Зҷўри замонаи дилами гашти сайр
زجور زمانه دلم گشت سیر
Дар ин сабри воин кӯраи Ардашер
در این صبر واین کوره اردشیر
Чунон дон ки дар явми пирӯзи ёд
چنان دان که در یوم پیروز یاد
Ки брдўстони ҷумлаи фирӯзи бод
که بردوستان جمله فیروز باد
Чаҳ кеҳтар чаҳ меҳтар ҳар он кас ки ҳаст
چه کهتر چه مهتر هر آن کس که هست
Ҳамаи шоду хуррами ҳам аз бодаи маст
همه شاد و خرم هم از باده مست
Ҷаҳонро ба шодӣ ҳаме биспуранд
جهان را به شادی همی بسپرند
Ҳама бо мева равад ва ромишгаранд
همه با می و رود و رامشگرند
Манам бе мева равад бо як сурӯд
منم بی می و رود با یک سرود
На ёр ва на ҳамдам на овоӣ равад
نه یار و نه همدم نه آوای رود
Яке рӯсто бача фарсем
یکی روستا بچه فرسیم
Ғулому дил пок фирдавсем
غلام و دل پاک فردوسیم
Набинам ҳамеи лутфи неки ахтарӣ
نبینم همی لطف نیک اختری
Шудаи мӯнисами доимои дафтарӣ
شده مونسم دایما دفتری
Куҷои офтобӣ ки туф бахшадам
کجا آفتابی که تف بخشدم
Магари чеҳраи хастаи бдрхшдм
مگر چهره خسته بدرخشدم
Куҷои киқбодӣ ки ёдам кунад
کجا کیقبادی که یادم کند
Ба чарбии ҳамеи бахт шодам кунад
به چربی همی بخت شادم کند
Гарми равғанӣ будӣ андари чароғ
گرم روغنی بودی اندر چراغ
Вазин неку бад низ чанде фироқ
وزین نیک و بد نیز چندی فراغ
Даҳонами ҳамеи гавҳарони рехтан
دهانم همی گوهران ریختن
Забарҷад ба лؤлؤ даромехтан
زبرجد به لؤلؤ درآمیختن
Сипос аз яке шоҳи парвардгор
سپاس از یکی شاه پروردگار
Ки гарчи ҳисобии дарин рӯзгор
که گرچه حسابی درین روزگار
Чу наргиси ҳамаи ҷому лекини тиҳӣ
چو نرگس همه جام و لیکن تهی
Ба хонаи худованд онгаҳ раҳе
به خانه خداوند آنگه رهی
Ҷаҳонро намонад ба каси пойдор
جهان را نماند به کس پایدار
Кашад як ба як неку бади рӯзгор
کشد یک به یک نیک و بد روزگار
Марогар на боғасту кохи баланд
مرا گر نه باغست و کاخ بلند
На мива ки хезад ба шохи баланд
نه میوه که خیزد به شاخ بلند
Барӣни зиштӣ аз вай набояд бурид
براین زشتی از وی نباید برید
Чу бояд чунон парда дай дарид
چو باید چنان پرده دی درید
Кунун бозгардам ба гуфтори сарв
کنون بازگردم به گفتار سرو
Чароғи маони сарви моҳони Марв
چراغ مهان سرو ماهان مرو