Ғулом рӯй он моҳам ки меҳри осмонстӣ

غلام روی آن ماهم که مهر آسمانستی

Ҷамол ӯ ба зебои ҳаёти ҷоўдонстӣ

جمال او به زیبایی حیات جاودانستی

Чу ҳақ бинвишт бар рӯйиши тамомии асли қуръон ро

چو حق بنوشت بر رویش تمامی اصل قرآن را

Рух ӯ мусҳафи хӯбӣу хаташи трҷмонстӣ

رخ او مصحف خوبیّ و خطش ترجمانستی

Чу ҳақ хубаст , хубонро аз он рӯ дӯст ме дорад

چو حق خوب است، خوبان را از آن رو دوست می‌دارد

Ба хӯбӣ шуд чунон пайдо ки аз худ дар нҳонстӣ

به خوبی شد چنان پیدا که از خود در نهانستی

Ҳамаи хӯбӣ аз ӯ доранд ва ӯ хӯбии зи нутқи худ

همه خوبی از او دارند و او خوبی ز نطق خود

Ба хӯбии зулфу хат доласт ва навен абрўонстӣ

به خوبی زلف و خط دال است و نون ابروانستی

Ба ҷони абрӯӣ ӯ гар зад зи ғамзаи сӯии дили тирӣ

به جان ابروی او گر زد ز غمزه سوی دل تیری

Ҳамеи нолами зи абрӯяш ки тири андари кмонстӣ

همی‌نالم ز ابرویش که تیر اندر کمانستی

Чу ҷуфти абрӯяш тоқаст бар болои чашмонаш

چو جفت ابرویش طاق است بر بالای چشمانش

Барам саҷда бар абрӯяш ки чашмаши сргронстӣ

برم سجده بر ابرویش که چشمش سرگرانستی

Ба ҳар чизе ки рӯи орм баробар ҳаст рӯй ӯ

به هر چیزی که رو آرم برابر هست روی او

Ҳамаи ашё шудаи равшан чу ӯ ҷумлаи ъёнстӣ

همه اشیا شده روشن چو او جمله عیانستی

Надонам чун диҳад ашёи нишон аз нақш рӯй ӯ

ندانم چون دهد اشیا نشان از نقش روی او

Ки рӯйишро зи пайдоеи нишонаш бе ншонстӣ

که رویش را ز پیدایی نشانش بی‌نشانستی

Хати рӯйиш буд доими намозу саҷдаи худ ро

خط رویش بود دایم نماز و سجده خود را

Чу қомат зон қаду қомати қиёмати он змонстӣ

چو قامت زان قد و قامت قیامت آن زمانستی

Чу ӯ дар сӯрати ҷӯё ҳаме ҷӯяд зи худ худ ро

چو او در صورت جویا همی‌جوید ز خود خود را

Ҳамон чизе ки ҷӯянда ҳаме ҷӯяд ҳмонстӣ

همان چیزی که جوینده همی‌جوید همانستی

Ҳамаи як зоти сӣ ва ду яке ошиқи яке дилбар

همه یک ذات سی و دو یکی عاشق یکی دلبر

Чу бошад сӣ ва ду як шийъ чаҳ ҷои ину онстӣ

چو باشد سی و دو یک شیء چه جای این و آنستی

Шуд ӣнҷои сӣ ва ду дилбар шуд онҷои сӣ ва ду ошиқ

شد اینجا سی و دو دلبر شد آنجا سی و دو عاشق

Чу ҳар ду сӣ ва ду ҳастанд ҳамон як ғайб донистӣ

چو هر دو سی و دو هستند همان یک غیب دانستی

Аз онаст сӣ ва ду ошиқ ба рӯй сӣ ва ду доим

از آن است سی و دو عاشق به روی سی و دو دایم

Ки сӣ ва ду зи сӣ ва ду дил ва ҳам длстонстӣ

که سی و دو ز سی و دو دل و هم دلستانستی

Буд он сӣ ва ду одам ки ҳаст аз бист ва ҳашт пайдо

بود آن سی و دو آدم که هست از بیست و هشت پیدا

Ки ҳаст он Аҳмади мурсал ки султони ду констӣ

که هست آن احمد مرسل که سلطان دو کانستی

Чу шуд ин бист ва ҳашт мншқ аз ӯ шуд сӣ ва ду зоҳир

چو شد این بیست و هشت منشق از او شد سی و دو ظاهر

з Аҳмад шуд аёни одам , чу асли ҷисму ҷонстӣ

ز احمد شد عیان آدم، چو اصل جسم و جانستی

Биё бишинав дигар матлаъи зи васфи Аҳмади уммӣ

بیا بشنو دگر مطلع ز وصف احمد امی

Ки ин матлаъ аз он беҳтар ки васфаш бе кронстӣ

که این مطلع از آن بهتر که وصفش بی‌کرانستی