Нестам як дами зи ишқат эй санами пурвои худ

نیستم یک دم ز عشقت ای صنم پروای خود

Раҳматӣ кун раҳматӣ бар ошиқи шайдои худ

رحمتی کن رحمتی بر عاشق شیدای خود

Сояи тӯбои зи қадат бар сар андозам шабӣ

سایه طوبی ز قدت بر سر اندازم شبی

То ки бархӯрдор бошӣ аз қаду болои худ

تا که برخوردار باشی از قد و بالای خود

Рӯзу шаби пеш хаёлат ҳастам аз ҷон дар суҷуд

روز و شب پیش خیالت هستم از جان در سجود

Ошиқи ҳақ кӣ пурситади ҷузи бути зебои худ

عاشق حق کی پرستد جز بت زیبای خود

Хонаи дили ҷовдони ҷой ту кардам , ҳокимӣ

خانه دل جاودان جای تو کردم، حاکمی

Гар кунӣ маъмур , агар вайронасозӣ ҷои худ

گر کنی معمور، اگر ویرانه سازی جای خود

Ҳар замони ошуфтатар май байнам аз зулфати басӣ

هر زمان آشفته تر می بینم از زلفت بسی

Бе рахти ҳоли дили бемори прсўдои худ

بی رخت حال دل بیمار پرسودای خود

эй ба рақс оварда аҷзои вуҷӯдами зарраи вор

ای به رقص آورده اجزای وجودم ذره وار

Дар ҳавои офтоби ҳасан бе ҳамтои худ

در هوای آفتاب حسن بی همتای خود

Ҳар нафас май байнам аз дарди фироқати сӯхта

هر نفس می بینم از درد فراقت سوخته

Ҳамчуи шамъ эй сарви сими андоми сар то пои худ

همچو شمع ای سرو سیم اندام سر تا پای خود

Дар ғами лаъли лабу дурдонаи дандони ту

در غم لعل لب و دردانه دندان تو

Лаъл ва дарҳо дорам аз мижгони хӯни полои худ

لعل و درها دارم از مژگان خون پالای خود

Чун ма тобон барафрӯз аз рух , айвонами шабӣ

چون مه تابان برافروز از رخ، ایوانم شبی

То бигӯям бо ду зулфати як ба як ғамҳои худ

تا بگویم با دو زلفت یک به یک غم‌های خود

Васли рӯятро ду олам кардаам қимат вале

وصل رویت را دو عالم کرده ام قیمت ولی

Ҷавҳарӣ донад баҳоии гавҳари яктои худ

جوهری داند بهای گوهر یکتای خود

Ончӣ бар ҷони насимӣ аз фироқат ме равад

آنچه بر جان نسیمی از فراقت می رود

Бо дили кӯҳ ар бигӯе барканд аз ҷои худ

با دل کوه ار بگویی برکند از جای خود