Ба ёд омаду пер дерина гуфт

به یاد آمد و پیر دیرینه گفت

Ки сиррӣаст кинро наёрам наҳуфт

که سریست کین را نیارم نهفت

Нахустин чунон дон ки ашё на буд

نخستین چنان دان که اشیا نه بود

Шабу рӯз ва ин шебу боло на буд

شب و روز و این شیب و بالا نه بود

Мунаввари якояки худованд буд

منور یکایک خداوند بود

Ки беёрӯ бе мисли ва монанди буд

که بی یارو بی مثل و مانند بود

Ба қудрат баровард фаршу само

به قدرت برآورد فرش و سما

Шабу рӯзу хуршеди фармонраво

شب و روز و خورشید فرمانروا

Рутабро зи нахлу гул аз хор кард

رطب را ز نخل و گل از خار کرد

Дили одаминро хирад ёр кард

دل آدمین را خرد یار کرد

Фалакро шитобу заминро диранг

فلک را شتاب و زمین را درنگ

Азўист эй шоҳ бо ҳушу санг

ازویست ای شاه با هوش و سنگ

Чунон дон ки мо ҷумла гум гашта ем

چنان دان که ما جمله گم گشته ایم

Гирифтаи ҳавоу хирад ҳашта ем

گرفته هوا و خرد هشته ایم

Бад-ӣни дайн шудан дар нахустин манам

بدین دین شدن در نخستین منم

Ки зуннору ноқавсро башиканам

که زنار و ناقوس را بشکنم

Бигуфт ин ва бишикаст зуннори хеш

بگفت این و بشکست زنار خویش

Пушаймон шуд аз зишти кирдори хеш

پشیمان شد از زشت کردار خویش

Ба яздон бинолед ва пас срнҳод

به یزدان بنالید و پس سرنهاد

Хурӯшӣ ба гардон Эрон фитод

خروشی به گردان ایران فتاد

Чу ғлғлстон шуд шабистон кед

چو غلغلستان شد شبستان کید

Билразед зини ғами дил ва ҷон кед

بلرزید زین غم دل و جان کید

Пас аз ғулғулу гиря бе шумор

پس از غلغل و گریه بی شمار

Бишуд кед ва бишикаст зуннору бор

بشد کید و بشکست زنار و بار

Даромад ба дайни худованди ҳўр

درآمد به دین خداوند هور

Ки яксони бародар буд пелу мӯр

که یکسان برادر بود پیل و مور

Чу кед омаду гашти яздони параст

چو کید آمد و گشت یزدان پرست

зи зуннор бандӣ бишустанд даст

ز زنار بندی بشستند دست

Зрўии ҷаҳони ҷумлаи бутҳо шикаст

زروی جهان جمله بت ها شکست

Ҳамаи бути гаронро якояк бахаст

همه بت گران را یکایک بخست

Салибу чилипо ба гетӣ намонад

صلیب و چلیپا به گیتی نماند

Чу бишкаста шуд ҳам ба дарё фишонд

چو بشکسته شد هم به دریا فشاند

Ҳазорон дуруд ва ҳазорон сано

هزاران درود و هزاران ثنا

Змои тан ба тан бар шаҳи анбиё

زما تن به تن بر شه انبیا

Ҳазорон салом ва ҳазор офарин

هزاران سلام و هزار آفرین

Ба доими худованди яктои ҳамин

به دایم خداوند یکتا همین

Бмонод бар ту яли шергир

بماناد بر تو یل شیرگیر

Зномт бимонад ба дафтари дабир

زنامت بماند به دفتر دبیر

Фаромарз бо лашкар ва бо сипоҳ

فرامرز با لشکر و با سپاه

Шуданд офарин хон абри ҷони шоҳ

شدند آفرین خوان ابر جان شاه

Бкрднди бадрӯд бо ҳамдигар

بکردند بدرود با همدگر

Тдрок гирифтанд ба Эрон ба сар

تدراک گرفتند به ایران به سر

Фаромарзу бежани абои Густаҳм

فرامرز و بیژن ابا گستهم

Равона шуданд сӯии Эрон ба ҳам

روانه شدند سوی ایران به هم

Пазира шудаш шоҳи коўс кӣ

پذیره شدش شاه کاوس کی

Абои рустаму золи фархундаи пай

ابا رستم و زال فرخنده پی

Фаромарз бар дасти шаҳ бӯса дод

فرامرز بر دست شه بوسه داد

Ба даргоҳи рустами расиданди шод

به درگاه رستم رسیدند شاد

Гирифташ ба бар рустами золи пер

گرفتش به بر رستم زال پیر

Якояк пазируфта шуд бар дабир

یکایک پذیرفته شد بر دبیر

Чу бежан раседаш ба даргоҳи шоҳ

چو بیژن رسیدش به درگاه شاه

Бабўсед тахт ва бишуд бо сипоҳ

ببوسید تخت و بشد با سپاه

Ба пои хостнд маҷлис оростанд

به پا خاستند مجلس آراستند

намева раваду ромишгарони хонданд

می و رود و رامشگران خواندند

Биоварад соқӣ ба маҷлис нишаст

بیاورد ساقی به مجلس نشست

Сари саракашони ҷумла аз бодаи маст

سر سرکشان جمله از باده مست

Ҳамаи масти гаштанд аз ҷом май

همه مست گشتند از جام می

Ва ромишгар омад абои дафу не

و رامشگر آمد ابا دف و نی

Ба айш аз май лаъл ва аз чанг ва равад

به عیش از می لعل و از چنگ و رود

Кушоданд бар шоҳи Эрони дуруд

گشادند بر شاه ایران درود

Ки доими шаҳ кӣ ҷаҳонгири бод

که دایم شه کی جهانگیر باد

Дили душманонаши зи ғами пери бод

دل دشمنانش ز غم پیر باد

Ба айш ва ба ъушрати замонии гузашт

به عیش و به عشرت زمانی گذشت

Гуҳии чанги гуҳи базми гуҳи сӯии дашт

گهی چنگ گه بزم گه سوی دشت

Чунин буд то тоҷи коўс кӣ

چنین بود تا تاج کاوس کی

Фурӯзони зи Кайхусрави неки пай

فروزان ز کیخسرو نیک پی

Шуд айёми айёми Кайхусравӣ

شد ایام ایام کیخسروی

Ҷуз аз додгарро набад пайравӣ

جز از دادگر را نبد پیروی

Чу хусрав нишаст аз бар тахти оҷ

چو خسرو نشست از بر تخت عاج

Ба ҳар малик шоҳон бидоданд боҷ

به هر ملک شاهان بدادند باج

Баданд шод аз чашми шаҳи арҷманд

بدند شاد از چشم شه ارجمند

Ба ҳар шаҳр халқон шуданд бе газанд

به هر شهر خلقان شدند بی گزند

Яке рӯзи шоҳу бузургон ба ҳам

یکی روز شاه و بزرگان به هم

Нишастанд ва гуфтанд аз беш вкм

نشستند و گفتند از بیش وکم

Таҳамтан биёмад ба наздики шоҳ

تهمتن بیامد به نزدیک شاه

Аз Эрон сухан гуфт ва аз тоҷу гоҳ

از ایران سخن گفت و از تاج و گاه

Зуввораи фаромарз бо ӯ ба ҳам

زواره فرامرز با او به هم

з ҳар гӯнае рой зад беш ва кам

ز هر گونه ای رای زد بیش و کم

Чунин гуфт рустам ба шоҳи замин

چنین گفت رستم به شاه زمین

Ки эй ном бурдор бо офарин

که ای نام بردار با آفرین

Ба Зобулстонами яке шаҳр буд

به زابلستانم یکی شهر بود

Кзони бум ва бар тӯрро баҳр буд

کزآن بوم و بر تور را بهر بود

Манӯчеҳр кард он зи таркони тиҳӣ

منوچهر کرد آن ز ترکان تهی

Яке хуб ҷойаст бо Фрҳӣ

یکی خوب جایست با فرهی

Чу коўс шуд бедилу пераи сар

چو کاوس شد بی دل و پیره سر

БиФтод аз ӯ ному фурӯи ҳунар

بیفتاد از او نام و فرو هنر

Гирифтанд он шаҳри туронён

گرفتند آن شهر تورانیان

Пас онҷо намонданд эрониён

پس آنجا نماندند ایرانیان

Кунун божу соўш ба турон баранд

کنون باژ و ساوش به توران برند

Сӯии шоҳи Эрон ҳаме нанигаранд

سوی شاه ایران همی ننگرند

Фаровон дигар марз ҳамчун биҳишт

فراوان دگر مرز همچون بهشت

Диҳистон бисёр пари боғу кишт

دهستان بسیار پر باغ و کشت

Ҷаҳонӣаст аз хӯбии ороста

جهانیست از خوبی آراسته

Дарави бекарони лашкару хоста

درو بیکران لشکر و خواسته

Мари он марз харгоҳ хонд ба ном

مر آن مرز خرگاه خواند به نام

Ҷаҳони дидаи деҳқони густардаи ном

جهان دیده دهقان گسترده نام

зи як нима бар санад дорад гузар

ز یک نیمه بر سند دارد گذر

Ба қнўҷу Кашмӣр ва он бум ва бар

به قنوج و کشمیر و آن بوم و بر

Дигар нимаи роҳаши сӯии марзи чин

دگر نیمه راهش سوی مرز چین

Бпиўст бо марзи турони замин

بپیوست با مرز توران زمین

Фаровон дар он марз пеласту ганҷ

فراوان در آن مرز پیل است و گنج

Тан бегуноҳон аз эшон ба ранҷ

تن بی گناهان از ایشان به رنج

зи баси ғорату куштан ва тохтан

ز بس غارت و کشتن و تاختن

Сар аз ёди турон барафрохтан

سر از یاد توران برافراختن

Кунун шаҳриёрӣ ба Эрони тўрост

کنون شهریاری به ایران توراست

Паии мӯр то чанги шерони тўрост

پی مور تا چنگ شیران توراست

Яке лашкарӣ бояд акнӯн бузург

یکی لشکری باید اکنون بزرگ

Фиристод бо паҳливонии сутург

فرستاد با پهلوانی سترگ

Аё боҷи наздик шоҳ оваранд

ایا باج نزدیک شاه آورند

Дигар сар бар ин боргоҳ оваранд

دگر سر بر این بارگاه آورند

Чу он марз яксар ба дасти оварем

چو آن مرز یکسر به دست آوریم

Ба турони замини бршксти оварем

به توران زمین برشکست آوریم

Ба рустами чунин посух оварад шоҳ

به رستم چنین پاسخ آورد شاه

Ки ҷовиди бодӣ ҳаминаст роҳ

که جاوید بادی همین است راه

Ту он номадорӣ ки Эрони сипоҳ

تو آن نامداری که ایران سپاه

Ба бахт ту шоданд ҳам пешгоҳ

به بخت تو شادند هم پیشگاه

Бибин то сипаҳ чанд бояд ба кор

ببین تا سپه چند باید به کار

Гузин кун зи гардони ҳамаи номдор

گزین کن ز گردان همه نامدار

Заминӣ ки пайваста марз туаст

زمینی که پیوسته مرز توست

Баҳоии замин дар хур арз туаст

بهای زمین در خور ارز توست

Фаромарзро даҳ сипоҳии гарон

فرامرز را ده سپاهی گران

Чунон чун бибояд зи ҷанги оварон

چنان چون بباید ز جنگ آوران

Бигӯ то бибандади бад-ӣни кини камар

بگو تا ببندد بدین کین کمر

Ки ҳам паҳлавонаст ва ҳам номвар

که هم پهلوانست و هم نامور

Зхргоаҳ то буми Ҳиндӯстон

زخرگاه تا بوم هندوستان

Зкшмир то марзи ҷодўстон

زکشمیر تا مرز جادوستان

Кушода шавад кор бар дасти ӯй

گشاده شود کار بر دست اوی

Ба ком наҳангон расад шасти ӯй

به کام نهنگان رسد شست اوی

Чу аз шоҳ бишунид рустами сухан

چو از شاه بشنید رستم سخن

Дилаш тоза шуд чун гули андари чаман

دلش تازه شد چون گل اندر چمن

Фаровони бадв офарин кард ва гуфт

فراوان بدو آفرین کرد و گفت

Ки бо ҷони пакети хиради боди ҷуфт

که با جان پاکت خرد باد جفت

Чунин тоҷу тахти ту фархундаи бод

چنین تاج و تخت تو فرخنده باد

Сипеҳри равони пеши ту бандаи бод

سپهر روان پیش تو بنده باد

Бифармуд хусрав ба солори бор

بفرمود خسرو به سالار بار

Аз он пас ки хон хӯришро биор

از آن پس که خوان خورش را بیار

намеовараду ромишгаронро бихонад

می آورد و رامشگران را بخواند

Вази овози эшон ҳаме хира монад

وز آواز ایشان همی خیره ماند

Чу хуршеди тобон бар омад зкўаҳ

چو خورشید تابان بر آمد زکوه

Сароянда омад зи гуфтани сутӯҳ

سراینده آمد ز گفتن ستوه

Баромади табираи зи даргоҳи шоҳ

برآمد تبیره ز درگاه شاه

Рада баркашиданд бар боргоҳ

رده برکشیدند بر بارگاه

Бибастанд бар пели рўиинаҳи хам

ببستند بر پیل رویینه خم

Баромад хурӯшидани гови дам

برآمد خروشیدن گاو دم

Ниҳоданд бар кӯҳаи пели тахт

نهادند بر کوهه پیل تخت

Ба бор омад он хусравонеи дарахт

به بار آمد آن خسروانی درخت

Биёмад нишаст аз бар пели шоҳ

بیامد نشست از بر پیل شاه

Ниҳода ба сар бар зи гавҳари кулоҳ

نهاده به سر بر ز گوهر کلاه

Ҳаме рафт шоҳ аз бар жандаи пел

همی رفت شاه از بر ژنده پیل

Барони тахти фирӯза бар сони нил

برآن تخت فیروزه بر سان نیل

Яке тоҷ бар сари з дару гуҳар

یکی تاج بر سر ز در و گهر

Ба чанги андаруни гурзаи гоўср

به چنگ اندرون گُرزه گاوسر

Фрўҳштаҳ аз тоҷи ду гӯшвор

فروهشته از تاج دو گوشوار

Ба гарданаши тавқии збрҷднгор

به گردنش طوقی زبرجدنگار

Зхўшоби зару забарҷади камар

زخوشاب زر و زبرجد کمر

Ба бозуи ду ёраи зёқўту зар

به بازو دو یاره زیاقوت و زر

Ҳаме зад миёни сипаҳи пели гом

همی زد میان سپه پیل گام

Абои занги заррину заррини стом

ابا زنگ زرین و زرین ستام

Яке муҳра дар ҷом дар дасти шоҳ

یکی مهره در جام در دست شاه

Ба кайвони расидаи хурӯши сипоҳ

به کیوان رسیده خروش سپاه

Зтиғу згрзу зкўсу згрд

زتیغ و ز گُرز و ز کوس و ز گُرد

Сияҳ шуд замини осмони лоҷувард

سیه شد زمین آسمان لاجورد

Ту гуфтӣ ба доми андрости офтоб

تو گفتی به دام اندراست آفتاب

Вагар гашти хами сипари андари об

وگر گشت خم سپر اندر آب

Ҳамеи чашми равшани ҷаҳонро надид

همی چشم روشن جهان را ندید

Сипеҳру ситораи синонро надид

سپهر و ستاره سنان را ندید

Здрёи ту гӯйӣ ки бархест мавҷ

زدریا تو گویی که برخاست موج

Сипоҳ андар омад ҳамеи фавҷи фавҷ

سپاه اندر آمد همی فوج فوج

Саропардаи бурданд аз айвон ба дашт

سراپرده بردند از ایوان به دشت

Сипеҳр аз хурӯшидани осемаи гашт

سپهر از خروشیدن آسیمه گشت

Чу бар пушти пели он шаҳи номвар

چو بر پشت پیل آن شه نامور

Задӣ муҳра бар ҷоми бастии камар

زدی مهره بر جام بستی کمر

Набӯдӣ ба ҳар подшоҳии раво

نبودی به هر پادشاهی روا

Нишастани магар бар дар подшоҳ

نشستن مگر بر در پادشاه

Аз он номвари хусрави саракашон

از آن نامور خسرو سرکشان

Чунин буд дар подшоҳии нишон

چنین بود در پادشاهی نشان

Ҳаме буд бар пел дар паҳни дашт

همی بود بر پیل در پهن دشت

Бидон то сипаҳи пеш ӯ даргузашт

بدان تا سپه پیش او درگذشت

Кашида радаи истодаи сипоҳ

کشیده رده ایستاده سپاه

Ба рӯй сипаҳдорашони бади нигоҳ

به روی سپهدارشان بد نگاه

Нахустин фиребурзи бади пеши рӯ

نخستین فریبرز بد پیش رو

Гузар кард пеши ҷаҳондори нав

گذر کرد پیش جهاندار نو

Абои гурз ва бо теғу зарринаи кафш

ابا گُرز و با تیغ و زرینه کفش

Пас пушти хуршеди пайкари дирафш

پس پشت خورشید پیکر درفش

Яке бора Эй барнишаста саманд

یکی باره ای برنشسته سمند

Ба фитрок бар ҳалқа карда каманд

به فتراک بر حلقه کرده کمند

Ҳаме рафт бо ноз ва бо зебу фар

همی رفت با ناز و با زیب و فر

Сипоҳии ҳамаи ғарқа дар симу зар

سپاهی همه غرقه در سیم و زر

Бирав офарин кард шоҳи ҷаҳон

برو آفرین کرد شاه جهان

Ки бодати бузургӣу фари маон

که بادت بزرگی و فر مهان

Ба ҳркори бахти ту фирӯзи бод

به هرکار بخت تو فیروز باد

Ҳамаи рӯзгори ту наврӯзи бод

همه روزگار تو نوروز باد

Пасаш бози Гӯдарзи кшўод буд

پسش باز گودرز کشواد بود

Ки гетӣ барои ваии обод буд

که گیتی برای وی آباد بود

Дирафш аз пас пушт ӯ шер буд

درفش از پس پشت او شیر بود

Ки чангаш ба гурз ва ба шамшер буд

که چنگش به گُرز و به شمشیر بود

Пас пушти шидўши бад бо дирафш

پس پشت شیدوش بد با درفش

Замин гашта зон шери пайкари бунафш

زمین گشته زان شیر پیکر بنفش

Ҳазорон пас пушт ӯ сарфароз

هزاران پس پشت او سرفراز

Аннандор бо найзаҳои дароз

عناندار با نیزه های دراز

Яке гурги пайкари дирафши сиёҳ

یکی گرگ پیکر درفش سیاه

Пас пушти Геви андарун бо сипоҳ

پس پشت گیو اندرون با سپاه

Набераи писар буд ҳафтод ва ҳашт

نبیره پسر بود هفتاد و هشت

Аз эшон набад ҷой бар паҳни дашт

از ایشان نبد جای بر پهن دشت

Пас ҳар як андари дигаргуни дирафш

پس هر یک اندر دگرگون درفش

Ҳама бо дилу теғу зарринаи кафш

همه با دل و تیغ و زرینه کفش

Ту гуфтӣ ки гетии ҳама зер ӯст

تو گفتی که گیتی همه زیر اوست

Сари сарварони зер шамшер ӯст

سر سروران زیر شمشیر اوست

Чу омад ба наздикии тахти шоҳ

چو آمد به نزدیکی تخت شاه

Басӣ офарин кард бар тоҷу гоҳ

بسی آفرین کرد بر تاج و گاه

Ба Гӯдарз бар шоҳ кард офарин

به گودرز بر شاه کرد آفرین

Чу бргиў ва бар лашкараш ҳамчунин

چو برگیو و بر لشکرش همچنین

Пас пушти Гӯдарзи Густаҳм буд

پس پشت گودرز گستهم بود

Ки фарзанди бедори гждҳм буд

که فرزند بیدار گژدهم بود

Ҳамеи найза будӣ ба чангаш ба ҷанг

همی نیزه بودی به چنگش به جنگ

Камони ёр ӯ буду тирхднг

کمان یار او بود و تیرخدنگ

Збозўши пайкон чу парон шудӣ

زبازوش پیکان چو پران شدی

Ҳама дар дили санг ва санадон шудӣ

همه در دل سنگ و سندان شدی

Абои лашкари гшни ороста

ابا لشکر گشن آراسته

Пар аз гурзу шамшеру пурхоста

پر از گُرز و شمشیر و پرخواسته

Яке моҳи пайкари дирафш аз буриш

یکی ماه پیکر درفش از برش

Ба абри андроўрдаҳи тобони сараш

به ابر اندرآورده تابان سرش

Ҳаме хонд бар шаҳриёри офарин

همی خواند بر شهریار آفرین

Аз ӯ шод шуд шоҳи Эрони замин

از او شاد شد شاه ایران زمین

Пас Густаҳми ашкаши тизҳш

پس گستهم اشکش تیزهش

Ки бо ройу дил буд ва бо мағзи хуш

که با رای و دل بود و با مغز خوش

Яке гурздор аз нажод ҳамЭй

یکی گُرزدار از نژاد همای

Ба роҳӣ ки ҷустяш будӣ ба пой

به راهی که جستیش بودی به پای

Сипоҳии згрдони кӯчу балӯч

سپاهی زگردان کوچ و بلوچ

Сголидаҳи ҷанг монанди ғўч

سگالیده جنگ مانند غوچ

Ки кас дар ҷаҳони пушт эшон надид

که کس در جهان پشت ایشان ندید

Бараҳнаи як ангушт эшон надид

برهنه یک انگشت ایشان ندید

Сипаҳдорашон буд разми озмоӣ

سپهدارشان بود رزم آزمای

Казу буд гоҳи никуӣ ба ҷой

کزو بود گاه نکویی به جای

Дирафшии баровардаи пайкари паланг

درفشی برآورده پیکر پلنگ

Ҳаме аз дирафшаши бёзиди чанг

همی از درفشش بیازید چنگ

Басӣ офарин кард бар шаҳриёр

بسی آفرین کرد بر شهریار

Бар он шодмони гардиши рӯзгор

بر آن شادمان گردش روزگار

Нигаҳ кард Кайхусрав аз пушти пел

نگه کرد کیخسرو از پشت پیل

Зада он сипаҳро рада бар ду майл

زده آن سپه را رده بر دو میل

Писанд омадаш сахт ва кард офарин

پسند آمدش سخت و کرد آفرین

Бар он бахти бедору фаррухи замин

بر آن بخت بیدار و فرخ زمین

Аз он пас дигаргуни сипоҳи гарон

از آن پس دگرگون سپاه گران

Ҳамаи номдорони вҷўшши варон

همه نامداران وجوشش وران

Сипоҳӣ каз эшон ҷҳондоршоаҳ

سپاهی کز ایشان جهاندارشاه

Ҳаме буд шодони дилу никхўоаҳ

همی بود شادان دل و نیکخواه

Гузидаи пас андараши Фарҳод буд

گزیده پس اندرش فرهاد بود

Казу лашкари хусрави обод буд

کزو لشکر خسرو آباد بود

Сипаҳро ба кирдори парвардгор

سپه را به کردار پروردگار

Ба ҳар ҷой будӣ ба ҳар корзор

به هر جای بودی به هر کارزار

Яке пайкари оҳӯи дирафш аз буриш

یکی پیکر آهو درفش از برش

Бидон сояи оҳӯи андари сараш

بدان سایه آهو اندر سرش

Ҳаме рафт бар сони шери дмон

همی رفت بر سان شیر دمان

Абои лашкари гшну пели жён

ابا لشکر گشن و پیل ژیان

Сипоҳаши ҳамаи теғи ҳиндӣ ба даст

سپاهش همه تیغ هندی به دست

Зираи туркӣу зин суғдӣ нишаст

زره ترکی و زین سغدی نشست

Чу дид он нишасту саргоҳи нав

چو دید آن نشست و سرگاه نو

Басӣ офарин хонд бршоаҳи нав

بسی آفرین خواند برشاه نو

Гурозаи сари тухмаи гевагон

گرازه سر تخمه گیوگان

Пас ӯ ҳаме рафт бо вижагон

پس او همی رفت با ویژگان

Ба зини андаруни ҳалқаҳои каманд

به زین اندرون حلقه های کمند

Аз ӯ шодмон шуд ки будаш писанд

از او شادمان شد که بودش پسند

Дирафшии пас пушти пайкар ҳамЭй

درفشی پس پشت پیکر همای

Ҳаме рафт чун кӯҳи рафтаи зҷоӣ

همی رفت چون کوه رفته زجای

Ҳрони кас ки аз шаҳри Бағдод буд

هرآن کس که از شهر بغداد بود

Абои найзау теғу фӯлод буд

ابا نیزه و تیغ و فولاد بود

Ҳамаи бргзштнди зирҳмоӣ

همه برگذشتند زیرهمای

Сипаҳбад ҳаме дошт брпили ҷой

سپهبد همی داشت برپیل جای

Басӣ зон ки бар шоҳи крдоФрин

بسی زان که بر شاه کردآفرین

Барони брзу болоу теғу нигин

برآن برز و بالا و تیغ و نگین

Пас ӯ набарда фаромарз буд

پس او نبرده فرامرز بود

Ки бо фар ва бо брз ва бо арз буд

که با فر و با برز و با ارز بود

Абои кӯсу пелу сипоҳи гарон

ابا کوس و پیل و سپاه گران

Ҳамаи ҷангҷуёну кндоўрон

همه جنگجویان و کندآوران

Зкшмир ва аз кобулу нимрўз

زکشمیر و از کابل و نیمروز

Ҳамаи сарфарозон гетӣ фурӯз

همه سرفرازان گیتی فروز

Дирафшаши басони диловари падар

درفشش بسان دلاور پدر

Ки кас ар набӯдӣ зи рустами гузар

که کس ار نبودی ز رستم گذر

Сараши ҳафт ҳамчун сари аждаҳо

سرش هفت همچون سر اژدها

Ту гуфтӣ збнди омдстии раҳо

تو گفتی زبند آمدستی رها

Биёмад басони дарахтӣ ба бор

بیامد بسان درختی به بار

Басӣ офарин кард бар шаҳриёр

بسی آفرین کرد بر شهریار

Ки ҷовиди бодӣу равшани равон

که جاوید بادی و روشن روان

Ба андешаи тоҷу тахти каён

به اندیشه تاج و تخت کیان

Дили шоҳи гашт аз фаромарзи шод

دل شاه گشت از فرامرز شاد

Ҳаме кард бо ваии басии панди ёд

همی کرد با وی بسی پند یاد

Бадв гуфт баркаш сӯии ҳиндӯон

بدو گفت برکش سوی هندوان

Ҳамон марзи харгоҳ то ҷовдон

همان مرز خرگاه تا جاودان

Бипардоз қнўҷу Кашмӣру санад

بپرداز قنوج و کشمیر و سند

Бигир эй сипаҳбад ба ҳиндӣ паранд

بگیر ای سپهبد به هندی پرند

зи турони сипаҳ ҳар ки онҷо буд

ز توران سپه هر که آنجا بود

Агар нотавони вари тавоно буд

اگر ناتوان ور توانا بود

Ҳрони кас ки бо ту биҷӯед набард

هرآن کس که با تو بجوید نبرد

Саросари баровари саронишон ба гирд

سراسر برآور سرانشان به گرد

Касе кӯ ба размат набандад миён

کسی کو به رزمت نبندد میان

Чунон кун ки ӯро набошад зиён

چنان کن که او را نباشد زیان

Ту фарзанди бедори дили рустамӣ

تو فرزند بیدار دل رستمی

зи дастони сомӣ ва аз нирмӣ

ز دستان سامی و از نیرمی

Кунун марзи Ҳиндӯстони мари ту рост

کنون مرز هندوستان مر تو راست

зи қнўҷ то марзи дастони ту рост

ز قنوج تا مرز دستان تو راست

Туро додам ин подшоҳӣ бидор

تو را دادم این پادشاهی بدار

Ба ҳар ҷой хира макун корзор

به هر جای خیره مکن کارزار

Ба ҳар ҷойгаҳи ёр дарвеш бош

به هر جایگه یار درویش باش

Ҳамеи род бар мардум хеш бош

همی راد بر مردم خویش باش

Бибин нек то дўстор ту кист

ببین نیک تا دوستار تو کیست

Хирадманд ваандагусор ту кист

خردمند و انده گسار تو کیست

Бубахшу бёроӣ ва фардо магӯӣ

ببخش و بیارای و فردا مگوی

Чаҳ доне ки фардо чаҳ ояд ба рӯй

چه دانی که فردا چه آید به روی

Машав дар ҷавонии харидори ганҷ

مشو در جوانی خریدار گنج

Ба бе ранҷи кас ҳеҷ манимоӣ ганҷ

به بی رنج کس هیچ منمای گنج

Макун эминӣ дар сарои фусӯс

مکن ایمنی در سرای فسوس

Ки гуҳ сндрўсасту гуҳи обнӯс

که گه سندروس است و گه آبنوس

Зтўи ном бояд ки монад баланд

زتو نام باید که ماند بلند

Магари дили надории зи гетии нижанд

مگر دل نداری ز گیتی نژند

Маро ва туро рӯз ҳам бугзарад

مرا و تو را روز هم بگذرد

Дамати чархи гардон ҳаме башмурд

دمت چرخ گردان همی بشمرد

Дилати шодмон бояд ва тундараст

دلت شادمان باید و تندرست

Се дигар бибин то чаҳ боядат ҷуст

سه دیگر ببین تا چه بایدت جست

Ҷаҳони офарин аз ту хушнӯди бод

جهان آفرین از تو خشنود باد

Дили бади сголонти пари дӯди бод

دل بد سگالانت پر دود باد

Чу бишунид панди ҷаҳондори нав

چو بشنید پند جهاندار نو

Пиёда шуд аз бораи тундрав

پیاده شد از باره تندرو

Заминро бабўседу барадаши намоз

زمین را ببوسید و بردش نماز

Битобед сари сӯии роҳи дароз

بتابید سر سوی راه دراز

Басӣ офарин кард бар шоҳи нав

بسی آفرین کرد بر شاه نو

Ки андар фузун бош чун моҳи нав

که اندر فزون باش چون ماه نو

Таҳамтани ду фарсанг бо ӯ бирафт

تهمتن دو فرسنگ با او برفت

Ҳамеи мағзаш аз рафтан ӯ бигуфт

همی مغزش از رفتن او بگفت

Басии панд ва андарз гуфташ бадавӣ

بسی پند و اندرز گفتش بدوی

Ки эй номвари пӯри прхошҷўӣ

که ای نامور پور پرخاشجوی

Ба хира маёзор ҷон касе

به خیره میازار جان کسی

Набояд ки пайчии зоФсри асбӣ

نباید که پیچی زافسر اسبی

Ба ҳар сӯ ки бошад яке номҷўӣ

به هر سو که باشد یکی نامجوی

Нўндӣ фирист аз буриши пўиаҳи пўӣ

نوندی فرست از برش پویه پوی

Нахустин ба нармӣ сухангӯӣ бош

نخستین به نرمی سخنگوی باش

Ба дод ва ба кӯшиш беоҳӯӣ бош

به داد و به کوشش بی آهوی باش

Чу карт ба нармӣ нагардад накӯй

چو کارت به نرمی نگردد نکوی

Дуруштӣ кун онгоҳ ва пас разми ҷӯй

درشتی کن آنگاه و پس رزم جوی

Ҳамаи корҳоро саранҷоми байн

همه کارها را سرانجام بین

Чу бадхоҳи чина наад доми байн

چو بدخواه چینه نهد دام بین

Манеҳ ту раҳеи кон на ойин буд

منه تو رهی کان نه آیین بود

Ки то монад он бар ту нафрин буд

که تا ماند آن بر تو نفرین بود

Дар дод бар додхоҳон мабанд

در داد بر دادخواهان مبند

з савганд магзар нигаҳи дори панд

ز سوگند مگذر نگه دار پند

Чу некии намоядати кайҳони худоӣ

چو نیکی نمایدت کیهان خدای

Ту бо ҳар касе низ некӣ намой

تو با هر کسی نیز نیکی نمای

Нагирӣ ту бадхоҳро хираи хор

نگیری تو بدخواه را خیره خوار

Ки нрождҳо гардад ӯ вақти кор

که نراژدها گردد او وقت کار

Бикаш оташ хӯрд пеш аз газанд

بکش آتش خورد پیش از گزند

Ки гетӣ бисӯзад чу гардад баланд

که گیتی بسوزد چو گردد بلند

Ба кас роз магушоӣ дар бар басӣҷ

به کس راز مگشای در بر بسیج

Бидонадяшро хори мшмри ту ҳеҷ

بداندیش را خوار مشمر تو هیچ

Дигар гуфт к-эии номвари паҳлавон

دگر گفت کای نامور پهلوان

Ҳшиўору бедору равшани равон

هشیوار و بیدار و روشن روان

Бидон сони куҷои кор паймӯда анд

بدان سان کجا کار پیموده اند

Чунон чун ниёкон мо бӯда анд

چنان چون نیاکان ما بوده اند

Ҷаҳондори Гаршосб чун шуд куҳан

جهاندار گرشاسب چون شد کهن

Наримони з купол гуфтӣ сухан

نریمان ز کوپال گفتی سخن

Чу Гаршосби куполи бардоштӣ

چو گرشاسب کوپال برداشتی

Ба майдони кин ҳеҷ нагузоштӣ

به میدان کین هیچ نگذاشتی

Ба разм ар савор ар пиёдаи бадӣ

به رزم ار سوار ار پیاده بدی

Замин аз далеронаши содаи бадӣ

زمین از دلیرانش ساده بدی

Ба рӯм ва ба чин ва ба ҳинд аз набард

به روم و به چین و به هند از نبرد

Ба мардии бикради ончии он кас накард

به مردی بکرد آنچه آن کس نکرد

Ба гетии дарун то ки ӯ зинда буд

به گیتی درون تا که او زنده بود

Ба мардии кас ӯро ниФкндаҳ буд

به مردی کس او را نیفکنده بود

Вази он пас чу сом ял омад падед

وز آن پس چو سام یل آمد پدید

Наримон майу ҷом шодӣ кашид

نریمان می و جام شادی کشید

Дигар чун ки зол омад андари миён

دگر چون که زال آمد اندر میان

Камари бастаи бад назд тахти каён

کمر بسته بد نزد تخت کیان

Босўдаҳ шуд сом аз корзор

بآسوده شد سام از کارزار

Бад-ӣни сон буд гардиши рӯзгор

بدین سان بود گردش روزگار

Ва дигар чу ман по задам дар ркиб

و دیگر چو من پا زدم در رکیب

Падар раст аз ошӯби разму наҳиф

پدر رست از آشوب رزم و نهیب

Агар дев пеш омад ар аждаҳо

اگر دیو پیش آمد ار اژدها

Набуданд аз теғу гурзами раҳо

نبودند از تیغ و گُرزَم رها

Маро низ ҳангоми осўднст

مرا نیز هنگام آسودنست

Туро разм бадхоҳ паймуданаст

تو را رزم بدخواه پیمودنست

Ба гардун гардон расад номи ту

به گردون گردان رسد نام تو

Гроиди мари ин кори бркоми ту

گرآید مر این کار برکام تو

Биёмухташ разму базму хирад

بیاموختش رزم و بزم و خرد

Ҳамеи хост каз рӯзи ромиш буд

همی خواست کز روز رامش بود

Аз он пас ба бадрӯд бо икдгр

از آن پس به بدرود با یکدگر

Басӣ бӯса доданд бар чашму сар

بسی بوسه دادند بر چشم و سر

Якояки пазируфти гуфтори ӯй

یکایک پذیرفت گفتار اوی

Аз он пас сӯй роҳ оварад рӯй

از آن پس سوی راه آورد روی

зи раҳи бози пас гашти рустам чу шер

ز ره باز پس گشت رستم چو شیر

Аз он сӯи фаромарзи гирди далер

از آن سو فرامرز گرد دلیر

Сӯии марзи харгоҳ лашкар кашид

سوی مرز خرگاه لشکر کشید

зи кӣнаи сари теғ бар хур кашид

ز کینه سر تیغ بر خور کشید

Ҳаме ронад лашкар ба кирдори бод

همی راند لشکر به کردار باد

Чу танг андар омад аз он марзи шод

چو تنگ اندر آمد از آن مرز شاد

Фаромарзи гарданкаш ва он сипоҳ

فرامرز گردنکش و آن سپاه

Фурӯд омад онҷо ба се рӯзи роҳ

فرود آمد آنجا به سه روز راه

Яке паҳлавон буд номаши тўрг

یکی پهلوان بود نامش طورگ

Далеру сарафрозу гирди сутург

دلیر و سرافراز و گرد سترگ

Бидон марзи харгоҳи бади паҳлавон

بدان مرز خرگاه بد پهلوان

Гӯи номбурдори равшани равон

گو نامبردار روشن روان

Ҳамон хеши вай буд афросйоб

همان خویش وی بود افراسیاب

Яке лашкарӣ дошт пари хашму тоб

یکی لشکری داشت پر خشم و تاب