Меҳри рухсори ту доғи ишқ бар дил ме кашад

مهر رخسار تو داغ عشق بر دل می‌کشد

Сунбули зулфи ту , маро дар слосл ме кашад

سنبل زلف تو، مه را در سلاسل می‌کشد

Манзил ҷонаст гесуяти вази онҷо ҳар нафас

منزل جان است گیسویت وز آنجا هر نفس

Ҷазба Эй меояду ҷонро ба манзил ме кашад

جذبه‌ای می‌آید و جان را به منزل می‌کشد

Каъбаи дил рӯй маҳбӯбаст инак роҳи давр

کعبه دل روی محبوب است اینک راه دور

Гар касеро дил ба сӯии каъба гул ме кашад

گر کسی را دل به سوی کعبه گل می‌کشد

Пеши рӯяти саҷдаи он кӯ ҳақ намедонад зи ҷаҳл

پیش رویت سجده آن کو حق نمی‌داند ز جهل

Аз суҷуди ҳақ чу шайтони сар ба ботил ме кашад

از سجود حق چو شیطان سر به باطل می‌کشد

Дар азали ишқати насиби аҳли ғифлат чун набӯд

در ازل عشقت نصیب اهل غفلت چون نبود

Давлати ҷовид аз он домани з ғофил ме кашад

دولت جاوید از آن دامن ز غافل می‌کشد

эй кашони моро ба роҳу расми ақл аз кӯии ишқ

ای کشان ما را به راه و رسم عقل از کوی عشق

Дили Аннани ихтиёр аз даст оқил ме кашад

دل عنان اختیار از دست عاقل می‌کشد

Нори ғайрати муддаиро риштаи кӯтоҳи умр

نار غیرت مدعی را رشته کوتاه عمر

намекашад аз тани валикини сахт коҳил ме кашад

می‌کشد از تن ولیکن سخت کاهل می‌کشد

Ман намехоҳам халос аз баҳри ишқати як нафас

من نمی‌خواهم خلاص از بحر عشقت یک نفس

Гарчи ҷони ғарқаро хотир ба соҳил ме кашад

گرچه جان غرقه را خاطر به ساحل می‌کشد

Мӯъҷизи чашмат ки ориф хондаш саҳари ҳалол

معجز چشمت که عارف خواندش سحر حلال

Ҷони ошиқро ба ҷазбаи сӯй Бобул ме кашад

جان عاشق را به جذبه سوی بابل می‌کشد

Ҷазбаи зулфи ту умрӣ кшкшонм ме кашид

جذبه زلف تو عمری کشکشانم می‌کشید

Ин замонами нақши он шакл ва шамоил ме кашад

این زمانم نقش آن شکل و شمایل می‌کشد

Чун насимии куштаи чашми сиёҳат ҳарки шуд

چون نسیمی کشته چشم سیاهت هرکه شد

Шукр ҳақ мегуяду миннати з қотил ме кашад

شُکر حق می‌گوید و منت ز قاتل می‌کشد