Он кӯи назар ба рӯй ту кард ва худо надид

آن کو نظر به روی تو کرد و خدا ندید

Маҳрӯм шуд зҷнту ҳур ва лақо надид

محروم شد زجنت و حور و لقا ندید

Бино ба нури маърифати ҳақ куҷо шавад

بینا به نور معرفت حق کجا شود

Он дидае ки дар ҳамаи ашёи туро надид

آن دیده ای که در همه اشیا تو را ندید

Савдои зулфати он ки хато гуфт рӯсиёҳ

سودای زلفت آن که خطا گفت روسیاه

Фикраши хато чу буд ба ғайр аз хато надид

فکرش خطا چو بود به غیر از خطا ندید

Ишқи ту дар диёри вуҷӯдами басии бгшт

عشق تو در دیار وجودم بسی بگشت

Холии зи меҳр рӯй ту як зарра ҷо надид

خالی ز مهر روی تو یک ذره جا ندید

Зоҳид чу зикри зулф ту кардам битоб рафт

زاهد چو ذکر زلف تو کردم بتاب رفت

Бе ҳосили ин дақиқаи борӣкро надид

بی حاصل این دقیقه باریک را ندید

Хафоаши тоб дидани хуршед чун надошт

خفاش تاب دیدن خورشید چون نداشت

Айбаш макун ки меҳри дурахшон чаро надид

عیبش مکن که مهر درخشان چرا ندید

эй шамъ аз об дида мазан дам ки дида ам

ای شمع از آب دیده مزن دم که دیده ام

Зини гӯна шаб нарафт ки сад моҷаро надид

زین گونه شب نرفت که صد ماجرا ندید

эй дил ! ҷафо на одати хубон буд вале

ای دل! جفا نه عادت خوبان بود ولی

Бинмоӣ ошиқӣ ки зи дилбар ҷафо надид

بنمای عاشقی که ز دلبر جفا ندید

Ёрб зи роҳи лутфи насимӣ ба мо фирист

یارب ز راه لطف نسیمی به ما فرست

Зон гулшанӣ ки ғунчаи васлаш сабо надид

زان گلشنی که غنچه وصلش صبا ندید

эй сӯфӣ аз мушоҳидаи дил сухан магӯӣ

ای صوفی از مشاهده دل سخن مگوی

Конўори ғайби ботин ҳар бесафо надид

کانوار غیب باطن هر بی صفا ندید

Доғӣ ки дид бар дили мо ? каз ҷафои дӯст

داغی که دید بر دل ما؟ کز جفای دوست

Ҷони насимӣ он накашидааст ё надид

جان نسیمی آن نکشیده است یا ندید