Гушӯдам дар азали мусҳаф , рухи ёрам ба фол омад

گشودم در ازل مصحف، رخ یارم به فال آمد

Зиҳии фолӣ ки тафсираши ҳамаи ҳасан ва ҷамол омад

زهی فالی که تفسیرش همه حسن و جمال آمد

зи рӯяти хубтар нақшӣ наомад дар хаёли ман

ز رویت خوب‌تر نقشی نیامد در خیال من

Марои худ кӣ ба ҷуз рӯй ту нақшӣ дар хаёл омад

مرا خود کی به جز روی تو نقشی در خیال آمد

Ғам даврӣ нахоҳад буду ҳиҷрон то абади мо ро

غم دوری نخواهد بود و هجران تا ابد ما را

з хон « нҳн наризқ » чун насиби мо висол омад

ز خوان «نحن نرزق» چون نصیب ما وصال آمد

Румуз « ман лдн » бар ман аз он шуд мӯ ба мӯи равшан

رموز «من لدن» بر من از آن شد مو به مو روشن

Ки дар таҳқиқи ин илмами далели он хат ва хол омад

که در تحقیق این علمم دلیل آن خط و خال آمد

Шароби кавсари лаълаш ки буд аз дидаҳо ғоиб

شراب کوثر لعلش که بود از دیده‌ها غایب

Ба фазл ҳақ расед ин айн ва он об зулол омад

به فضل حق رسید این عین و آن آب زلال آمد

з ҳар нақшӣ ки май бандади фалак , рӯй туаст он рӯ

ز هر نقشی که می‌بندد فلک، روی تو است آن رو

Ки дар хӯбӣу зебои камол ҳар камол омад

که در خوبی و زیبایی کمال هر کمال آمد

Муъаллақи чархи азрақро ба сар чндонкаҳ ме гардад

معلق چرخ ازرق را به سر چندانکه می‌گردد

На чун рӯй ту шуд бадарӣ на чун абрӯ ҳилол омад

نه چون روی تو شد بدری نه چون ابرو هلال آمد

Ба сӯрат гарчи мехонд туро нодони башари лекин

به صورت گرچه می‌خواند تو را نادان بشر لیکن

Башар дар сӯрати раҳмони чунин кӣ бемисол омад

بشر در صورت رحمان چنین کی بی‌مثال آمد

Марои чашму лаби соқӣ « биё май нӯш » ме гуяд

مرا چشم و لب ساقی «بیا می نوش» می‌گوید

Ки дар майхонаи ваҳдат , шароб лоязол омад

که در میخانه وحدت، شراب لایزال آمد

Чу бо ишқи Рахши моро қадими афтода буд улфат

چو با عشق رخش ما را قدیم افتاده بود الفت

Ҷамол ӯу ишқи мо қадим безавол омад

جمال او و عشق ما قدیم بی‌زوال آمد

Насимӣ зулмат ҳастӣ бабрад аз чеҳраи олам

نسیمی ظلمت هستی ببرد از چهره عالم

Бидон нурӣ ки дар нутқаши зи фазл зулҷалол омад

بدان نوری که در نطقش ز فضل ذوالجلال آمد