шуд сар май хурон аз шароб
گران شد سر می خوران از شراب
Ҳамин бар бубахшед ганҷу барра
همین بر ببخشید گنج و بره
Взўи лашкарӣ шод шуд як сира
وزو لشکری شاد شد یک سره
Ду теғи суманакаш ба алмоси пок
دو تیغ سمنکش به الماس پاک
Ки монанди хуршеди бади тобнок
که مانند خورشید بد تابناک
Яке зон ба Густаҳм Гӯдарз дод
یکی زان به گستهم گودرز داد
Дил шер шуд зон чунон теғи шод
دل شیر شد زان چنان تیغ شاد
Зросби гиронмояро зон яке
زراسب گرانمایه را زان یَکی
Бубахшед трёқи поки андакӣ
ببخشید تریاق پاک اندکی
Ба гургин мелоди гурзами камар
به گرگین میلاد گُرزَم کمر
Бифармуд он гирди прхошхр
بفرمود آن گرد پرخاشخر