Он офтоби давлат бар чархи мо баромад

آن آفتاب دولت بر چرخ ما برآمد

Ваон Зуҳраи саодат дар чанг мо даромад

وان زهره سعادت در چنگ ما درآمد

Ойӣна кард моро , дар мо шуд ошкоро

آیینه کرد ما را، در ما شد آشکارا

Он гавҳарӣ каз ашё чун чарх бар сар омад

آن گوهری کز اشیا چون چرخ بر سر آمد

Идасту иди қурбон , рӯ дар ҳарам кун эй ҷон

عید است و عید قربان، رو در حرم کن ای جان

Каз сӯии арши раҳмони аллоҳ Акбар омад

کز سوی عرش رحمان الله اکبر آمد

эй мутриби худоӣ ! бе гуфт вгў чарое

ای مطرب خدایی! بی گفت وگو چرایی

Бинавоз авду неро , кони сарв дар баромад

بنواز عود و نی را، کان سرو در برآمد

эй муфлисони ошиқ , ганҷи хФӣ аён шуд

ای مفلسان عاشق، گنج خفی عیان شد

Ваии ташнагони хокии он об кавсар омад

وی تشنگان خاکی آن آب کوثر آمد

Домани з бениёзӣ бар ҳар ду олами афшон

دامن ز بی نیازی بر هر دو عالم افشان

Кони шоҳи кишвари дил бо ганҷ ва гавҳар омад

کان شاه کشور دل با گنج و گوهر آمد

Бркни зи доми тани дил , эй ҷон ки сайд мо шуд

برکن ز دام تن دل، ای جان که صید ما شد

Мурғӣ ки Ҷабраилаш дар соя пар омад

مرغی که جبرئیلش در سایه پر آمد

Ҳаст обдори лафзам , чун зулфиқори ҳайдар

هست آبدار لفظم، چون ذوالفقار حیدر

Зонрўӣ бар мунофиқи шамшер ва ханҷар омад

زانروی بر منافق شمشیر و خنجر آمد

То буии зулф ёрам афтод дар хуросон

تا بوی زلف یارم افتاد در خراسان

Боди саҳари зи машриқ бо машк ва анбар омад

باد سحر ز مشرق با مشک و عنبر آمد

эй ваҳшӣ аз биёбони бозо ба хонаи ҷон

ای وحشی از بیابان بازآ به خانه جان

Кони маи либоси инсони пӯшед ва дар баромад

کان مه لباس انسان پوشید و در برآمد

эй дайну дилбар аз рух бурдор парда каз ғам

ای دین و دلبر از رخ بردار پرده کز غم

Чандини ҳазор зоҳид аз дайну дили баромад

چندین هزار زاهد از دین و دل برآمد

Шуд синаи насимии лавҳи китоби яздон

شد سینه نسیمی لوح کتاب یزدان

Чун ҳарфу нуқтаи зонрў бар ваҷҳ дафтар омад

چون حرف و نقطه زانرو بر وجه دفتر آمد