Чўоин гуфта бишунид бурҷаст рой
چواین گفته بشنید برجست رای
Ба тундӣ биёмад рӯонаш ба ҷой
به تندی بیامد روانش به جای
Бифармуд то лашкари бекарон
بفرمود تا لشکر بیکران
Саворони ҷангӣу номи оварон
سواران جنگی و نام آوران
зи Кашмӣру қнўҷ ва аз ҳинду санад
ز کشمیر و قنوج و از هند و سند
Абои теғи ҳиндӣ ва чинӣ паранд
ابا تیغ هندی و چینی پرند
Ба андаки замон аз дараш бигузаранд
به اندک زمان از درش بگذرند
Тани душманони зер пай биспуранд
تن دشمنان زیر پی بسپرند
Бифармуд то ҳафт сад жандаи пел
بفرمود تا هفت صد ژنده پیل
Ббрднд бирасон дарёии нил
ببردند برسان دریای نیل
Барояшон барафканад бргстўон
برایشان برافکند برگستوان
Абои теғу найза чу кӯҳи гарон
ابا تیغ و نیزه چو کوه گران
зи ҷӯши саворону пелони маст
ز جوش سواران و پیلان مست
Ба кирдор ҳомӯн бишуд кўҳпст
به کردار هامون بشد کوهپست
Замини гашти ҷунбон чу киштии броб
زمین گشت جنبان چو کشتی برآب
зи гирди сипаҳ тира шуд офтоб
ز گرد سپه تیره شد آفتاب
Яке лашкар омад ба Ҳиндӯстон
یکی لشکر آمد به هندوستان
Ҳамон марздорони ҷодўстон
همان مرزداران جادوستان
Ки чун кард марди муҳандиси шумор
که چون کرد مرد مهندس شمار
Фузун омад аз панҷсад бори ҳазор
فزون آمد از پانصد بار هزار
Чу аз шаҳр берун ниҳоданд пой
چو از شهر بیرون نهادند پای
Хурӯш омад аз кӯсу ҳиндӣ дароӣ
خروش آمد از کوس و هندی درای
зи ғридни кӯс ва аз кара ноӣ
ز غریدن کوس و از کره نای
зи овози аспони пӯлоди пой
ز آواز اسپان پولاد پای
Дили кӯҳи хорои ҳаме бар дарид
دل کوه خارا همی بر درید
Садояш чу бар чарх гардон расед
صدایش چو بر چرخ گردان رسید
Ту гуфтӣ ки на тоси знгоргўн
تو گفتی که نه طاس زنگارگون
зи овоз шипўр омад нигун
ز آواز شیپور آمد نگون
Аз он гӯна монанди кӯҳии сиёҳ
از آن گونه مانند کوهی سیاه
Ҷаҳон тира кард ӯ зи гирди сипоҳ
جهان تیره کرد او ز گرد سپاه
Се манзил бирафт ва фурӯд оваред
سه منزل برفت و فرود آورید
Замини ҳафт фарсанг лашкар кашид
زمین هفت فرسنگ لشکر کشید
Вази он сӯи фаромарзи паҳлуи нажод
وز آن سو فرامرز پهلو نژاد
Ҳаме ронад лашкар ба кирдори бод
همی راند لشکر به کردار باد
Чу танг андар омад сӯии ҳиндӯон
چو تنگ اندر آمد سوی هندوان
Чунин гуфт бо меҳтарону гӯон
چنین گفت با مهتران و گوان
Ки бояд фиристодае неки рой
که باید فرستاده ای نیک رای
Бидон то бидонади зи аҳволи рой
بدان تا بداند ز احوال رای
Ҳамоно ки эшон з мо огаҳанд
همانا که ایشان ز ما آگهند
Ҳамеи кори созанд ё дар диҳанд
همی کار سازند یا در دهند
зи корогҳони номадории далер
ز کارآگهان نامداری دلیر
Бурун шуд з назд фаромарзи шер
برون شد ز نزد فرامرز شیر
Чу омад бидон лашкари марзи ҳинд
چو آمد بدان لشکر مرز هند
з лашкар набӯдаш як аз сад писанд
ز لشکر نبودش یک از صد پسند
Якояк нигаҳ кард бар сарварон
یکایک نگه کرد بر سروران
Базӯдӣ биёмад бар паҳлавон
بزودی بیامد بر پهلوان
Сухан гуфт наздики он номдор
سخن گفت نزدیک آن نامدار
Аз он паҳлавонони ҷангии савор
از آن پهلوانان جنگی سوار
зи пелони ҷангӣу мардони кор
ز پیلان جنگی و مردان کار
Басии номдор аз дар корзор
بسی نامدار از در کارزار
Сипаҳбад чу бишунид аз ӯ ин сухан
سپهبد چو بشنید از او این سخن
Яке рой дигар барафканад бен
یکی رای دیگر برافکند بن
Чунин гуфт он номвари паҳлавон
چنین گفت آن نامور پهلوان
Ба он лашкару кордидаҳи сарон
به آن لشکر و کاردیده سران
Ки мардии зи корогҳони ин замон
که مردی ز کارآگهان این زمان
Фрстодмш дар бар ҳиндӯон
فرستادمش در بر هندوان
Ки аз ҳол лашкар шавад бо хабар
که از حال لشکر شود با خبر
Бирафт ва биёмад пас он номвар
برفت و بیامد پس آن نامور
Чунин гуфт каз ҳинду Кашмӣру санад
چنین گفت کز هند و کشمیر و سند
Заминаст пургурз ва чинӣ паранд
زمینست پرگرز و چینی پرند
Биёростанд ҳафтсад жандаи пел
بیاراستند هفتصد ژنده پیل
Буд зери лашкари замини ҳафт майл
بود زیر لشکر زمین هفت میل
Шумори сипаҳ худ надонад ҳаме
شمار سپه خود نداند همی
Сухани ҷузи з бешӣ наронад ҳаме
سخن جز ز بیشی نراند همی
Шавам пеш ӯ чун фиристода Эй
شوم پیش او چون فرستاده ای
Аз Эрони замини гирди озода Эй
از ایران زمین گرد آزاده ای
Бубинам ки чунасту чандини сипоҳ
ببینم که چونست و چندین سپاه
Яке бингарам ҷои овардгоҳ
یکی بنگرم جای آوردگاه
зи неку бади рӯзгори куҳан
ز نیک و بد روزگار کهن
Бигӯям з ҳар гӯна бо ӯ сухан
بگویم ز هر گونه با او سخن
Ба мардӣу дониши бубинами варо
به مردی و دانش ببینم ورا
Аз он пас бабандам раҳи кӣна ро
از آن پس ببندم ره کینه را
Бадви меҳтарон посух оростанд
بدو مهتران پاسخ آراستند
Ба меҳри дил аз ҷои бархестанд
به مهر دل از جای برخاستند
Ки анҷоми ин орзӯ чун буд
که انجام این آرزو چون بود
Мабодои казин дидаи пурхӯн буд
مبادا کزین دیده پرخون بود
Мароин орзӯро набинем рӯй
مراین آرزو را نبینیم روی
Ба гирди балои хира хира мапуӣ
به گرد بلا خیره خیره مپوی
Ба пои худ андари дами аждаҳо
به پای خود اندر دم اژدها
Хирадманд рафтан надорад раво
خردمند رفتن ندارد روا
Надонад касе рози он ҷодӯон
نداند کسی راز آن جادوان
Чунон бдргу бдкнши ҳиндӯон
چنان بدرگ و بدکنش هندوان
Туро гар бидонанд аз эшон касе
تو را گر بدانند از ایشان کسی
Ба гетӣ намонад амонати басӣ
به گیتی نماند امانت بسی
Чу бар дасти эшон ту гардии табоҳ
چو بر دست ایشان تو گردی تباه
Чаҳ гӯйем фардо ба наздики шоҳ
چه گوییم فردا به نزدیک شاه
Чунин дод посухи казин бок нест
چنین داد پاسخ کزین باک نیست
Саранҷоми бистари биҷуз хок нест
سرانجام بستر بجز خاک نیست
Маро гар шавад сол бар садҳазор
مرا گر شود سال بر صدهزار
Ба хок андар оем саранҷоми кор
به خاک اندر آیم سرانجام کار
Ҳамон ба ки монад зи ман номи нек
همان به که ماند ز من نام نیک
Змрдонгӣ гарчи сар рафт лек
زمردانگی گرچه سر رفت لیک
Намонад ҳамон зиндагии пойдор
نماند همان زندگی پایدار
Ҳамон ба ки мардӣ буд ёдгор
همان به که مردی بود یادگار
Яке достон гуфт мардии далер
یکی داستان گفت مردی دلیر
Чу рӯй андар оварад бо нараҳ шер
چو روی اندر آورد با نره شیر
Ки чун ном мардӣ гузинад ҷавон
که چون نام مردی گزیند جوان
Натарсад зи пайкори шери жён
نترسد ز پیکار شیر ژیان
Диловар ки парҳези ҷуст аз бало
دلاور که پرهیز جست از بلا
Ба бадномии охршўди мубтало
به بدنامی آخرشود مبتلا
Ба ҳарчанд гуфтанд номи оварон
به هرچند گفتند نام آوران
На бишунид он паҳлавони ҷаҳон
نه بشنید آن پهلوان جهان
Ҳумоюни грдоФкни номдор
همایون گردافکن نامدار
Ки пӯри зуввораи бади он шаҳсавор
که پور زواره بد آن شهسوار
Ки ҳам сол ӯ буд ва ҳам чеҳр ӯ
که هم سال او بود و هم چهر او
Ҳамеша дили оканда аз меҳр ӯ
همیشه دل آکنده از مهر او
Ба мардии зи гетии баровардаи ном
به مردی ز گیتی برآورده نام
Далеру сарафрозу густардаи ком
دلیر و سرافراز و گسترده کام
Фаромарзи гарданкаши поки тан
فرامرز گردنکش پاک تن
Варо кард меҳтар дар он анҷуман
ورا کرد مهتر در آن انجمن
Чунин гуфт к-эии мард бо фару ҳуш
چنین گفت کای مرد با فر و هوش
Чу ман рафт хоҳам ба ман дори гӯш
چو من رفت خواهم به من دار گوش
Супурдами туро пелу кӯсу сипоҳ
سپردم تو را پیل و کوس و سپاه
Ҳаме бош воқиф аз ин ҷойгоҳ
همی باش واقف از این جایگاه
Бад-ӣни лашкар акнӯн туе сарфароз
بدین لشکر اکنون تویی سرفراز
Нигаҳдори лашкари зи пайкору соз
نگهدار لشکر ز پیکار و ساز
Тилоияи ҳамеи дор ҳар сӯи нигоҳ
طلایه همی دار هر سو نگاه
Ба огоҳии кор ҳар ду сипоҳ
به آگاهی کار هر دو سپاه
Шабу рӯзи афрохтаи дори сар
شب و روز افراخته دار سر
Сголидаҳи ҷангу бастаи камар
سگالیده جنگ و بسته کمر
Чу ин панду андарз бо ӯ бигуфт
چو این پند و اندرز با او بگفت
Биёмад нигаҳ кард андар наҳуфт
بیامد نگه کرد اندر نهفت
зи гардони кори озмудаи савор
ز گردان کار آزموده سوار
Бурун кард мардони ҷангии ҳазор
برون کرد مردان جنگی هزار
Биёмад басони фиристодагон
بیامد بسان فرستادگان
Равон аз пасу пеши озодагон
روان از پس و پیش آزادگان
Се манзил чу омад ба чорам расед
سه منزل چو آمد به چارم رسید
Яке номадорӣ ба раҳ бар бидид
یکی نامداری به ره بر بدید
Тилоияи бад аз лашкари ҳиндӯон
طلایه بد از لشکر هندوان
Сипаҳдори вгрднкшу паҳлавон
سپهدار وگردنکش و پهلوان
Биёмад сарафрозро дид ва гуфт
بیامد سرافراز را دید و گفت
Ки аз ман сухан дар набояд наҳуфт
که از من سخن در نباید نهفت
Бигӯ каз куҷоеу ному нажод
بگو کز کجایی و نام و نژاد
Куҷо рафт хоҳӣ ба бедод ва дод
کجا رفت خواهی به بیداد و داد
Бадв дод посух ки Эронем
بدو داد پاسخ که ایرانیم
Бигӯям туро чун наме донем
بگویم تو را چون نمی دانیم
Манам чокари паҳлавони сипоҳ
منم چاکر پهلوان سپاه
Ҷаҳонҷуи фаромарзи лашкари паноҳ
جهانجو فرامرز لشکر پناه
Паёми фаромарзи равшани равон
پیام فرامرز روشن روان
Расонам бар рои Ҳиндӯстон
رسانم بر رای هندوستان
Сарафрозу номии яли пилтан
سرافراز و نامی یل پیلتن
Ки ҳаст аз нажоди гӯи теғи зан
که هست از نژاد گو تیغ زن
зи наздики Кайхусрави тоҷдор
ز نزدیک کیخسرو تاجدار
Падар бар падари шоҳ ва худ шаҳриёр
پدر بر پدر شاه و خود شهریار
Бад-ӣн марз ояд зи фармони ӯй
بدین مرز آید ز فرمان اوی
Чаҳ гуяд дар ин рои прхошҷўӣ
چه گوید در این رای پرخاشجوی
Туро рафт бояд ба наздики шоҳ
تو را رفت باید به نزدیک شاه
Бигӯе ки гарданкашӣ зон сипоҳ
بگویی که گردنکشی زان سپاه
Паём оваредаст наздики ту
پیام آوریدست نزدیک تو
Бибинад яке рои борӣки ту
ببیند یکی رای باریک تو
Тилоия аз онҷои равони гашти боз
طلایه از آنجا روان گشت باز
Бар рой омад зи роҳи дароз
بر رای آمد ز راه دراز
Бигуфт ончӣ бишунид аз он номдор
بگفت آنچه بشنید از آن نامدار
Бифармуд кӯро ба назд ман ор
بفرمود کو را به نزد من آر
Биёмад тилоия чу боди дмон
بیامد طلایه چو باد دمان
Ба наздики он номвари паҳлавон
به نزدیک آن نامور پهلوان
Мар ӯро ба назд шаҳи ҳинди барад
مر او را به نزد شه هند برد
Чун танг андар омад фаромарзи гирд
چون تنگ اندر آمد فرامرز گرد
Пиёда шуд ва даст карда ба каш
پیاده شد و دست کرده به کش
Нигаҳ кард рои андари он ширўш
نگه کرد رای اندر آن شیروش
Яке дид бар сони кӯҳии равон
یکی دید بر سان کوهی روان
Ки аз диданаши тозаи гаштии равон
که از دیدنش تازه گشتی روان
Рухи ҳамчуи гулзори боғи биҳишт
رخ همچو گلزار باغ بهشت
Ту гуфтӣ сипеҳраши зи мардии сиришт
تو گفتی سپهرش ز مردی سرشت
Дили рои пургашт аз меҳр ӯ
دل رای پرگشت از مهر او
Зболоу дидор ва аз чеҳр ӯ
زبالا و دیدار و از چهر او
Чу наздиктар рафт барадаши намоз
چو نزدیکتر رفت بردش نماز
Ба ойин ситудаш замонии дароз
به آیین ستودش زمانی دراز
Сӯй дар прессатон бифармуд рой
سوی در پرستان بفرمود رای
Ки созанд ӯро яке хуби ҷой
که سازند او را یکی خوب جای
Яке курсӣ зар ниҳоданд пеш
یکی کرسی زر نهادند پیش
Нишаст аз буриши паҳлуи неки кеш
نشست از برش پهلو نیک کیش
Шаҳи ҳиндӯони андрў хира монад
شه هندوان اندرو خیره ماند
Ба ҳиндии басии ном яздон бихонад
به هندی بسی نام یزدان بخواند
Аз он пас бадв гуфт дар анҷуман
از آن پس بدو گفت در انجمن
Бигӯ то чаҳ дорӣ ба наздам сухан
بگو تا چه داری به نزدم سخن
Намозаш намӯд он яли номдор
نمازش نمود آن یل نامدار
Пас онгаҳ гушӯд аз дар дарҷи бор
پس آنگه گشود از در درج بار