Шабӣ ки моҳи ман аз матлаъ ҷамол барояд

شبی که ماه من از مطلع جمال برآید

Ма тамом бибинӣ ки бо камол барояд

مه تمام ببینی که با کمال برآید

Ниҳоли сарви баландат ба равзагар бхромд

نهال سرو بلندت به روضه گر بخرامد

Дарахти сидрау тӯбои з эътидол барояд

درخت سدره و طوبی ز اعتدال برآید

Ниқоби сунбули мишкӣни зи барг лола барафкан

نقاب سنبل مشکین ز برگ لاله برافکن

Миёни боғ ки то гули з инфеъол барояд

میان باغ که تا گل ز انفعال برآید

Ба пеш рӯй ту ма гуфт май рӯм ки броим

به پیش روی تو مه گفت می روم که برآیم

Чу меҳр , дорад агар хотири завол , барояд

چو مهر، دارد اگر خاطر زوال، برآید

Буд ба мусҳафи рӯяти тФأлми ҳама , зонрў

بود به مصحف رویت تفألم همه، زانرو

Ҳамеша сӯраи Юсуфи маро ба фол барояд

همیشه سوره یوسف مرا به فال برآید

Хаёли қади ту барме занад сар аз дилами оре

خیال قد تو برمی زند سر از دلم آری

Миёни дил , алиф , эй сарви ноз , дол барояд

میان دل، الف، ای سرو ناز، دال برآید

Агар чу аҳли заминати малик ҷамол бибинад

اگر چو اهل زمینت ملک جمال ببیند

зи қудсёни само « ҷли зулҷалол » барояд

ز قدسیان سما «جل ذوالجلال » برآید

Дамид гирди лаби рӯҳпарварат хати мишкӣн

دمید گرد لب روح پرورت خط مشکین

Чу сабзае ки зи сари чашма зулол барояд

چو سبزه ای که ز سر چشمه زلال برآید

зи шамъ рӯй ту тобӣ бар офтоб агар уфтад

ز شمع روی تو تابی بر آفتاب اگر افتد

Ба абрӯии ту ки пайваста чун ҳилол барояд

به ابروی تو که پیوسته چون هلال برآید

Миёни савмиъаи байтӣ аз ин ғазал чу бихонанд

میان صومعه بیتی از این غزل چو بخوانند

Ҳазор нолаи мастонаи зи аҳл ҳол барояд

هزار ناله مستانه ز اهل حال برآید

Насимӣ аз даҳанат медиҳад нишони ҳақиқат

نسیمی از دهنت می دهد نشان حقیقت

Киро расад ки ҷуз ӯ гирди ин хаёл барояд

که را رسد که جز او گرد این خیال برآید