Баҳор омад баҳор омад баҳор сабзпуш омад

بهار آمد بهار آمد بهارِ سبزپوش آمد

Раҳо кун фикри хом эй дил ки май дар хам ба ҷӯш омад

رها کن فکر خام ای دل که می در خُم به جوش آمد

Лаби соқӣу ҷоми мл , миёни боғу фасли гул

لب ساقی و جام مل، میان باغ و فصل گل

Ғанимати дон ки аз ғайбами саҳаргоҳи ин ба гӯш омад

غنیمت دان که از غیبم سحرگاه این به گوش آمد

Ки : сӯфигар май софӣ наменӯшад макун айбаш

که صوفی گر می صافی نمی‌نوشد مکن عیبش

Ҳаёти тозаро муҳаррами фақиҳ дрднўш омад

حیات تازه را محرم فقیه دُردنوش آمد

Дило дарюзаи ҳиммати зи боб мефурӯашон кун

دلا دریوزه همت ز باب می‌فروشان کن

Ки буии нФҳаҳи исои зи пер мефуруш омад

که بوی نفحه عیسی ز پیر می‌فروش آمد

Май гулгуни хўрои зоҳид ки аз қудси алуҳият

می گلگون خور ای زاهد! که از قدس الوهیت

Гул оварад оташи Мӯсоу булбул дар хурӯш омад

گل آورد آتش موسی و بلبل در خروش آمد

Маро бе ишқи маи рӯйони бақои сар наме бояд

مرا بی‌عشق مه‌رویان بقای سر نمی‌باید

Ки сар беишқ дар гардан кашӣдан бор дӯш омад

که سر بی‌عشق در گردن کشیدن بار دوش آمد

Макун оҳ эй дили пурғам , бапуш асрори дили муҳкам

مکن آه ای دل پرغم، بپوش اسرار دل محکم

Ки номаҳрам хитобинаст ва мебояд хамӯш омад

که نامحرم خطابین است و می‌باید خموش آمد

Дар оби дидаи дӯш аз ғам , мапурс эй дил ки чун будам

در آب دیده دوش از غم، مپرس ای دل که چون بودم

Ки аз ғами сар ба сари тӯфони маро танҳо на дӯш омад

که از غم سر به سر طوفان مرا تنها نه دوش آمد

Ба бонги чангу авд ва не бануш эй ринди ориф май

به بانگ چنگ و عود و نی بنوش ای رند عارف می

Ки тоби алъишу тӯбои лаки зи фазли ҳақ сурӯш омад

که طاب العیش و طوبی لک ز فضل حق سروش آمد

Ба сӯфӣ май даҳ эй соқӣ ки дар дорушшифои мо

به صوفی می ده ای ساقی که در دارالشفای ما

Алоҷи иллати хомии шароби пухта ҷӯш омад

علاج علت خامی شراب پخته جوش آمد

Насимӣ то лаби ҷонону ҷом май буд дигар

نسیمی تا لب جانان و جام می بود دیگر

Ба зуҳди хушк беҳосил нахоҳад срФрўш омад

به زهد خشک بی‌حاصل نخواهد سرفروش آمد