Омад аз ктми адами ин нутфа дар малики вуҷӯд

آمد از کتم عدم این نطفه در ملک وجود

Дар либос одам омад кард худро худ суҷуд

در لباس آدم آمد کرد خود را خود سجود

Сӯратӣ бар зад зи боду хок бар оташи қарор

صورتی بر زد ز باد و خاک بر آتش قرار

Чун надид он деви норай зон накард ӯро суҷуд

چون ندید آن دیو ناری زان نکرد او را سجود

Толбо ! он « рқи маншурӣ » ваҷҳ одам аст

طالبا! آن «رق منشوری » وجه آدم است

Сӯра асмо бихон аз сӯрау оёти ҳуд

سوره اسما بخوان از سوره و آیات هود

Ёфта ҳарфу ҳуруфи тлки оёти алкитоб

یافته حرف و حروف تلک آیات الکتاب

Моҳ рӯй Юсуфии дил аз Зулайхо май рабӯд

ماه روی یوسفی دل از زلیخا می ربود

Ҳашт ва шаш такрор бетакрор чун хумсу закот

هشت و شش تکرار بی تکرار چون خمس و زکات

Тлки оёти алкитоб аз ҳарф чун ойӣна буд

تلک آیات الکتاب از حرف چون آیینه بود

Сар қуръонаст ва зоҳир шуд зи фазли лами изл

سر قرآن است و ظاهر شد ز فضل لم یزل

Гар мусулмонро мусаллам нест габрасту яҳуд

گر مسلمان را مسلم نیست گبر است و یهود

Чун мусулмони сари восҷду ақтрбро дрнёФт

چون مسلمان سر واسجد و اقترب را درنیافت

Номусулмонасту воруни табъ чун дев машавад ( ? )

نامسلمان است و وارون طبع چون دیو مشود(؟)

Сари қуръонро нахонд аз лавҳи маҳфӯзи худо

سر قرآن را نخواند از لوح محفوظ خدا

Деви норай буд аз он бар осмон роҳаш набӯд

دیو ناری بود از آن بر آسمان راهش نبود

Шаҳри илми Мустафоро чун алии боб ҳост

شهر علم مصطفی را چون علی باب‌هاست

Ном ӯро ҳашт нутқаст дар аз он хоҳад гушӯд

نام او را هشت نطق است در از آن خواهد گشود