Тўрги он замони нома аз дарду тоб

طورگ آن زمان نامه از درد و تاب

Набшат ӯ ба наздики афросйоб

نبشت او به نزدیک افراسیاب

Нахуст офарин кард бар кирдигор

نخست آفرین کرد بر کردگار

Худованди пирӯзу парвардгор

خداوند پیروز و پروردگار

Азуи бод бар шоҳи тӯри офарин

ازو باد بر شاه تور آفرین

Худованди Мочӣну турони замин

خداوند ماچین و توران زمین

Дигар гуфт комди зи Эрони замин

دگر گفت کآمد ز ایران زمین

Сипоҳии пар аз хашму андӯҳгин

سپاهی پر از خشم و اندوهگین

Сипаҳбади фаромарзи лашкари шикан

سپهبد فرامرز لشکر شکن

Ҷаҳони дидаи пӯри гӯи пели тан

جهان دیده پور گو پیل تن

Нахустин фиристод бар ман паём

نخستین فرستاد بر من پیام

Ки бигзор марз ва биндоз ном

که بگذار مرز و بینداز نام

Аз эдар ба турони гузар бе диранг

از ایدر به توران گذر بی درنگ

Вагарнаи биёу бёрои ҷанг

وگرنه بیا و بیارای جنگ

Дареғи омадам аз чунин марзу бум

دریغ آمدم از چنین مرز و بوم

Ки ҷои шуморо сипорам ба бум

که جای شما را سپارم به بوم

Броростми лашкарии номдор

برآراستم لشکری نامدار

Писандидау дархури корзор

پسندیده و درخور کارزار

Сипоҳи фаромарз бо он сипоҳ

سپاه فرامرز با آن سپاه

Чу сайёра буданд бар чарху моҳ

چو سیاره بودند بر چرخ و ماه

Шабихун сголш гирифтам нахуст

شبیخون سگالش گرفتم نخست

Маро дар дили андешае бади дуруст

مرا در دل اندیشه ای بد درست

Ки ман дашт аз эшон чу дарё кунам

که من دشت از ایشان چو دریا کنم

зи боло чу оҳанг боло кунам

ز بالا چو آهنگ بالا کنم

Ба ҳангоми мастӣу орому хоб

به هنگام مستی و آرام و خواب

Шаби тира лашкар кашидам ба тоб

شب تیره لشکر کشیدم به تاب

Сипаҳи ханҷари кӣна чун баркашид

سپه خنجر کینه چون برکشید

зи бахтам чу ёрӣ наомад падед

ز بختم چو یاری نیامد پدید

Камӣн карда буданд эрониён

کمین کرده بودند ایرانیان

Чу омад сипоҳи ман андари миён

چو آمد سپاه من اندر میان

Ба мо баргушоданд якбори даст

به ما برگشادند یکبار دست

Бикуштанд бисёр ва карданд паст

بکشتند بسیار و کردند پست

Кунун ман раҳе бо савории ҳазор

کنون من رهی با سواری هزار

Нишаста дар диж ки то шаҳриёр

نشسته در دژ که تا شهریار

Чаҳ Фрмоидми пеши гирами ҳамон

چه فرمایدم پیش گیرم همان

Ки тарсам ки чира шавад бадгумон

که ترسم که چیره شود بدگمان

Фиристодае ҷусти мардии далер

فرستاده ای جست مردی دلیر

Бадв гуфт эй мард бо ҳушу вир

بدو گفت ای مرد با هوش و ویر

Набояд ки ҷое диранг оварӣ

نباید که جایی درنگ آوری

Магари номаи ман ба хусрави барӣ

مگر نامه من به خسرو بری

Фиристода бурҷаст монанди бод

فرستاده برجست مانند باد

Пари андешаи сари сӯии турони ниҳод

پر اندیشه سر سوی توران نهاد

Вази ин сӯи фаромарз бо ёлу фар

وز این سو فرامرز با یال و فر

Нигаҳ кард дар рзмгаҳи сар ба сар

نگه کرد در رزمگه سر به سر

Ҷаҳонии здшмни пар аз кушта дид

جهانی زدشمن پر از کشته دید

зи куштаи ҳамаи дашт чун пушта дид

ز کشته همه دشت چون پشته دید

Ки эрониёни шермардони кор

که ایرانیان شیرمردان کار

Ҳама кушта буданд дар корзор

همه کشته بودند در کارزار

Ҳамаи дашти харгоҳи бади хоста

همه دشت خرگاه بد خواسته

Чу бозори чин буду ороста

چو بازار چین بود و آراسته

Ҳамон тозии аспони з ҳар сӯи гила

همان تازی اسپان ز هر سو گله

Куҷо карда буданд таркони яла

کجا کرده بودند ترکان یله

Саросар бубахшед бар лашкараш

سراسر ببخشید بر لشکرش

Мар ӯро бидон сон ки бад дар хӯриш

مر او را بدان سان که بد در خورش

Чунин гуфт пас бо далерони ҷанг

چنین گفت پس با دلیران جنگ

Ки эй шермардони боҳушу ҳонг

که ای شیرمردان باهوش و هنگ

Тўрги бидонадяш ва чанде савор

طورگ بداندیش و چندی سوار

Бирафтанд дар андаруни ҳисор

برفتند در اندرون حصار

зи дарё ба киштӣ гузар ёфта аст

ز دریا به کشتی گذر یافته است

Чу аз разми мо рӯй бар тофта аст

چو از رزم ما روی بر تافته است

Чу душман гурезон шавад дар ҳисор

چو دشمن گریزان شود در حصار

Наёбади зи пайкор ӯ ҳеҷ кор

نیابد ز پیکار او هیچ کار

Гумонам ки аз кори ман сар ба сар

گمانم که از کار من سر به سر

Фиристода бошад ба турони хабар

فرستاده باشد به توران خبر

Замон то замон лашкар ояд буриш

زمان تا زمان لشکر آید برش

Зпстӣ ба гардун барояд сараш

زپستی به گردون برآید سرش

Бибояд гузар кард моро зи об

بباید گذر کرد ما را ز آب

Аз он пештари кӯи зи афросйоб

از آن پیشتر کو ز افراسیاب

Сипоҳ ояду кор бадтар шавад

سپاه آید و کار بدتر شود

Казон диж дигар пари з лашкар шавад

کزان دژ دگر پر ز لشکر شود

Раҳи чора бар ваии бигиреми зуд

ره چاره بر وی بگیریم زود

Аз он лашкар ва диж барорем дӯд

از آن لشکر و دژ برآریم دود

Ба посух бигуфтанд номи оварон

به پاسخ بگفتند نام آوران

Ки эй номдору ҷаҳони паҳлавон

که ای نامدار و جهان پهلوان

Ба фармону рояти камар баста ем

به فرمان و رایت کمر بسته ایم

Агар тандурустӣам вагар хаста ем

اگر تندرستیم و گر خسته ایم

Чунон кун ки рой ту бошад бидон

چنان کن که رای تو باشد بدان

Чу бишунид посухи зи кндоўрон

چو بشنید پاسخ ز کندآوران

Биёмад дмон то ба дарёи канор

بیامد دمان تا به دریا کنار

Ба киштӣ гузар кард ва барсохт кор

به کشتی گذر کرد و برساخت کار

Ба пой диж омад ҳам аз гирди роҳ

به پای دژ آمد هم از گرد راه

Ба хира ҳаме кард дар ваии нигоҳ

به خیره همی کرد در وی نگاه

Магари ҷойгоҳӣ ба даст оядаш

مگر جایگاهی به دست آیدش

Ки он диж чу моҳӣ ба шаст оядаш

که آن دژ چو ماهی به شست آیدش

Ба ҳар чанд гардиш бигардед беш

به هر چند گردش بگردید بیش

Ба диж дар набад роҳи беруну пеш

به دژ در نبد راه بیرون و پیش

Надид аз буриши ҷои парвози боз

ندید از برش جای پرواز باز

Аз он ҷойгаҳи хираи баргашти боз

از آن جایگه خیره برگشت باز

Пари андешаи бади ҷони марди далер

پر اندیشه بد جان مرد دلیر

Сголиди тадбир ва бинишаст дайр

سگالید تدبیر و بنشست دیر

Ки ин размро чора чун оварад

که این رزم را چاره چون آورد

Магари душманонро нигун оварад

مگر دشمنان را نگون آورد

Дар Эрону Зобулстони марди кор

در ایران و زابلستان مرد کار

Савораи пиёдаи бадаши сӣ ҳазор

سواره پیاده بدش سی هزار

Сипаҳро саросар ба се бахш кард

سپه را سراسر به سه بخش کرد

Ду марди сарафроз бо доду барад

دو مرد سرافراز با داد و برد

Гузидаи ду лашкари бадишони супурд

گزیده دو لشکر بدیشان سپرد

Чунин гуфт эй номдорони гирд

چنین گفت ای نامداران گرد

Се роҳаст аз эдар ба турони замин

سه راهست از ایدر به توران زمین

Ки онро ҳаме дошт бояд камӣн

که آن را همی داشت باید کمین

Вазин се супурдами шуморо ду роҳ

وزین سه سپردم شما را دو راه

Мабошед комил ба бегоҳу гоҳ

مباشید کامل به بیگاه و گاه

Ба тундӣ бибояд кунун тохтан

به تندی بباید کنون تاختن

Дил аз хоб ва хӯрдани пардохтан

دل از خواب و خوردن پرداختن

Тилоияи шабу рӯз бо дидаи бон

طلایه شب و روز با دیده بان

Ба огоҳ бӯдан ба рӯзу шубон

به آگاه بودن به روز و شبان

Мабодо ки ногуҳи сипаҳ дар расад

مبادا که ناگه سپه در رسد

Шуморо аз он ранҷ бар сар расад

شما را از آن رنج بر سر رسد

Ки ман бегумонам ки чунин ҳисор

که من بی گمانم که چونین حصار

Кушода нагардад ба сдкорзор

گشاده نگردد به صدکارزار

Магари поки яздон буд раҳнамоӣ

مگر پاک یزدان بود رهنمای

Барорам ман ин ҳсну бораи зи пой

برآرم من این حصن و باره ز پای

Аз он пас бирафтанд ду паҳлавон

از آن پس برفتند دو پهلوان

Бидон роҳи бастанд аз кини миён

بدان راه بستند از کین میان

Сипоҳ дигар хештан барграфт

سپاه دگر خویشتن برگرفت

Бимонада аз он бораи андари шигифт

بمانده از آن باره اندر شگفت

Биёмад ба роҳи сими дрншст

بیامد به راه سیم درنشست

Дили пурхирадро дар андешаи баст

دل پرخرد را در اندیشه بست

Тилоия фиристод ҳар сӯи ҳазор

طلایه فرستاد هر سو هزار

Бидон то диҳад огаҳӣ аз ҳисор

بدان تا دهد آگهی از حصار

Ҷавони хирадманд бо фару ҳуш

جوان خردمند با فر و هوش

Кушода ба фарзонагии чашми вгўш

گشاده به فرزانگی چشم وگوش

Взони сӯ чу нома ба турон расед

وزآن سو چو نامه به توران رسید

Ба шаҳ гуфт ҳоҷиб аз он чун сзид

به شه گفت حاجب از آن چون سزید

Ки омад фиристодае аз тўрг

که آمد فرستاده ای از طورگ

Ба назд сарафрози шоҳи сутург

به نزد سرافراز شاه سترگ

Бигуфто биораш бад-ӣни ҷойгоҳ

بگفتا بیارش بدین جایگاه

Бубинемаши ойини гуфтору роҳ

ببینیمش آیین گفتار و راه

Чу омад заминро бабўсед ва гуфт

چو آمد زمین را ببوسید و گفت

Ки бо шоҳи турон буд бахти ҷуфт

که با شاه توران بود بخت جفت

Бадв дод нома чу бархонад шоҳ

بدو داد نامه چو برخواند شاه

Пар аз хашм ва кин шуд зи кори сипоҳ

پر از خشم و کین شد ز کار سپاه

Буғурред аз он пас чу хира бимонад

بغرید از آن پس چو خیره بماند

Фиристодаро сахт гуфт ва баранд

فرستاده را سخت گفت و براند

Аз он пас чунин гуфт кон бе хирад

از آن پس چنین گفت کان بی خرد

Надонад ба андешаи некии барад

نداند به اندیشه نیکی برد

Касеро ки бошад ҳисории чунон

کسی را که باشد حصاری چنان

Бузургу баландяш то осмон

بزرگ و بلندیش تا آسمان

з хӯрду хӯриш ҳар чаҳ ояд ба кор

ز خورد و خورش هر چه آید به کار

Буд андари он дижи фузун аз шумор

بود اندر آن دژ فزون از شمار

Ҳам оби равон ва ҳамон киштманд

هم آب روان و همان کشتمند

Саворони гарданкаши деви банд

سواران گردنکش دیو بند

Чаро сӯй ҳомӯн гузорад сипоҳ

چرا سوی هامون گذارد سپاه

Кунад кори брхўиши тангу сиёҳ

کند کار برخویش تنگ و سیاه

Ки нафрин бар он бе хиради марди бод

که نفرین بر آن بی خرد مرد باد

Бар он нокаси бдрги бднжод

بر آن ناکس بدرگ بدنژاد

Яке буд номовар сарфароз

یکی بود نام آور سرفراز

Ба мардии басии дидаи шебу фароз

به مردی بسی دیده شیب و فراز

Ба номаш ҳаме хондӣ шермард

به نامش همی خواندی شیرمرد

Ки пайваста бо шер кардӣ набард

که پیوسته با شیر کردی نبرد

Шаҳ тӯр фармуд то шермард

شه تور فرمود تا شیرمرد

Бибандади камари сӯии ҷангу набард

ببندد کمر سوی جنگ و نبرد

Аз он номдорони ханҷари гузор

از آن نامداران خنجر گذار

Супурдаши гузидаи ду раҳи даҳ ҳазор

سپردش گزیده دو ره ده هزار

Бадв гуфт даркор ҳушёр бош

بدو گفت درکار هشیار باش

Сипаҳро зи душман нигаҳдор бош

سپه را ز دشمن نگهدار باش