Чашмӣ ки ҷузи мутолиа рӯй ӯ кунад

چشمی که جز مطالعه روی او کند

Он ба ки бар ҷаҳон дар манзар фурӯ кунад

آن به که بر جهان در منظر فرو کند

Аз зулфаши он дилӣ ки занад дам , чигуна ӯ

از زلفش آن دلی که زند دم، چگونه او

Ёд оварад зи нофау анбар ба бӯ кунад

یاد آورد ز نافه و عنبر به بو کند

Давлат дар он сараст ки чавгони зулфи ёр

دولت در آن سر است که چوگان زلف یار

Ғалатони з дӯш оварад ӯро чу гӯ кунад

غلطان ز دوش آورد او را چو گو کند

Дар меҳр рӯй ӯ тани мо гар шавад Ромем

در مهر روی او تن ما گر شود رمیم

Аҷзои мо ҳануз таманноӣ ӯ кунад

اجزای ما هنوز تمنای او کند

Тӯфони Нӯҳи хезад агар сайли ашки мо

طوفان نوح خیزد اگر سیل اشک ما

Аз новдони дидаи мо сар фурӯ кунад

از ناودان دیده ما سر فرو کند

Буии шароби лаъл ту ояд зи хоки мо

بوی شراب لعل تو آید ز خاک ما

Рӯзӣ ки косагар зи гули мо сабу кунад

روزی که کاسه گر ز گل ما سبو کند

Сарвӣ чу қомати ту наёбади ҷаҳон агар

سروی چو قامت تو نیابد جهان اگر

Умрии дароз дар сари ин ҷуст ва ҷӯ кунад

عمری دراز در سر این جست و جو کند

Доне киро ба ҷон набӯд майли дил ба ту

دانی که را به جان نبود میل دل به تو

Бе рӯҳи сӯратӣ ки дил аз санг ва рӯ кунад

بی روح صورتی که دل از سنگ و رو کند

Бошад малули хотираш аз шодии ду кун

باشد ملول خاطرش از شادی دو کون

Длхстаҳ эй ки бо ғами ишқи ту ху кунад

دلخسته ای که با غم عشق تو خو کند

Хоҳад насимӣ аз сари зулфи ту дам задан

خواهد نسیمی از سر زلف تو دم زدن

Чандон ки умр дар сар ин гуфт вгў кунад

چندان که عمر در سر این گفت‌وگو کند