Чу ин гуфта бишунид азуи шоҳи рой
چو این گفته بشنید ازو شاه رای
Шигифтӣ даромад бадал кард рой
شگفتی درآمد بدل کرد رای
Аз он тундӣу чарби гуфтори нағз
از آن تندی و چرب گفتار نغز
Вази он номдорони дили поку мағз
وز آن نامداران دل پاک و مغز
Ки бебиму андешаи чандини сухан
که بی بیم و اندیشه چندین سخن
Бигӯед чунин андари он анҷуман
بگوید چنین اندر آن انجمن
Замонӣ ба рӯйиш нигаҳ кард дайр
زمانی به رویش نگه کرد دیر
Писандид кинаст мардии далер
پسندید کینست مردی دلیر
Ба дилаши андар андеша омад дароз
به دلش اندر اندیشه آمد دراز
Ки ин ширдили гирди гардани фароз
که این شیردل گرد گردن فراز
Гумоне барам ман ки аспаҳбуд аст
گمانی برم من که اسپهبد است
Сипаҳбад худасту параста худ аст
سپهبد خود است و پرسته خود است
Бидон омадаст ӯ ки то бингарад
بدان آمدست او که تا بنگرد
Бибинад сипаҳро ва ҳам башмурд
ببیند سپه را و هم بشمرد
Азиро ки чандини суханҳои тунд
ازیرا که چندین سخن های تند
Ки шуд пеш ӯ теғ алмос кунад
که شد پیش او تیغ الماس کند
Зумуррад фурӯмоя ноед бурун
زمرد فرومایه ناید برون
Фурӯмоя монад бар шаҳи забун
فرومایه ماند بر شه زبون
Набошад биҷузи паҳлавони зода Эй
نباشد بجز پهلوان زاده ای
Ва ё бе ниёзии каёни зода Эй
و یا بی نیازی کیان زاده ای
Хато нест андешаи ман барин
خطا نیست اندیشه من برین
Ки инаст солори Эрони замин
که اینست سالار ایران زمین
Азони пас бадв гуфт эй сарфароз
ازآن پس بدو گفت ای سرفراز
Маро дар дил андеша омад фароз
مرا در دل اندیشه آمد فراز
Ки ту пӯри шери жёни рустамӣ
که تو پور شیر ژیان رستمی
зи дастони сомӣ ва аз нирмӣ
ز دستان سامی و از نیرمی
Бад-ӣни кини сипаҳдори Эрони туе
بدین کین سپهدار ایران تویی
Сарафрози гардону шерони туе
سرافراز گردان و شیران تویی
зи мардӣ ва дониш набояд ки роҳ
ز مردی و دانش نباید که راه
Бпўиии азин номвари пешгоҳ
بپویی ازین نامور پیشگاه
Бадв дод посух ки ин худ магӯӣ
بدو داد پاسخ که این خود مگوی
Ки тира шавад зини сухани обрӯӣ
که تیره شود زین سخن آبروی
Чу номи сипаҳбад ба ман брнҳӣ
چو نام سپهبد به من برنهی
Шавад тани зҷони гиромии тиҳӣ
شود تن زجان گرامی تهی
Фаромарзи рустам аз он бартар аст
فرامرز رستم از آن برتر است
Паёмовариро на андар хур аст
پیام آوری را نه اندر خور است
Чу ман як ҳазоранд бар даргааш
چو من یک هزارند بر درگهش
Биёянд дар пеши лашкари гуҳаш
بیایند در پیش لشکر گهش
Ба даргоҳ ӯ ман яке кеҳтарам
به درگاه او من یکی کهترم
зи номи оварон низ ман камтарам
ز نام آوران نیز من کمترم
Бадв рой гуфт эй ҳунарманди мард
بدو رای گفت ای هنرمند مرد
Сухан гӯям аз рой ман бармагард
سخن گویم از رای من برمگرد
Ба дили меҳрбонам ба дидори ту
به دل مهربانم به دیدار تو
Ҳамин фару рухсору гуфтори ту
همین فر و رخسار و گفتار تو
Бунаи дил бар ин буми Ҳиндӯстон
بنه دل بر این بوم هندوستان
Дар ин ҷойгаҳ бо чунин дӯстон
در این جایگه با چنین دوستان
Надорам ба ту ганҷу гавҳари дареғ
ندارم به تو گنج و گوهر دریغ
Ҳамон тоҷ ва ҳам кишвару тахту теғ
همان تاج و هم کشور و تخت و تیغ
Шӯй бар ҳамаи ҳинди фармони раво
شوی بر همه هند فرمان روا
Ҷаҳондору фармони даҳу подшоҳ
جهاندار و فرمان ده و پادشاه
Миннат чун падар бошам ва дигарон
منت چون پدر باشم و دیگران
Ба фармонати бастаи камар бар миён
به فرمانت بسته کمر بر میان
Даҳуми духтари хештани мари ту ро
دهم دختر خویشتن مر تو را
Ба некии ббошӣу хуррами саро
به نیکی بباشی و خرم سرا
Чунин дод посухи фаромарзи боз
چنین داد پاسخ فرامرز باز
Ки марди хирадманди гардани фароз
که مرد خردمند گردن فراز
Писанда надорад ки аз доду дайн
پسنده ندارد که از داد و دین
Бипечад сар аз шоҳи Эрони замин
بپیچد سر از شاه ایران زمین
Бавижа ки ҳам асбу асбобу ганҷ
بویژه که هم اسب و اسباب و گنج
Азу ёфта дар сарои сипанҷ
ازو یافته در سرای سپنج
Магӯ ин сухан эй шаҳи ҳиндӯон
مگو این سخن ای شه هندوان
Ки эй номвари паҳлавони ҷаҳон
که ای نامور پهلوان جهان
Дронгаҳи паёми ту посух кунам
درآنگه پیام تو پاسخ کنم
Ба посухи ҳамаи рой фаррух кунам
به پاسخ همه رای فرخ کنم
Марои даҳ мубориз ба лашкар даранд
مرا ده مبارز به لشکر درند
Ки эшон сипоҳ маро афсаранд
که ایشان سپاه مرا افسرند
Ҳамон даҳ мубориз ба ҳангоми кор
همان ده مبارز به هنگام کار
Бакӯшанд ҳар як абои даҳ ҳазор
بکوشند هر یک ابا ده هزار
Кунун озмоиш кунам мари ту ро
کنون آزمایش کنم مر تو را
Бубинам ба хӯбӣу неки ахтро
ببینم به خوبی و نیک اخترا
Казин даҳ ба наздат гурезон шаванд
کزین ده به نزدت گریزان شوند
зи гурзи ту чун барг резон шаванд
ز گرز تو چون برگ ریزان شوند
Дрорими гардан ба фармони ту
درآریم گردن به فرمان تو
з ҷон баргузинем паймони ту
ز جان برگزینیم پیمان تو
Баҳонаи ҳамеи ҷусти солори ҳинд
بهانه همی جست سالار هند
Ки он ширФшро зи пайкори санад
که آن شیرفش را ز پیکار سند
Магар боздорад бар хештан
مگر بازدارد بر خویشتن
Кунад паҳлуонаши дарони анҷуман
کند پهلوانش درآن انجمن
Сипаҳбад бадв гуфт оре равост
سپهبد بدو گفت آری رواست
зи мангар ҳунар чанд хоҳӣ сазост
ز من گر هنر چند خواهی سزاست
Ба паймон кигар ман шикаста шавам
به پیمان که گر من شکسته شوم
зи теғи ялони ту хаста шавам
ز تیغ یلان تو خسته شوم
Ман ва ин сипаҳ бандагон тӯйем
من و این سپه بندگان توییم
Ба хорӣ сарафкандагон тӯйем
به خواری سرافکندگان توییم
Вагар ман кашами даҳ мубориз ба зор
وگر من کشم ده مبارز به زار
Ба кӣна наҷӯӣ ба мо корзор
به کینه نجویی به ما کارزار
Шӯии тобеъи ҳукми эрониён
شوی تابع حکم ایرانیان
Ба ҳамроҳии ое бар паҳлавон
به همراهی آیی بر پهلوان
Бад-ӣни аҳди бастанду бархестанд
بدین عهد بستند و برخاستند
Яке размгоҳӣ биёростанд
یکی رزمگاهی بیاراستند
Сӯй дашт омад спҳдорҳнд
سوی دشت آمد سپهدارهند
Абои сӣ ҳазор аз саворони санад
ابا سی هزار از سواران سند
Ба пеши андаруни даҳ яли шери гир
به پیش اندرون ده یل شیر گیر
Абои гурзу зубину шамшеру тир
ابا گرز و زوبین و شمشیر و تیر
Саворон Эрон кашиданд саф
سواران ایران کشیدند صف
зи хӯни ҷигар бар лаб оварда каф
ز خون جگر بر لب آورده کف
Ба пеши андаруни бади гӯи паҳлавон
به پیش اندرون بد گو پهلوان
Пасу пушт ӯ разми дидаи гӯон
پس و پشت او رزم دیده گوان
Хурӯшед кӯсу бонги набард
خروشید کوس و بانگ نبرد
Баромад чу мард андар омад ба мард
برآمد چو مرد اندر آمد به مرد
Чунон гашти гардуни зи гирди сипоҳ
چنان گشت گردون ز گرد سپاه
Ки хуршед бар чарх гум кард роҳ
که خورشید بر چرخ گم کرد راه
Ба пеш фаромарз тозон шуданд
به پیش فرامرز تازان شدند
Ба бешаи ту гӯйӣ гурозон шуданд
به بیشه تو گویی گرازان شدند