Соқии симини баромади бода мебояд кашид

ساقی سیمین برآمد باده می‌باید کشید

Ҳарфи риндӣ бар сари саҷҷода мебояд кашид

حرف رندی بر سر سجاده می‌باید کشید

Рӯй нанамояд , чу бар ойӣна бошад нақши занг

روی ننماید، چو بر آیینه باشد نقش زنگ

Сӯрати ойӣнаи дил , сода мебояд кашид

صورت آیینه دل، ساده می‌باید کشید

Нози абрӯии камондораш ба ҷон ва дил бикаш

ناز ابروی کماندارش به جان و دل بکش

Кин камонро ошиқи афтода мебояд кашид

کاین کمان را عاشق افتاده می‌باید کشید

Бар серуми рӯзӣ висолаш гуфт хоҳам пои ниҳод

بر سرم روزی وصالش گفت خواهم پا نهاد

Миннати поиш ба ҷон наниҳода мебояд кашид

منت پایش به جان ننهاده می‌باید کشید

Ҳарчӣ аз ёр ояд эй дил то ки ҷони дорӣ чу шамъ

هرچه از یار آید ای دل تا که جان داری چو شمع

Бар сари аҳдаш ба ҷони устода мебояд кашид

بر سر عهدش به جان استاده می‌باید کشید

Дар ғами рӯйиши зи чашми дирафшони ҳрдми маро

در غم رویش ز چشم درفشان هردم مرا

Моҷарои ашки мардуми зода мебояд кашид

ماجرای اشک مردم‌زاده می‌باید کشید

намекашидам дил ба зулфаши сари зи ман печид ва гуфт

می‌کشیدم دل به زلفش سر ز من پیچید و گفت

Ҳардуи олам дар баҳояш дода мебояд кашид

هردو عالم در بهایش داده می‌باید کشید

То хиҷолат ҳо кашад сарв аз қади худ дар чаман

تا خجالت‌ها کشد سرو از قد خود در چمن

Сӯрати он қомати озода мебояд кашид

صورت آن قامت آزاده می‌باید کشید

Даври қлошӣ ва риндӣ омад эй дили ҷом май

دور قلاشی و رندی آمد ای دل جام می

Аз лаби соқии чунин омода мебояд кашид

از لب ساقی چنین آماده می‌باید کشید

Ҳомили саҷҷодаро эй ринд соҳибдил бигӯ

حامل سجاده را ای رند صاحبدل بگو

Кон лаъл омад чаро саҷҷода мебояд кашид

کان لعل آمد چرا سجاده می‌باید کشید

эй насимӣ чун замони мастӣу ҷом май аст

ای نسیمی چون زمان مستی و جام می است

Бо ҳарифони муваҳҳиди бода мебояд кашид

با حریفان موحد باده می‌باید کشید