Бозо ки берӯят шудам сайр аз ҷаҳону ҷони худ

بازآ که بی رویت شدم سیر از جهان و جان خود

Ёрб мабодои ҳеҷ ҷони давр аз бар ҷонони худ

یارب مبادا هیچ جان دور از بر جانان خود

эй ганҷи ҳасани дилбарон вайрон шуд аз ишқати дилам

ای گنج حسن دلبران ویران شد از عشقت دلم

Бории нигоҳӣ боз кун бар гӯшаи вайрони худ

باری نگاهی باز کن بر گوشه ویران خود

То кӣ марои лؤлؤитар боронӣ аз чашм эй санам

تا کی مرا لؤلؤی تر بارانی از چشم ای صنم

Дар ҳасрати лаъли лабу дурдонаи дандони худ

در حسرت لعل لب و دردانه دندان خود

Ҳаст аз ғамати сӯзони дилам бо он ки доим то миён

هست از غمت سوزان دلم با آن که دایم تا میان

Дар обам эй сарви равон аз дидаи гирёни худ

در آبم ای سرو روان از دیده گریان خود

Ҷузи васли рӯяти рӯзу шаб ҳоҷат нахоҳам аз худо

جز وصل رویت روز و شب حاجت نخواهم از خدا

Булбул чаҳ хоҳад аз худои ғайр аз гули хандони худ

بلبل چه خواهد از خدا غیر از گل خندان خود

Дарди ҷигарсӯзи марои васли ту дармонасту бас

درد جگرسوز مرا وصل تو درمان است و بس

Ёрб чаҳ созам чун кунам бо дард бе дармони худ

یارب چه سازم چون کنم با درد بی درمان خود

Шуд рӯзи умрам берахт , то кӣ маро рӯзӣ шавад

شد روز عمرم بی رخت، تا کی مرا روزی شود

Он шаб ки байнам ки дар назар рӯй маи тобони худ

آن شب که بینم که در نظر روی مه تابان خود

( боради насимии дам ба дами ашкӣ чу зар бар рӯй зард

(بارد نسیمی دم به دم اشکی چو زر بر روی زرد

Борӣ ба ханда боз кун лаъли лаби хандони худ )

باری به خنده باز کن لعل لب خندان خود)